Zo iemand zoals jij..

by Dominique

Daar is er maar 1 van. Iedereen is uniek in zijn eigen soort. Dat is zeker. Zo iemand zoals jij, ja meestal is er daar maar 1 van. En die iemand is een persoon. Een speciaal bewondsringswaardig persoon. Iemand die ik in een mooi daglicht wil zetten. Iemand waar ik onzettend veel van hou.

Maar helaas niet meer in ons midden is. Ik heb het hier dan ook over mijn lieve oma Arendje. Oftewel zoals der vrienden haar noemden Ali.

Mijn band met mijn oma veranderde naarmate ik ouder werd. Ik kan me als kind goed een paar dingen herinneren. Op dinsdag kwam oma altijd op ons oppassen zodat onze moeder kon paardrijden. Ze at altijd mee en dinsdag werd bekroond tot toetjesdag. Diezelfde dag kregen we altijd de witte chocoladestix met knetters van de smurfen. Hier keken wij als kind altijd naar uit. Toen oma nog mobiel genoeg was kwam ze altijd op der fiets. Met Sjeenie haar hond in der mandje.

Na der 1e hersenbloeding kon oma dit niet meer. Mijn moeder reed vanaf die dag oma altijd met de auto heen en weer. Zowieso daarvoor ook met slecht weer en de koude wintermaanden. Maar oma was nogal opstandig. Het liefste deed ze alles zelf in der eentje. Dus wanneer ze hulp moet leren accepteren vond ze dit heel erg moeilijk. Naarmate oma alles weer onder controle begon te krijgen ging het weer mis. Na 7 jaar kreeg ze weer een hersenbloeding. Ik weet het nog heel goed.

Ze lag daar in der bed in het ziekenhuis. Ze lag er echt heel erg slecht bij. De dokters wisten niet zeker of het nog wel goed zou komen. En zo slecht als dat je erbij lag. De volgende dag zat je rechtop in bed, zei je me gedag en daar was je weer. Het was gelukkig je tijd nog niet. Je moest daarna tijdelijk verblijven in een verpleeghuis. Maar wel in een hele mooie in bergen.

In die tussentijd werd je mooie grote eengezinswoning op de A. De gelderlaan ingeruild voor een ruime grote verzorgingsflat op de magnolia in Heerhugowaard. Er veranderde veel. Niet alleen je woning maar ook je persoonlijkheid. En niet in een slecht opzicht. Op dat moment kwam ik heel graag bij je oma. Je persoonlijkheid werd zachter en je vond het ook heel leuk om naar dagbesteding te gaan. Je wereldje werd steeds groter. Ipv kleiner. En je ging er zo mooi mee om.

Helaas viel je na een korte tijd en moest je arm in een heel groot stellage. We zijn bakker Jan zo dankbaar dat hij je optijd vond, toen hij je brood binnen kwam brengen. (Dit doet hij al jaren). Je moest weer een paar weken revalideren in een verzogingstehuis. En schrijven deed je daarna nooit meer. Want dat deed teveel pijn. Alleen als het moest. Daarom koesteren wij ook de verjaardagskaart die je Mark dit jaar nog had gegeven. Daar staat je eigen naam in. Geschreven door jouw hand. Voor ons is dat een heel speciaal cadeau.

En toen ik op mijzelf ging wonen, leerde ik eenzaamheid kennen. Hierdoor kwam ik gemiddeld wel 2keer per week langs. Want ja ik wist hoe dat voelde. De bezoekjes waren altijd fijn. Oma der liefde voor films groeide. Ze keek graag veel films. Ook bloederige en moord. Vroeger moest ze daar niks van hebben. Naarmate de jaren bleek oma waarschijnlijk een kankervorm in der long te hebben wat steeds meer ging groeien. Ze wilde hier niet aan geholpen worden. Voor oma was het genoeg geweest. Toch ging ze nog jaren mee. Der euthanasie wens mocht pas in vervulling gaan toen ze weer viel, en achteruitging.

Ze is dit jaar nog veel ziek geweest. Maar bij deze val bleek ze waarschijnlijk een kleine bloeding te hebben gehad. Hierna kreeg ze op woensdag middag een slaapmiddeltje en morfine voor de pijn. De arts kwam regelmatig langs en gaf der op donderdag opnieuw een dosis. Het kon een paar dagen duren zei de dokter. We waren met zijn allen binnen toen oma besloot op donderdag half 1, dat het mooi genoeg was geweest. Ik weet zeker dat je moeder en ome Ton je hebben opgehaald. Oma, we missen je onzettend maar we gunnen je ook eindelijk de rust die je zo lang wilde.

Ik kan nog wel uren door praten over mijn oma. Echt, zo bijzonder was ze voor ons. Ik heb geprobeerd het zo kort mogelijk te houden. Maar dat is me niet gelukt. Ik sluit mijn blog af met mijn laatste toegift aan oma. Die ik heb voorgedragen op der crematie.

Wat ik mij nog heel goed herrinner is dat elke dinsdag oma op ons pasten wanneer mijn moeder ging paardrijden en dat we vaak op zondag naar oma toe gingen. Ik was dan altijd gefasineerd door het dubbeltje in de muur. Jenna vertelde mij laatst dat Johan dat had gedaan toen ze oma hielpen met verhuizen ernaar toe. Mysterie opgelost, ik had me namelijk heel lang afgevraagd wie dat had gedaan.

Oma’s huis had verschillende dingen die oma typeerde. Zoals in de woonkamer haar stoel, in de keuken de snoeppotten, waar we al te graag een snoepje van mochten pakken als we binnenkwamen en weer naar huis gingen. Het voelde als een snoepwinkel voor mij. Of de vuilniszak met houten blokken en de my little pony’s die naar beneden werd gehaald, zodat wij lief konden spelen.

Ik vond het ook helemaal geweldig dat Punky de kat zijn eigen kattenparadijs had op zolder. Ja, bij oma had je het als dier heel goed. Oma was echt een dierenmens. Behalve de hamster. Ja, toen dat takkebeest der had gebeten mocht ik hem hebben. Arendje heeft in totaal nog 4 jaar bij mij in de slaapkamer geleefd. Wat best oud is voor een hamster.

Oma had ook een hond, Sjeenie. Dat was echt haar lieverd. Heel waaks om oma en de post overleefde het nooit wanneer die door de brievenbus binnen werd geduwd. Bij oma niet en bij ons ook niet. Sindsdien hebben we een buitenbrievenbus. Als oma op bezoek ging bij ome Willem in Assen dan mocht Sjeenie bij ons logeren. Vaak lag ze dan trillend bij mij op bed. Ze kon echt niet zo goed zonder oma en oma niet zonder haar.

Toen oma verhuisde was dat omdat ze een hersenbloeding had gehad. Sinds die bloeding was oma erg veranderd. Ik ging op mezelf wonen, daardoor besefte ik dat alleen zijn soms best eenzaam kan zijn. Ik ging regelmatig langs oma. Oma praatte graag dan over Lauwershof, de bingo en dagbesteding. Als je 10 jaar terug had gevraagd aan oma of ze erheen wilde gaan dan vervloekte ze je en moest je oprotten. Oma is dan ook erg veranderd in de laatste jaren. Ze vond de verzorging niet meer erg. De 2 dagen dagbesteding vond ze zo leuk dat als ze er niet heen kon gaan ze erg kwaad werd op de persoon die die dag een afspraak bij de dokter plande.

Oma was altijd gesteld op der uiterlijk, der haar moest goed zitten en ze zag er altijd piekfijn uit. Ze droeg altijd een mooie blouse, met een lange rok. Oma heb ik nog nooit in een broek gezien. Ik weet nog heel goed dat ik net mijn rijbewijs had gehaald. Ik fietste meteen naar oma met appeltaart om het te vieren.

Een paar weken later moest ik voor oma een strijkijzer kopen. Toen ik het geld ging ophalen wilde ze perse mee. Dus ik Trudy voor de deur. Ja trudy was mijn oude rode nissan micra met wimpers. Oma voorin, de achterbank naar beneden rollater erin en gaan. Ik vond het prachtig om met oma te rijden. Bij de blokker zij oma tegen me toen de verkoper even voor ons achter ging kijken dat ik wel moest afdingen als we wel het showmodel mee gingen nemen. Dus dat deden we ook toen we het showmodel mee namen.

Oma zat soms vol verrassingen, ze was een heerlijke vrouw.
Ik zal onze patatjes samen missen, de koffie en de liefdevolle lach die ik kreeg met een hand omhoog zwaaiend als ik de deur uit liep. Oma rust zacht. We houden van u.

Arendje Boshoven, Ali

Sommeldijk Heerhugowaard 27 Augustus 1933 1 November2018

Liefs: Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten