Oordelen of vragen?

by Gastblogger
Foto: Foto kind met hand op kin
Credit: Freepik by asier-relampagoestudio

Ik dacht dat ik hier al eerder over had geschreven, maar kon het niet terugvinden dus zal dat wel ergens anders voor zijn geweest. Als tekstschrijver publiceer je ook weleens betaald je mening, dus dan weet je niet altijd meer waar je wat hebt geschreven. Als persoon met een beperking krijg je vaker te maken met vragen of oordelen over je beperking en hoe je bepaalde dingen doet of waarom.

Soms vragen mensen iets en soms oordelen mensen meteen over wat zij denken te zien. Er zit voor mij een groot verschil tussen deze twee dingen. Als er iets gevraagd wordt klinkt het alsof dit uit interesse of belangstelling is. Mensen klinken dan nieuwsgierig en willen weten hoe je iets doet of aanpakt. Als iemand iets vraagt wil ik daar ook wel op ingaan en zeggen hoe ik iets doe. Zoals op netwerkbijeenkomsten als ze vragen hoe ik daar gekomen ben (en dan bedoelen ze de reis er naartoe) of als ze vragen wat ik nog wel zie of kan.

Vragen is ook erg leuk als je kinderen tegenkomt. Kinderen durven eigenlijk altijd wel te vragen wat je doet. Zo hoor ik regelmatig kindjes aan hun ouders vragen: ‘Wat is dat?’ en vaak wijzen ze dan naar mijn stok. Ik vind het leuk als ouders dan zeggen dat die mevrouw slechter ziet en met die stok kan voelen waar ze loopt. Die ouders begrijpen het dan wel. Irritanter vind ik het als mensen zeggen dat ik blind ben. Ik vind dat onnadenkend en oordelend. Niet iedereen die met een stok loopt is meteen blind.

Zo kwam ik laatst uit de Action in het centrum. Daar ligt een ribbellijn voor en die neem ik dan ook. Ik zie vaak nog wel waar er fietsen vlak langs de lijn staan (en die horen daar dus niet zo vlak naast te staan, mensen!) en die fietsen ontwijk ik dan dus ook handig. Ik hoorde op dat moment een vrouw achter mij zeggen: “Dan ben je ook niet echt blind.’. Vaak negeer ik dit soort opmerkingen wel, maar nu kon ik het even echt niet hebben. Ik heb mij omgedraaid en gezegd dat ik slechtziend ben en niet blind. Ook zei ik dat als ze er iets van wilde zeggen of weten ze dat recht in mijn gezicht mocht doen en niet achter mijn rug.

|Ik probeer zelf ook niet meer te oordelen over mensen die de lift nemen in plaats van de trap of die sneller ergens gaan zitten. Je weet immers niet wat hun reden is en of ze misschien een ziekte of beperking hebben waardoor ze moeilijker kunnen lopen. Wel vind ik het irritant als mensen in de weg lopen op een ribbellijn of op het laatste moment voor mij langs rennen. Dan zeg ik weleens: “Ook een stok nodig?’ Ik probeer het soms als een grapje te brengen, maar ik weet ook dat er slechtzienden zijn die liever zonder stok lopen en het ergens misschien toch wel nodig hebben.

Ik loop zelf met mijn stok voor mijn eigen veiligheid en zodat andere mensen kunnen zien dat ik hen slecht zie. Dan is het wel handig dat zij daar ook rekening mee proberen te houden. Het betekent dus niet dat ik hen helemaal niet zie, maar veel stoepranden en oneffenheden zie ik niet en kan ik met mijn stok wel voelen.

Ik word weleens door kindjes gevraagd of ik blind ben. Dan zeg ik vaak: ‘Nee, ik ben slechtziend.’ Na dat twee keer te hebben gezegd ging een kindje terug naar zijn vriendjes en riep: ‘Ja, die mevrouw is blind.’ Ergens wel grappig en misschien was dit kindje nog te jong om het te gaan begrijpen wat het verschil is tussen blind en slechtziend.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten