van Schulden naar Opties

by Daisy

Ik sta met een brok in mijn keel voor de draaideuren van de Hoge School in Amersfoort. 5 jaar geleden stapte ik hier nog elke week lachend naar binnen en maakte ik me alleen zorgen om een vergeten verslag of tentamen. Vandaag sta ik hier met een hele andere reden. “Even 16.000 euro kwijt laten schelden” en ik voel de zenuwen tot in mijn tenen!

In 2008 ben ik aan de HBO opleiding Ecologische Pedagogiek begonnen. Een voltijd studie van 4 jaar. Als je het goed doet tenminste. Óf als er niks tegenzit weet ik nu. Want je kan nog zo hard leren en je best doen, maar soms gebeuren er dingen waar je niets over te zeggen hebt en dan maakt je motivatie of doorzettingsvermogen even niet meer uit. In mijn geval tenminste. Na 3 jaar flink studeren (lees; in goede gezondheid) kreeg ik een baan aangeboden op mijn toenmalige stage op Kwadrant Emaus. Super tof werk en in combinatie met school was het prima te doen. Wel stapte ik over naar de deeltijd opleiding, zodat ik 1 dag naar school kon gaan en 4 dagen per week kon werken. De overige twee dagen zat ik in de kroeg of lag ik op bed uit te brakken 😉

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn motivatie om te studeren minder werd, naarmate ik meer geld begon te verdienen en vond het veel leuker om veel te werken en even iets minder tijd en energie in school te steken. Door personeelstekort en crisis op het werk besloot ik de opleiding te verlengen (met toestemming van coach en manager) en kon alles op mijn gemak doen. Als ik had geweten wat ik nu weet… Hoe cliché, maar dan had ik mijn opleiding zo snel mogelijk afgerond en was ik daarna wel fulltime gaan werken. Maar hé, zo liep het niet.. dus geen ge-maar, wat als, toen wel..so be it!

Na anderhalf jaar werken besloot ik minder te gaan werken om meer tijd in mijn afstuderen te steken. Contract verlaagd van 36 naar 24 uur en ik kon ook op zaterdag naar school. Life kicks in… longen helaas ook.. en zo kwam ik na 3 longontstekingen thuis te zitten. De eerste paar maanden dacht ik ‘dat het wel zou overwaaien’ en stond ik zonder stem en met luid geblaf mijn minor presentatie Orthopedagogiek voor de klas te houden. Dit was ook de laatste keer dat ik op school was, want een week later werd ik voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis. Niet wetende wat er komen zou, en totaal niet bedacht dat ik helemaal nooit zou gaan afstuderen.

De minor moest ik binnen een aantal weken afronden, anders kon ik hem het volgende jaar pas overdoen. Balen, maar dat was niet mijn grootste probleem. Ondertussen vloog de tijd voorbij tijdens alle ziekenhuisopnames door en moest ik de keuze maken om me uit te schrijven van school. Een nieuw studiejaar kost even € 1.600,- en ook al ben je maar 2 x aanwezig geweest..het feit dat je de naam van de school draagt en hun e-mail account gebruikt is genoeg om de volle mep te moeten betalen. Na 2 jaar voor niets betalen was ik er klaar mee en schreef me uit. Ondertussen werd ik tijdens een opname VAN EEN MAAND in Nieuwegein door mijn manager gebeld met de mededeling dat mijn contract niet verlengd werd. Ademloos, studieloos en nu ook nog werkloos!

Super balen en vervelend, maar niemand had erbij gezegd dat ik net 3 maanden voor mijn ziekmelding voor 24 uur op contract stond (i.p.v 38) en je daar maar 70% van krijgt. Geloof me, dat scheelt behoorlijk wat! Goed, het is niet het belangrijkste van de wereld, maar het valt even flink tegen. Nu komt het.. als je een aantal jaar uitgeschreven bent zónder een diploma behaald te hebben dan wil de overheid hun geld terug zien. Haal je je diploma, dan zetten ze deze “lening” om in een gift en is er niets aan de hand. OV- chipkaart en studiefinanciering over 5 jaren loopt al snel hoog op. In mijn geval 16.000 euro, zonder ook maar een stuiver zelf geleend te hebben! Nu zijn ze bij de DUO(Dienst Uitvoering Onderwijs) best wel schappelijk en mag je 5 aflosvrije jaren instellen. Als je even geen cent te makken hebt of toch nog achter je oren krapt om verder te studeren en dus niet te hoeven betalen. In mijn geval had ik geen keuze en zijn deze ‘aflosvrije’ jaren ook alweer bijna voorbij. Ik had gráág een diploma willen hebben en had nog graag angstzweet voor tentamens gehad. Daarentegen is het angstzweet om 16.000 euro terug moeten betalen minder fijn.

DUO brief

Vandaag kwam ik dan ook met zweetoksels en een mapje vol papieren ingevuld door mijn longarts aan op de HU. Het idee dat je je tegenover een examencommissie moet verdedigen maakte me al  behoorlijk zenuwachtig. En wat was ik opgelucht toen er iemand tegenover mij zat die het gewoon begreep en de papieren tekende en me vooral erg veel sterkte wenste. Deze mensen bestaan dus gewoon. Geen ellenlange vragenlijsten of onderzoeken. Nee gewoon iemand die haar werk heeft gedaan en mijn dossier (van te voren) heeft gelezen en snapt dat ik wel iets beters aan mij hoofd heb dan gezeur over geld. Wauw!

Helemaal overdonderd en verrast was ik dan ook toen deze vriendelijke dame nog eens door mijn studieresultaten bladerde en alleen maar zei “jij bent een erg ijverige studente dat kan ik wel zien” om daar een lading complimenten over mijn cijfers en stages aan toe te voegen. “120 van de 180 studiepunten behaald met alleen maar hoge cijfers” en oh wat zonde om na al dit harde werken zomaar alles te moeten laten vallen en er niks meer mee te doen.

En zo kwamen er ineens allerlei mogelijkheden op tafel om tóch mijn diploma te gaan halen. Zo zijn studieresultaten maar 6 jaar geldig en zijn die van mij dus al verlopen, maar met een beetje (veel) geluk kan een examencommissie hier met mijn verhaal nog eens naar kijken en zou ik misschien wel thuis kunnen afstuderen. Er gaan ineens allerlei confettikanonnen in mijn hoofd af en ik krijg het nog warmer! Er zijn ineens mogelijkheden in plaats van teleurstellingen. Hoe fijn is dat! Er zitten wel 10 ‘Maars’ aan vast, want ik moet natuurlijk eerst het nieuwe medicatie traject starten en prednison zien af te bouwen en hoelang dat gaat duren weet helemaal niemand. MAAR de deur gaat weer langzaam open. En weetje, als pedagoog in spe ga ik de hele wereld heus wel laten zien dat er mogelijkheden zijn in plaats van problemen. Dat is tenslotte mijn vak!

Nu eerst de voorbereiding op a.s. woensdag 1 november. Om 13.00 uur zal ik mijn eerste Reslizumab infuus toegediend krijgen en gaan we beleven of dit dan hét wondermiddel is voor mij. Ik denk van wel! – Deze shit ga ik rocken – zoals mijn broertje zou zeggen.

Tot volgende week!

Liefs, Daisy

Cinqaero

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten