Wandelende attractie

by Yvonne

Iedereen doet het, even omkijken als je iemand met een rolstoel, scootmobiel of assistentiehond ziet. Maar soms voel ik mij een wandelende attractie.

Als ik boodschappen ga doen bijvoorbeeld. Ik heb dan mijn zoontje in de draagzak op mijn rug en loop met mijn blindegeleidehond Vida. Mensen vinden daar wat van en voelen zich ook regelmatig genoodzaakt er iets van te zeggen. Meestal zijn het positieve dingen wat knap van je of wat een mooie hond. Maar soms ook negatief.

Zo schijnt het normaal te zijn om mij direct te vragen of ik zo geboren ben. Ik ben dan wel eens geneigd om te zeggen nee met acht pond en 51 centimeter. Ik vind het niet erg als iemand een vraag uit interesse stelt maar het is vaak de toon waarop.

Dus kom je iemand met een beperking tegen behandel diegene dan met respect en bedenk dat diegene er waarschijnlijk niet op zit te wachten zijn of haar complete medische geschiedenis met je te delen. maar een gewoon klets praatje een stuk leuker vind.

 

Liefs Yvonne

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten