Vasthouden of Loslaten

by Dominique
Foto: Wolken boven een korenveld

Van de week zat ik achter de pc en ik bekeek wat oude e-mails. Gevalletje postvakken legen en nutteloze shit weggooien. Ruimte maken. Je weet wel dat wat ik ook eigenlijk zou moeten doen met me kleding collectie. Maar evengoed nog altijd bewaar.

Ik kwam vele e-mails tegen die Vera me had verstuurd met foto’s van vroeger. Ik werd er heel blij van, want ik had de foto’s zelf niet meer in mijn bezit. Het waren vooral foto’s van het stappen, uitjes op school, en van een middag dat we gezellig met zijn allen iets leuks hadden gedaan. Ik werd er heel blij van maar tegelijkertijd ook heel verdrietig. Want de foto’s laten duidelijk zien hoe gezond ik was en hoe zeer ik genoot van mijn leven.  Jong, gezond en zorgeloos.  Soms mis ik dat heel erg. Niet zo gek natuurlijk.

Iedereen heeft een moment in zijn leven dat je graag terug zou willen. Ik weet nog dat ik hier nog rookte en ik werkte in de ochtend op Reigersdaal. (Organisatie waar gehandicaptenzorg word verleend). Ik haalde cliënten uit bed, hielp met het wassen en aankleden, eten en maakte ze klaar voor de dagbesteding of werk en ik schreef dingen op in de rapportage voor overdracht. Daarna was ik in de middag vaak even vrij, waarna ik in de avond weer werkte in een Grieks restaurant. Daar hielp ik met de voor en nagerechten. En deed ik Tussendoor de afwas. Oh ja en daarna ging ik nog even gezellig door naar het stamcafé waar mijn zus werkte. Ik werkte hard, maar genoot op en top van mijn leven.

En begrijp me niet verkeerd. Nu vind ik me leven ook fijn, ik woon op mezelf. Ik heb een geweldige lieve vriend, familie en vrienden die altijd voor me klaarstaan. Alleen mijn gezondheid heeft me zo in de steek gelaten, dat ik nu moet kiezen in wat ik wil doen en moet ik overwegen of het de energie waard is. Ik wil namelijk zo veel, maar ik kan op energie niveau soms zo weinig. En dan ben ik nog maar 26. Ja en dat maakt het soms heel moeilijk om los te laten, wat je eerst zo goed volhield.  Kan opeens niet meer. Naja kunnen… het lukt me gewoonweg niet meer.

Het leven komt met vallen en opstaan. Nu is dit kneusje vaak hard op der bek gegaan en ik heb velen stappen achteruit moeten doen. Ik denk dat ik moet loslaten wat vroeger was en moet vasthouden aan wat mij wel nog lukt!

Ik zag vanmiddag een afbeelding met de tekst: met hoeveel stappen terug ben jij jezelf  voorbij gelopen?

En die raakte me op alle gebieden. Het voelt soms met elke stap vooruit alsof ik er ook weer een paar achteruit ga. Lichamelijk voelt dat zo want ik ben nog maar 26. Maar als je optelt wat ik allemaal over me flikker heb gekregen denk ik….. ja, ik mag in mijn handjes knijpen en blij zijn met wat ik allemaal nog WEL kan!

En dan kijk ik om me heen, zie ik de liefde die ik ontvang van de mensen die mij dierbaar zijn, de mensen met wie ik lief en leed deel en  dan voel ik me alweer zoveel beter.

Lieve schatten wat hou ik van jullie ❤️ En wat maken jullie van mij een beter mens ?

Liefs Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten