Opzoek naar een nieuw pad.

by Nienke
Foto van een bewegwijzeringsbord waar geen informatie opstaat

Ik ervaar op dit moment dat ik op een punt sta in mijn leven om een nieuwe weg te bewandelen.  De weg die ik de afgelopen 8 jaar heb bewandeld, voelde als een soort doolhof. Ik kon maar geen weg vinden om het doolhof weer uit te komen. Op dit moment ervaar ik zoveel verandering in mijn leven. Nu het ook een stuk beter gaat dan een jaar geleden. Ben ik er van overtuigd dat dit het juiste moment is om een nieuw pad te bewandelen.

Ik merk dat ik nog niet zo goed weet welke weg ik zal bewandelen. Ik merk dat ik het lastig vind om een richting te bepalen. De afgelopen 8 jaar dat ik in een doolhof gezeten heb, heb ik ook ontzettend veel verschillende dingen gedaan. Maar het voelde vaak niet juist. Zo begon ik ooit in 2008 de opleiding SPW. Vanaf ongeveer 10 jaar wist ik zeker dat ik peuterleidster wilde worden of op een kinderopvang wilde gaan werken. Toen ik me inschreef voor de opleiding SPW was ik nog steeds net zo enthousiast als 6 jaar daarvoor. Gaande weg de opleiding en stage ontdekte ik dat het niet meer mijn droom was om dit beroep uit te oefenen. Ik zag mijzelf hoogstens 5 jaar dit werk doen en dan zou ik waarschijnlijk niet meer in de kinderopvang willen werken. Omdat ik er van overtuigd was dat je een studie kiest voor iets wat je tot je pensioen gaat doen (overigens sta ik daar nu niet meer 100 procent achter, je kunt altijd je richting veranderen als het je niet meer brengt wat je verlangt)

In de tussentijd was ik vanuit huis altijd bezig met websites maken. Dus na overleg met een studiekeuze adviseur ging ik de opleiding in multimedia en vormgeving doen.  Nu ik er aan terug denk was dit niet echt een handige keuze. Ik was namelijk helemaal geen ster in ontwerpen of coderen überhaupt was ik niet echt creatief aangelegd wat wel noodzakelijk is voor deze opleiding. Wat ik namelijk vanuit huis deed: ik vulde bestaande websites met teksten en trok bezoekers. Dat was maar een fractie van een baan als webdesigner. Uiteindelijk maakte ik een switch naar DTP-er dit lag mij meer omdat daar het grafisch vormgeven los van stond. Het was bestaand materiaal (aangeleverd door een grafisch vormgever) op te maken in een eindresultaat (bijvoorbeeld een flyer, een poster, geboortekaartje) Toen ik afstudeerde zaten we midden in de crisis dus was er ook totaal geen werk te vinden als DTP-er

Ik besloot om een andere studie te gaan volgen. Ik wist niet exact wat ik dan wilde gaan doen. Dus ging ik in de tussentijd aan de slag als huishoudelijke hulp. Na ongeveer een half jaar kwam ik er achter wat ik dan wel wilde: Apothekersassistente worden. Helaas kwam ik er vrij snel achter dat de combinatie van mijn gezondheid en de school waar ik op zat niet haalbaar was om apothekersassistente te worden.

Vanuit mijn school kon ik naar een klas geplaatst worden voor studenten die opzoek zijn naar een studie. Er werd met je meegekeken naar wat de mogelijkheden voor je waren. En je kon verschillende stages uitproberen om zo je passie te vinden of er achter te komen welke studie je wilde volgen. Ik koos uiteindelijk voor fotografie en opticien.  Voor fotografie koos ik omdat ik hobbymatig al met fotografie bezig was. Dus specialiseren leek me wel heel tof. Uiteindelijk mocht ik meelopen met een fotograaf. Dat was best tof om te doen. En mijn skills als DTP-er kwamen van pas omdat deze fotograaf ook andere dingen deed.  Om toch ook te kijken naar andere opties mocht ik meelopen bij een opticien. Mensen adviseren over een mogelijke bril vond ik ontzettend leuk om te doen. Maar ik merkte dat het niet bij mij op het moment paste omdat ik het lange staan in het werk lichamelijk niet aankon. Omdat er nog geen nieuwe opleiding op kort termijn startte had ik me ook nog niet opgegeven voor de opleiding fotografie. Helaas verminderde de kracht in mijn handen en kon ik niet meer met mijn eigen spiegelreflexcamera overweg, hij belande boven in de kast . De opleiding fotografie zat er niet meer in….

Na de verschillende wegen die ik hiervoor bewandeld had kwam ik uiteindelijk in de gehandicaptenzorg terecht.. Ik volgde een studie tot persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg. Een van de leukste dingen die ik gedaan heb. Maar nadat ik met een school overhoop lag. Van school ben veranderd. Werd mijn gezondheid steeds minder. De vooruitzichten in de gehandicaptenzorg waren op dat moment ook niet heel positief. Ik kreeg er op mijn stage zorgtaken bij. Dit kon ik lichamelijk helemaal niet aan. Collega’s van mijn stage adviseerde mij er goed rekening mee te houden dat de komende jaren begeleiding en zorg veel meer samen zouden worden gevoegd. De combinatie van mijn gezondheid op dat moment en de voorspellingen in de gehandicaptenzorg zorgde ervoor dat ik mijn studie moest beëindigen.

Inmiddels heb ik dus verschillende paden bewandeld in mijn leven. Ik ben nu op een punt weer aangekomen dat ik weer wat kan gaan doen. Wat dat precies is, is voor mij op dit moment nog zo onduidelijk. Ik sta er voor open om nog weer een (online)studie te gaan volgen. Maar omdat ik zoveel verschillende dingen heb gedaan weet ik niet zo goed wat ik wil gaan doen. Een jaar geleden heb ik geprobeerd om hobbymatig te beginnen met programmeren maar daaruit bleek dat het me niet zo goed ligt. Er zijn bepaalde cursussen met onderwerpen die me echt wel heel erg aanspreken, maar niet perse waar dan een baan uitrolt. En dat vind ik dus lastig.

Een baan proberen te zoeken is op dit moment ook rampzalig. Met mijn huidige diploma als DTP-er kan ik eigenlijk niet meer in dit werkveld aan de slag. Ik heb meer dan 5 jaar niets meer met dit beroep gedaan. Er zijn zoveel veranderingen geweest. Daarnaast heb je een portfolio nodig (mijne is allang niet meer up to date) en is de vereiste ervaring minimaal 3 jaar. Dus dat kan ik wel van mijn lijstje afstrepen. Voor de rest de banen waar je geen diploma voor nodig hebt en kunnen in combinatie met mijn gezondheid zal winkelwerk zijn. Daar ben ik de afgelopen jaren zo vaak voor afgewezen dat dit ook wel van mijn lijstje af kan. Ik heb gekeken naar openstaande vrijwilligersbanen. Maar helaas zit er niets tussen waar ik me verder in zou kunnen ontwikkelen. Ik zit nu echt wel in die fase dat ik naar progressie wil.

Ik merk ook dat er weinig mogelijkheden zijn om er nu achter te gaan komen wat ik wel wil, en wat ik kan. Ik heb wel een ontwikkelcoach vanuit de bijstand. Alleen zij is niet gespecialiseerd in mijn hulpvraag.  Eigenlijk weet niemand waar ik wel terecht kan. Ik ben nu vooral veel research aan het doen, dingen uitproberen.. Misschien toch te starten met een cursus en dan vind ik hopelijk vanuit daar een pad om te bewandelen.  Inmiddels ben ik het doolhof uit en ben ik nu opzoek naar de juiste weg naar mijn toekomst.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten