Vandaag is het 2 februari 2020 of nog mooier: 02-02-2020. Ik vraag me soms serieus af waar de tijd blijft. Januari, de maand die voelt alsof het geen einde heeft, is echt voorbij. Het is ’s avonds weer iets langer licht en de donkere dagen liggen achter ons. We kijken met z’n alle uit naar het voorjaar en de natuur denkt dat het al voorjaar is door de warme temperaturen. Een echte winter hebben we niet gehad en toch voelt het voor mij wel zo. Want de pijn is, na die ene vorstperiode in november, zo heftig alsof we een echt koude winter gehad hebben. En ik weet dat het nog geen voorjaar is en dat het in februari en maart nog winters kan worden, maar het voelt voor mij alsof de winter achter ons ligt.

Het heeft denk ik meerdere redenen waarom ik al met mijn hoofd in het voorjaar zit. Komende week begin ik aan het tweede semester van de opleiding die ik volg. Afgelopen week heb ik te horen gekregen dat ik alle studiepunten uit het eerste semester behaald heb en ik dus niets hoef te herkansen. Dat voelt als een mega overwinning waar ik trots op ben, zeker na de lange dagen in december die ik heb besteed aan het afronden van mijn verslagen.  Het nieuwe semester wordt wederom een zware, maar het voelt als een nieuw begin, als het voorjaar.

Eind februari sta ik 12 maanden op de wachtlijst voor de opname voor de behandeling met ketamine.  Nieuw record, want ik heb nog nooit zo lang moeten wachten voor deze behandeling.  Gelukkig is de pijn nu acceptabel met de extra medicatie, maar zulke wachttijden maken ook mij soms ongerust. Ergens verwacht ik toch komende weken een oproep voor de opname. Het wordt de vierde keer dat ik deze opname krijg en iedere keer voelde dit als een nieuw startpunt, een nieuw ijkpunt. De pijn wordt minder door de ketamine maar gaat nooit helemaal weg, vandaar de nieuwe start omdat de ‘minimale dagelijkse pijn’ lager is dan voor de opname. Dat zou voor mij een fijn begin zijn van het voorjaar.

Eind maart krijg ik de sleutel van mijn huisje, en ook daar kijk ik enorm naar uit. Ik hoop voor de sleuteloverdracht de opname gehad te hebben, maar ik wil me daar niet teveel zorgen om maken. Als het gebeurt tijdens het klussen of de geplande verhuizing dan pas ik gewoon mijn planning aan. Na al die jaren leer je wel flexibel omgaan met je planning en daarom probeer ik me er geen zorgen om te maken, want ik weet dat het uiteindelijk echt wel goed komt. Maar toch is het allemaal spannend en is dit wel de grootste reden waarom ik zo uitkijk naar het voorjaar van 2020.

Het voorjaar is niet mijn favoriete seizoen van het jaar, maar ik denk in 2020 wel. Naast deze grote dingen kan ik niet wachten op de kleine dingen zoals de bloementjes die weer gaan uitkomen, de zon die langer schijnt, veel meer naar buiten en het eerste terrasje pakken. Het liefst zonder jas, maar ik moet niet te hard van stapel lopen. Laat eerst die zon maar schijnen, de rest komt dan wel.

Veel Liefs,

Kim