Het leed dat plannen heet

by Gastblogger
Afbeelding Pixabay

Plannen behoort niet tot mijn talenten, heeft het nooit gedaan ook. Als perfectionist is dat knap irritant. Opdrachten voor mijn opleiding heb ik in de basis vaak ruim op tijd af, maar omdat het in mijn ogen nog niet goed genoeg is, krijg ik het tóch voor elkaar de deadline te missen.

Nog niet zo lang geleden was ik dat helemaal zat, omdat ik weet dat het beter kan en omdat ik het voor de toekomst nog harder nodig heb. Ik heb nu standaard een schrift in mijn tas zitten waar ik álles wat ik moet doen in noteer. Van een belangrijke opdracht tot een korte mail: alles staat erin. Waarom? Omdat ik te vaak denk dat ik dat niet vergeet terwijl dat júíst de dingen zijn die er dan bij in schieten. Als creatief persoon komt daar ook nog eens bij dat ik op een dag wel 50 nieuwe ideeën kan hebben. Dat komt dan nog bovenop de dingen die ik moet onthouden of doen. Het idee van een schrift of ieder ander hulpmiddel heb ik eerder afgezworen, totdat ik inzag dat het beter kon en vooral moest. Ik moet zeggen dat het heel overzichtelijk werkt en nog veel beter is dan alle tools die ik heb uitgeprobeerd om mijn mankement de kop in te drukken. Zo’n schrift is voor mij een extra uitdaging en werkt motiverend. Zo probeer ik – als de perfectionist die ik stiekem nog steeds ben – iedere dag zoveel mogelijk taken af te ronden zodat ik aan het einde van de dag allemaal kan afstrepen, lekker gevoel is dat!

Als het in mijn hoofd chaos is, merk ik dat aan alles. Ik kan nog nét mijn eigen kamer in huis vinden, mijn bureau ziet eruit alsof ik al dertig dagen voor Pampus op bed lig en ik ben superchagrijnig. Sinds ik dat schrift heb, is dat voor mijn gevoel al een stuk minder en is vooral mijn bureau goed georganiseerd waardoor ik sneller vind wat ik zoek. Zoals ik al aangaf heb ik op aanraden van verschillende mensen van alles geprobeerd. Een digitale agenda, een app voor to do lists, belangrijke dingen op mijn hand schrijven, post its, noem maar op. Been there, done that. Werkte allemaal voor geen meter en ik raakte steeds meer gefrustreerd. Dit geeft maar weer aan dat een simpele oplossing al een wereld van verschil kan maken.

Afgelopen zomer heb ik ook een vuurrode agenda van gigantisch formaat gekocht, zodat ik genoeg schrijfruimte heb en het overzicht kan houden over de planning. Mij zien slepen met een docentenagenda die voor een ander zo goed als leeg lijkt – dat klopt, want het schrift staat vol met alle dingen – moet een hilarisch gezicht zijn. Lach me maar uit; het werkt en ik vergeet niet zo vaak meer iets als voorheen. Dat ik mijn handtas vandaag vergat en er pas achter kwam toen ik voor de deur aan het bellen was en dus weer helemaal terug mocht is maar een klein detail…

Voor vele buitenstaanders zal het bizar klinken dat ik meer moeite heb met het feit dat ik niet goed kan plannen dan met het feit dat ik nooit zal lopen. Feit is dat je plannen en andere kleine dingen dagelijks tegenkomt; lopen is niet essentieel – wel handig, maar niet essentieel – ik ben daar het levende bewijs van.

Wat ik wil zeggen is dat het accepteren van bepaalde dingen heel veel tijd kost, ook voor mij.  Uiteindelijk kan het heel fijn zijn om een passende oplossing te vinden. verholpen, maar het is wel weer een stap verder en op de langere termijn zie je de positieve gevolgen van iets dat eerst nog achterlijk leek. Ik bedoel: dat schrift en dat ik daarmee “beter” functioneer is awesome, maar event planner zal ik nooit worden.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten