Vandaag ben je jarig en morgen nog een keer

by Daisy

Lieve oma,

Vandaag ben je jarig en morgen nog een keer. Misschien herinner je het nog, misschien ook niet. Want dat is wat dementie met je doet. Vlagen van helderheid en tijden van complete afwezigheid. Een slopende ziekte die je zelf niet eens in de gaten hebt. Maar vandaag ben je toch écht 75 jaar geworden, dus vandaag is het feest..en morgen gewoon nog een keer!

Vanochtend liepen we om 10.00 uur de woning van oma binnen met slingers en taart. De woonkamer van haar afdeling in het verzorgingstehuis was mooi versierd met slingers en ballonnen. De bewoners en begeleiding zaten al keurig in een stoel. Oma niet. Oma was nog even druk op haar kamer met haar haren of misschien haar schoenen aan het poetsen. Of ze nog wist dat ze vandaag jarig is weet ik niet, maar toen zij opgehaald werd en ons zag was de verrassing des te groter. Totale verbazing en geluk dat we op visite kwamen met alle rompslomp erbij. Fantastisch! Gelukkig heeft mijn oma nog aardig wat heldere momenten op een dag en herkend ze ons allemaal nog (op wat naamsverwisselingen na.)

Tijdens de koffie komen er vlagen van vroeger naar boven en horen wij verhalen over haar verleden en familie in Afrika. De meeste van jullie weten dat ik “niet helemaal Nederlands” ben en die dikke kont gewoon door mijn Afrikaanse roots komt ;-). Mijn oma is geboren op de Kaapverdische Eilanden. Na een moeilijke jeugd werd zij zuster/verpleegster en zo leerde zij mijn opa kennen. Een echte Nederlandse zeeman die op reis was en gewond raakte. Oma verzorgde hem en ze werden verliefd..hoe cliché..Oma raakte zwanger en ging met hem mee naar Nederland. Dit ging niet zonder slag of stoot, want in Putten zijn we nog niet veel -cultureel verschil- gewend. Zo was oma een van de eerste ‘zwarte’ vrouwen in putten en dat kon natuurlijk niet in zo’n boeren gehucht. Deze aparte behandeling samen met een lastige familie en een levenslange manische depressie zorgden voor eens heel eenzaam en klein bestaan voor haar. Klein maar fijn, want hoewel mijn oma altijd thuis in het donker zat en weinig buiten kwam was ze enorm lief en zorgzaam en op haar manier gelukkig. Ze heeft altijd kei hard gewerkt en spreekt goed Nederlands met een grappig accent. Maak haar niet kwaad, want dan krijg je in het Nederlands, Creools, Portugees en een ander inheems dialect over je mieter. 😉 want vurig zijn ze wel..die Kaapverdianen! *I got it from my…(grand)momma!

Omaatje moest een aantal jaren geleden gedwongen verhuizen omdat haar huisje gesloopt moest worden en dit deed haar geen goed. Haar stabiele woonomgeving en de rust zorgden voor een redelijk goed bestaan zonder opa die al een tijd overleden is. Alle veranderingen daarentegen maakte de manische depressie weer wakker en zorgden voor een hoop lichamelijke ellende. Trombosebenen, staar, liesbreuk, darmproblemen en ga zo maar door. *ouderdom komt zeker met gebreken, maar niemand had ooit kunnen bedenken dat een verhuizing zo’n impact zou kunnen hebben en alles in een stroomversnelling zou zetten.

We hebben een aantal thuiszorghulp, verzorgingstehuizen en ziekenhuizen van dichtbij meegemaakt en nergens leek oma echt op haar plek te zijn. De toen nog lichte vorm van dementie zorgde ervoor dat ze nog heel goed wist waar ze was en vooral dat ze níet meer thuis was. Enorm sneu, maar helaas niet te doen voor iemand die het fornuis vergeet uit te zetten of s nachts de buiten deuren staat de stofzuigen. Want je kan veel zeggen, maar mijn oma heeft doorzettings vermogen. Ze kan 20 uur achter elkaar poetsen en zorgt dat alles blinkt en glimt. Ook een kenmerk van het manische gebeuren want slapen hoefde niet meer en boenen tot je handen er kapot van gaan is niet gezond. Wij denken nog met een grote lach terug aan oma haar impuls aankopen.. vissen met aquarium, parkieten… en vooral die laatste zorgde voor een hoop gekwetter in onze woonkamer toen oma in het ziekenhuis lag en ik wel voor de beestjes zou zorgen. Wat een lawaai maken die zeg! Nu pas ik liever op haar grote knuffelhond, want die is lekker rustig!

Het is erg naar om te zien dat een hersenziekte als dementie je zo langzaam kapot kan maken en letterlijk van binnen opvreet. Vandaag weet je alle eilanden in de oceaan nog, en morgen ben je vergeten wat je die middag gegeten hebt. En wat maakt het me dan blij om te zien dat ondanks alles we toch nog samen kunnen genieten van de kleine dingen. Een cadeautje, een knuffel, een gebakje of een sigaretje voor de deur. Dat ik haar elke week moet herinneren dat ik al 5 jaar niet meer rook en een longziekte hebt dat nemen we voor lief!

Ik ben trots op mijn omaatje voor wie ze was..de hardwerkende vrouw die zich in deze soms wel wrede maatschappij en alle barrières staande wist te houden en 50 jaar lang voor zichzelf en haar familie heeft weten te zorgen.

Ook ben ik trots op de vrouw die ze nu is. Een klein en soms heel breekbaar oud vrouwtje die verhalen van vroeger verteld en soms wel 5 keer achter elkaar herhaald. Alle lichamelijke en geestelijke gebreken die er zijn en gaan komen, maar mijn omaatje er niet onder krijgen. “Want ik ben kaapverdiaan” zegt ze dan stoer.

Ik blijf trots op de vrouw die ze wordt. Volhardend, pittig, levenslustig en vooral uitgesproken. Als ik maar een beetje bloed van haar heb meegekregen dan komt het wel goed, want mijn oma wordt 117 zoals ze zelf zegt.

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten