The next chapter

by Dominique
Boek met een boekenlegger, volgend hoofdstuk

Afgelopen donderdag kreeg ik de uitslag van mijn ITT. Dat was die ozo leuke test die ik 11 september moest doen waarvan er werd getest of mijn groeihormoon nog werkt. Hier werd een hypo opgewekt waarna ze elke 20 minuten 4 buisjes bloed aftappen.

Zoals altijd gaat het niet altijd bij mij zoals het hoort te gaan volgens het boekje. 1 infuus en je bent zo 4 uur bezig met het onderzoek. 6 uur later, 1 gesneuveld infuus en 6x bloedprikken later…. “Dit heb ik nog nooit meegemaakt dat het infuus sneuvelt en dat ik niet kan bloedprikken. Ik ga even informatie inwinnen of ik het uit je vingers kan halen”.  Dat zei de zuster tegen me op de functiekamer. Top dacht ik…. het zal wel weer eens niet zo zijn. Mijn buik rammelt ik heb honger en de test duurt nu nog eens langer ook.

De zuster kan er ook niets aan doen. Ik ben gewoon een moeilijk geval. Gelukkig ben ik niet bang voor naalden. Om 2 uur namiddags mocht ik eindelijk een broodje eten. Mijn moeder was mee en had een broodje gergilde kip voor me gehaald. Ik had daar zo trek in. Helaas smaakte de kip nergens naar. Weer wat geleerd geen gegrilde kip uit het AMC voor mij.

18 oktober. De afspraak stond op 15:50 uur. Maar ik moest me rond 12 uur laten prikken voor uitslag of ik goed ingesteld ben met mijn thyrax. Het was dat of de dag ervoor heen en weer crossen. No thanks. Dus boek mee, moeders opgehaald en go to Amsterdam. Eenmaal bloed geprikt, een broodje gegeten met mijn moeder. Het nadeel van NAH (Niet aangeboren hersenletsel) je vergeet dingen. Je raad het al, ik koos weer voor de gegrilde kip. Domme actie haha na de 1e hap had ik al spijt.

Maargoed, een lieve restaurant medewerker toverde een lach op ons gezicht. Ze hielp een man in een rolstoel met zijn bestelling, toen liet de man erachter zijn bord vallen en daarna viel zijn dienblad. De arme man zat er helemaal doorheen en je kon zien dat de tranen eraan zaten te komen. De lieve medewerkster gaf hem een knuffel en zei: het geeft niet, joh ik ruim het op. Gaat u maar lekker zitten ik kom uw bestelling zo wel brengen. De man zijn houding veranderde meteen in sip naar een stuk blijer. Zo zie je maar weer dat medewerkers echt wel het verschil maken.

In de wachtkamer wachtend op de afspraak las ik mijn boek en draaide ik tussendoor pokestops. Uiteindelijk werden we binnen geroepen.  16:40 uur…  Het nadeel van een late afspraak, het loopt gegarandeerd uit. Maargoed, bij mijn arts zat nog een arts die meeliep en vanuit het Utrecht ziekenhuis kwam. Het begon met mijn uitslag van de ITT. Die was zoals verwacht extreem laag. Na overleg hebben we samen besloten dat ik ga beginnen met het groeihormoon spuiten. Hiervoor krijg ik een oproep voor op de functiekamer om te leren prikken. Verder moet ik helaas elke 3 maanden het groeihormoon ophalen bij de apotheek van het AMC.

Verder stond ik goed ingesteld met mijn andere medicijnen. Daarna mijn cyclus besproken en stoppen met de pil.  Ivm kijken of er nog een cyclus is. Verder moest ik op de weegschaal.

Mijn arts is erg bezorgd vanwege mijn gewicht. Als ik zo blijf word ik geen 60 jaar. Daar schrok ik van. Hij gaf mij een folder met bariatrische chirurgie van het slotervaart ziekenhuis. Ik was hier al erg bang voor. Het idee heeft al een jaar in mijn hoofd gespookt.  Nu komt het dichterbij. Na wat tranen en zeggen dat het oneerlijk is heb ik gezegd er overna te denken. We maakten een nieuwe afspraak op 27 december. De 20ste moet ik namelijk voor een MRI en daarna mag ik meteen bloed prikken. De uitslagen volgen dan de 27ste.

En terugkomen op het oneerlijke. Mij werd verteld na elke operatie of behandeling, dit gaat werken. Daarna ga je weer afvallen en wordt alles makkelijker. Ja. Ik heb aardig wat meegemaakt als het op operaties aankomt. En ik hoopte dat mijn bijnierverwijdering de sleutel tot succes zou worden. Ik ben wel wat kwijt maar het is te weinig. Na overleggen met mijn partner en een goede vriendin die deze operatie ook heeft meegemaakt, heb ik mijn arts gemaild en gezegd dat hij mij mag aanmelden voor het traject.

We kijken wel wat ze zeggen, wie weet kunnen ze in het traject iets voor me betekenen en misschien zelfs zonder operatie. Uit informatie inwinnen en het een kans geven is het minste wat ik kan doen. En verder zien we wel weer hoe het gaat lopen.

Liefs Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten