Adviezen, executieve functies en toekomstplannen

by Gastblogger
Foto: Zitten op een flatgebouw in new york
Beeld: Pixabay

De afgelopen weken zijn erg druk geweest: afspraak daar, eindgesprek hier en natuurlijk met veel plezier stage lopen. Ik verbaas mezelf erover dat ik het allemaal nog overzie en kan bijhouden, aangezien CP in combinatie met executieve functies vaak fout gaat. Misschien is het mijn motivatie, de positieve vooruitgang of de vooruitzichten, ik weet het niet.

Een aantal maanden geleden heb ik na heel lang nadenken besloten mij in te schrijven voor een studie op het HBO. Ik ben er vanuit gegaan dat ik dit al vanaf het eindexamen heel graag wil; als ik het nu niet probeer, gebeurt het nooit. Ik weet dat het een risico is, zeker als je kijkt naar mijn executieve functies. Ik heb dat woord vanaf mijn revalidatie zó vaak voorbij horen komen dat ik blij mag zijn dat ik zelf nog geen executieve functie ben geworden. Is het niet voor iedereen een risico? Het is tenslotte een hele grote stap die veel discipline en doorzettingsvermogen vereist. Soms stoor ik me daaraan: de vaak goed bedoelde adviezen van anderen, vaak met een bezorgde ondertoon. Bij iemand anders is het vaak: ‘Top, je gaat studeren! Veel succes en ik zie je wel weer.’, terwijl ik vanuit allerlei hoeken te horen krijg dat het misschien niet zo’n goed idee is. Kan ik dat wel aan, zou ik dat wel doen? Na lang twijfelen, mede door deze adviezen, is mijn antwoord JA. Ik ga het gewoon doen. Ik heb al zoveel dingen gedaan die niet zouden moeten kunnen in mijn “toestand” dat ik dit ook nog wel een kans kan geven. Ik woon in de buurt van Arnhem en Doetinchem, maar helaas wordt de opleiding Pedagogiek alleen aangeboden in Nijmegen. Na wat onderzoek bleek dat er tussen Nijmegen en Amersfoort maar 20 minuten verschil is in reistijd. Daarom ben ik afgegaan op mijn gevoel. Twee jaar geleden was ik al concreet bezig met dit soort toekomstplannen en op de één of andere manier trok een studie in Nijmegen mij destijds al niet. Op de tweede open dag van de HU in Amersfoort wist ik het zeker: dit is waar ik de kans moet gaan pakken. Ik schreef me in en heb ook erg mijn best gedaan op een overtuigende motivatiebrief. Normaal komen de woorden zo uit mijn hoofd op papier, maar dit bleek toch erg lastig. De perfectionist in mij kwam ook weer even gedag zeggen en ik kreeg het Spaans benauwd. Ook al was het studieadvies niet bindend, toch leek het me iets moeilijker om met een negatief studieadvies én een rolstoel de opleiding binnen te komen. Ondanks het feit dat ik er echt mee bezig was, opende ik op een ochtend nietsvermoedend mijn inbox.

Studiekeuzeadvies. In blinde paniek sloot ik mijn inbox met een paar spastische, agressieve tikken op het touchscreen weer af. Gelukkig zit ik al, anders weet ik vrij zeker dat ik door mijn benen was gezakt. Een paar keer diep ademhalen en de vraag ‘Wil ik dit weten?’ resulteerde erin dat ik toch maar de mail bekeek. Ik wist wat ik kon verwachten, namelijk een positief advies, een positief advies met aandachtspunten of een negatief advies. Met zo’n 150 kilo schoon aan de haak is het wat lastig en vooral onrealistisch om mijn rolstoel over het hoofd te zien. Ik hield alle opties open, maar hield ernstig rekening met een positief advies met aandachtspunten, want een rolstoel is nou eenmaal een aandachtspuntje. Tot mijn eigen verbazing las ik dat de mensen uitsluitend uit zijn gegaan van mijn motivatie en houding – niet die van mijn lichaam natuurlijk, die is om te huilen – en mijn rolstoel voor nu niet hebben laten meewegen. Een positief advies pronkte in mijn mailbox. Nu alleen nog het gesprek met de decaan. Ik deed het in mijn broek, vinden ze mij geschikt, willen ze het een kans geven, ben ik niet “te” gehandicapt? Kort op het ontvangen van mijn advies vertrok ik met de trein naar Amersfoort, waar ik de route in één keer (!) kon lopen na deze maar twee keer eerder te hebben afgelegd. Iets waar ik als goudvis – leg ik een volgende keer uit – erg trots op was. Het gesprek verliep positief en dat betekende dat ik écht mocht gaan studeren. Ik ben zelfs over mijn eigen angst gestapt door het gewoon op de man af te vragen. Het begin was er, nu moest ik “alleen” nog even een woning regelen, want zelfs deze optimist zag het niet zitten om iedere dag 4 uur te reizen en – hoe aardig ze me ook vinden – ik denk dat de NS reisassistenten hier hetzelfde over denken. Gewoon niet praktisch, dodelijk voor mijn energie en uiteindelijk dus ook voor het studeren. Het werkte allemaal niet echt mee en de vele mails, zelfs door de decaan, leken geen effect te hebben. Ik lag er nachten wakker van en probeerde allerlei oplossingen te bedenken, maar het was pijnlijk simpel: studeren in Amersfoort en op 4 uur reistijd wonen was geen optie. Dat wordt teveel en dan is de kracht die ik heb opgebouwd zo weer verdwenen. Uiteindelijk besloot ik een oproep op Facebook te plaatsen waarin ik vroeg om een rolstoeltoegankelijke studentenwoning. Dat leek me zoeken in een hooiberg, maar niet geschoten is altijd mis. Ik ging ervan uit dat mijn bericht 50, maximaal 100 keer gedeeld zou worden en dat ik blij mocht zijn als iemand écht de moeite nam mijn advertentie door te nemen. Ik was dan ook stomverbaasd en aangenaam verrast toen ik erachter kwam dat mijn oproep aan de lopende band gedeeld werd door mensen waarvan ik nog nooit had gehoord. De vriend van mijn moeder wilde de duizendste “deler” zijn, maar hij was te laat; twee minuten later stond de teller al op 1003 keer. Tussen de tips zaten veel dingen die ik zelf ook al had geprobeerd. Eén sprong er echter tussenuit. Een kamer in een oude zorginstelling en ook nog eens antikraak. Een paar dagen later werd ik gebeld met de vraag of ik een dag later zou kunnen komen kijken. Het had nogal wat voeten in de aarde, maar het is gelukt en met goede moed vertrok ik samen met mijn moeder en met de support op afstand van mijn vader naar de eerste optie. Toen ik weer buiten stond na de bezichtiging had ik een kamer en niet zo’n kleintje ook, zeg maar gerust huge. Eigenlijk heb drie kamers: een woonkamer inclusief keuken, badkamer en slaapkamer. Bang ben ik nog steeds, maar ik heb er ook heel veel zin in en ik weet dat het geen nut heeft om me zorgen te maken om iets dat ik nog niet weet. Het bericht is uiteindelijk meer dan 2500 keer gedeeld. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle support en ben stiekem best een beetje trots.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten