Het zijn twee rumoerige weken geweest, maar er zijn nu (eindelijk) wel wat dingen duidelijk geworden. Op 28 januari waren de gesprekken voor het arbeidsdeskundig onderzoek dat plaats moest vinden na aanleiding van de eerder ingevulde FML (functionele mogelijkheden lijst). Ik wist al niet zo goed wat ik moest verwachten van deze gesprekken, maar nu weet ik vooral niet zo goed wat ik met de uitkomsten van dit onderzoek moet doen. Er is een zin uit een nummer van de band The Clash wat ik niet kan loslaten, want het is een samenvatting van mijn huidige situatie…

So you got to let me know, should I stay or should I go?

Het arbeidsdeskundig onderzoek bestond uit drie gesprekken gevoerd met een onafhankelijke arbeidsdeskundige. Het eerste gesprek had ik met de arbeidsdeskundige, het tweede gesprek vond plaats tussen de werkgever en arbeidsdeskundige. Het derde gesprek was met alle drie de partijen om concreet te bespreken wat de knelpunten zijn waardoor ik niet volledig kan re-integreren en hoe wat eventuele mogelijkheden zijn om dit op te lossen. Van deze gesprekken wordt door de arbeidsdeskundige een rapport gemaakt met daarin een conclusie uitgaande van de gevoerde gesprekken.

Concreet is er uit de gesprekken voortgekomen dat ik niet volledig het werk bij de werkgever kan uitvoeren. Door middel van een aanpassing in de taken binnen de eigen functiegroep is het werk wel passend te maken. Dit betekend dat ik voorlopig toch niet op zoek hoef naar een andere baan en functie en kan blijven waar ik zit.  En dat is toch echt heel raar om te horen na alles wat ik de afgelopen maanden heb gedaan op zoek naar iets anders. Eigenlijk sta je gewoon even ‘met je bek vol tanden’ en is de onzekerheid ineens weg. Zodra deze aanpassing is gedaan gaan ze me weer volledig beter melden en zit ik niet meer voor 4 uur p.w. in de ziektewet.

Nu zullen jullie je wel afvragen: Is ze niet blij? Dit is toch goed nieuws? Uiteraard ben ik echt heel blij dat ik weer beter gemeld ga worden en dat ik nu ook op papier weer gewoon al mijn uren werk. Ook ben ik ontzettend blij dat die onzekerheid en tijdsdruk weg is en dat de stabiliteit weer terug is. Het enige waar ik mentaal last van heb is dat dit voor mij geen echte ‘oplossing’ is voor het probleem. Want ondanks dat er nu op papier staat dat ik niet kan/mag assisteren bij verrichtingen, mis ik het doen van deze handelingen nog steeds heel erg. De afwisseling die een baan als doktersassistente biedt ben ik kwijt en zal nooit meer terugkomen.

De vraag die ik mezelf nu stel is wil ik wel een ‘halve’ assistente zijn de rest van mijn leven en alleen de administratieve taken en werkzaamheden uitvoeren? Wil ik dagelijks geconfronteerd worden met wat ik wel kon maar nu niet meer kan?  Ben ik überhaupt mentaal sterk genoeg om dit confrontatie aan te blijven gaan met mezelf? Ik weet het gewoon niet… Gelukkig krijg ik nu wel alle tijd om te gaan zoeken of ik dit ga blijven doen of op zoek ga naar een nieuwe uitdaging.

Eigenlijk sta ik nog steeds op dezelfde kruising als ik een aantal weken geleden in mijn blog benoemde. Alleen dit keer sta ik daar uit mezelf. Geen druk van de werkgever of UWV, ik sta daar nu echt alleen voor mezelf. Want welke kant wil ik op? Ik moet beslissingen gaan nemen en niet omdat het van andere moet maar omdat het van mezelf moet. Want ik kan niet blijven hangen in de huidige situatie en weet dat ik ook niet hier wil blijven. Maar om je te ontwikkelen en verder te komen moet je stappen gaan zetten, en ik weet nog niet wat mijn eerste stap gaat zijn. Ik weet alleen dat die er moet gaan komen.

Liefs, Kim