Wat is tegenwoordig normaal?

by Dominique

Van de week kwam een krantenartikel voorbij op fb en twitter. “Barmhartige Samaritaan helpt autistische jongen om eerste schooldag te bereiken”. Het eerste wat ik dacht was, waarom is dit een krantenartikel?

Ik las de reacties op het artikel. Er waren veel verschillende reacties. Waaronder zowieso de mijne…. verbazing. Ik bedoel een ander helpen is toch normaal? Ik vind het goed dat ze ook eens wat fijner en leuker nieuws plaatsen in plaats van al die ellende in de wereld. Maar ik sta te kijken van het feit dat dus schijnbaar mensen tegenwoordig elkaar minder helpen.

Ik woon dan nu sinds kort in een dorp en ik moet zeggen het is wel een wereld van verschil. Mensen groeten elkaar, vragen naar elkaar, maar helpen hier ook elkaar, ookal kennen ze je niet. In Heerhugowaard ervaarde ik dat anders van vreemden. Als ik er nu ben en ik groet mensen op straat word ik vervolgens heel vreemd aangekeken. Macht der gewoonte haha. Maargoed ik heb wel een ervaring mee gemaakt in Heerhugowaard.

Ik stond met mijn scooter voor het prikpunt bij het station in Heerhugowaard. Daar stond een man nog even heerlijk te genieten voor de ingang in zijn booster van zijn sigaretje. Ik wensde hem een goedemorgen, hij mij ook met een lach. Toen ik klaar was en buiten kwam pakte ik mijn scooter en reed naar middenwaard.

Daar zette ik mijn scooter op slot want ik wilde een reserve sleutel erbij laten maken. Je weet wel voor het geval dat je de andere kwijt maakt. Of in mijn geval….. perongeluk de sleutels in je buddy laat vallen en je buddy dicht valt….en je dus geen kant op kan…. juist daarom wilde ik ook een reserve sleutel laten maken. Geloof het of niet maar ik ken mezelf heel goed…. dit soort domme acties heb ik vaker. Tijd geleden ook met trudy doe de deur op slot. Loop naar de passagier stoel druk knopje in draai me om gooi de deur dicht. Sleutels vallen in de auto…. ja toen had ik WEL een reserve sleutel.

Maargoed verder met mijn scooter verhaal. In blinde paniek met hoge emoties bel ik Caat. Ze komt aangescheurd met gereedschap… niet open te krijgen. Ik bel Laili. Ik heb haar scooter overgekocht met geluk heeft ze misschien nog een reserve sleutel… nee dus… huilend in paniek sta ik naast me scooter.

Daar komt die meneer met zijn booster. Hij stapt eruit en geeft me een dikke knuffel. “Ja zegt hij, je zei me zo lief gedag. Ik kan niet doorrijden en doen alsof je daar niet staat terwijl je een knuffel hard nodig hebt”.

Ik was zo verbaasd dat ik even mijn paniek vergat. De knuffel hielp enorm. Tussen mijn tranen door zei ik tegen de beste man ” Het is toch normaal dat je elkaar groet of een fijne dag wenst?”.

“Schijnbaar toch niet. Begon de meneer: ik stond daar al 5 minuten. Van de 20 mensen die langs liepen was jij de enige die me een fijne dag wenste met een lach”.

Samen probeerden we maar tevergeefs lukte het niet om hem open te krijgen. Caat kwam met het idee om de jager scooter op te bellen. Waar mijn scooter laatst een beurt had gehad.

Deze aardige meneer kwam meteen. Hij maakte de voorkap open. Trok aan een paar dingen en pats. Buddy open. Rekende er niks voor en was zo snel weer weg als dat hij was gekomen.

Actie reactie. Doe zoals je zelf ook behandeld wilt worden. Ik geloof erin om aardig te zijn voor elkaar. Daarmee kom je veel verder in het leven.

En grappig genoeg kom ik deze meneer steeds vaker tegen in Heerhugowaard en we groeten elkaar elke keer weer.

Liefs Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten