Throwback Thursday

by Daisy

Vandaag is het donderdag 15 maart 2018. Een hele gewone donderdag in maart zou je zeggen?! Voor mij niets minder waar. Dit is weer zo’n dag. Een mijlpaal waar je niet omheen kan, oftewel een Trowback Thursday. Precies 5 jaar geleden op 15 maart 2013 werd ik voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis met longproblemen. Dat is achttienhonderd en zesentwintig dagen geleden. 1-8-2-6 bijzondere dagen.

Ik lig al een tijd op bed(het is inmiddels 01.35 uur) en krijg herinneringen van Facebook te zien. Natuurlijk weet ik dat je voor het slapen niet teveel op een beeldscherm moet kijken, maar na deze herinneringen en bijbehorende foto’s kan ik niet meer slapen. Ik lees wat oude blogs terug en zie zelfgeschreven berichten van voorgaande jaren voorbijkomen. Allemaal op een 15 maart gepost. Elk jaar wel eentje waarin ik een bericht of weblog schrijf over een nieuw jubileum of mijlpaal. Geen één bericht is echt positief. Dat kan ook niet anders, want ik hoop ieder jaar op 15 maart opnieuw dat deze reeks van lange en zieke jaren voorbij is en er nieuwe hoofdstukken kunnen beginnen. Helaas deze 15 maart nog niet en daar word ik soms en bijvoorbeeld nu erg verdrietig van.

Deze blogs zijn terug te lezen via;

Valse Lucht – door Daisy

(Hierboven mijn eerste (prednison) infuus op 15 maart 2013)

Throwback thursday reminds me of when i only had to take one type of medication.

De quote hierboven zet me dan ook weer eens flink aan het denken. De hele film speelt zich in mijn hoofd nog eens tot in detail af. 5 jaar geleden begon ik inderdaad met 1 medicijn, namelijk een antibioticakuur van 7 dagen voor een verdwaalde longontsteking. Na 3 kuren van een week kwam daar een tweede medicijn bij. Prednison. Meer hoef ik niet te zeggen denk ik. Dan heb ik het nog niet over de 10 verschillende pufjes die ik toen al voorgeschreven gekregen heb en niets werkte. Na de eerste 3 ziekenhuisopnames en IC opname kwam ik naar een maand pas thuis uit het St. Antonius in Nieuwegein met 32 pillen PER DAG. En nog 6×3 pufjes, neusspray  en andere meuk. Ondertussen zijn we 5 ziekenhuizen verder, 3 keer zoveel longartsen en minstens 20 keer zoveel medicijnen. En dan te bedenken dat ik diezelfde antibiotica van 5 jaar geleden nu nog elke dag moet slikken. Een kuurtje werd onderhoud en onderhoud lijkt levenslang te worden. Dat had ik niet kunnen bedenken 1826 dagen geleden.

Ik vind het nog steeds bizar en gek om terug te lezen hoe mijn verhaal en ellende begonnen is. Dat míj dit overkomen is. Gewoon, zo in het midden van mijn leven. Van een paar longontstekingen en een aantal ziekenhuisopnames waar iedereen al van onder de indruk was tot de 3 maandelijkse opname in de Heideheuvel(longkliniek) en ondertussen behoorlijk heftige Intensive Care opnames verder en nog lijkt er geen einde aan te komen. De foto’s hieronder zijn van mijn eerste ziekjaar(2013). Wel op een intensive care, maar toen nog nooit geintubeerd, nog nooit beademd, geopereerd of aan een ECMO gelegen(kunst hart/long). Maar goed dat ik toen niet wist wat ik nu weet.

Dit jaar kijk ik met een dubbel gevoel terug op ‘mijn Throwback Thursday” Aan de ene kant baal ik nog ontzettend dat we nu al 5 hele jaren verder zijn en in mijn medische situatie nog weinig tot niets veranderd is. Aan de andere kant ben ik dankbaar dat ik deze mijlpaal mag meemaken gezien de situatie van vorig jaar. Want wie had vorig jaar 15 maart kunnen denken dat precies een maand later de hele wereld voor ons op zn kop zou staan. Zomaar..vanuit het niets. Maar vooral dat ik weer wakker ben geworden! Ik ben ergens heel blij en trots dat ik gewoon wéér een Throwback thursday blog kan typen. Ook vind ik het nog steeds super jammer en verdrietig en k#t dat ik überhaupt een Throwback thursday van 5 jaar geleden ‘moet’ typen. Dat ik niet gewoon gezellig en onbezorgd kan leven, zoals mijn vriendinnen en leeftijdsgenootjes. En dat ik me dus druk moet maken om medicatie of ziekenhuismijlpalen in plaats van ‘eerst gekochte huizen’, ‘ baby’s eerste tandjes’ en nieuwe bikinis. Je zal me niet(vaak) horen klagen, maar stom is het wel. En dat is een understatement. Dit is niet hoe ik me het voorgesteld had en er zit niets anders op dan mee te dealen en door te gaan, maar wat voelt het soms oneerlijk en zwaar!

Wel ben ik er zeker van dat ik mijn dal al bereikt heb en alleen maar weer terug omhoog kan. *klopt dit snel af, aangezien mijn lijf alles als een uitdaging/wedstrijd gaat zien. Snel gaat het niet, maar stapje voor stapje komen we er vast wel. En of dat nou met een hinkstapsprong of achterwaartse salto en een flikflak moet dat maakt niet uit, want daar hebben we toch niets over te zeggen blijkt wel. Behalve over het roken..want vandaag 15 maart ben ik ook alweer precies 5 jaar gestopt. Makkelijk? Nee, absoluut niet. Zelfs met een longziekte blijft het een eeuwige strijd in je hoofd. Het voelt als -weer iets wat IK niet mag-. Wat ik wel mag is in mijn handen klappen dat ik ‘kort genoeg’ gerookt heb en er geen schade aan mijn longblaasjes is, want anders zou ik niet eens in aanmerking gekomen zijn voor allerlei behandelingen en operaties van de afgelopen jaren. En waar hadden we dan gestaan? Dit is geen stoppen met roken reclame, maar nog wel een reminder voor mijn “inner circle” die vorig jaar allemaal aan mijn Isala bed beloofde te stoppen als ik wakker zou worden! Huppakee. Want als ik ooit wel een nieuwe long nodig heb dan verwacht ik wel een schone en gezonde!

Toch hoop ik volgend jaar 15 maart 2019 met tevredenheid terug te kunnen kijken op het afgelopen jaar. En een nieuwe Throwback thursday te kunnen schrijven met vooruitgang en vooral positiviteit. Er staan een hoop leuke dingen op de planning en hier volgt ergens binnenkort een heuse “bucketlist” voor. Mochten jullie nog leuke tips of adviezen hebben?! Kom maar op!

En om maar meteen een toekomstig doel te stellen hoop ik over 1826 dagen als ik 32 jaar ben een heel ander leven te leiden. Huisje, tuintje, baantje, lijfJE, maar vooral minder medicijnen en in goede(oké betere) gezondheid. Zoals de Happinez van mijn moeder elke keer weer zegt moet ik niet te ver vooruit kijken, zodat ik niet teleurgesteld raak door te grote en lange termijn doelen, dus blijven we in het Hier en Nu. En nu is het goed.

Just Breathe…

Liefs en tot volgende week!

Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten