Ontwikkelingen

by Daisy

Zaterdagochtend. Als het goed is lig ik heerlijk in mijn centerparcs cottage als jullie dit lezen! We zijn samen een weekendje weg en hebben een hoop te vieren én een klein beetje van uit te rusten. Ik ben de laatste weken niet zo actief in het schrijven van weblogs, maar mijn én onze ontwikkelingen wil ik met jullie blijven delen!

Er valt best wel veel te vertellen. Goed en helaas wat slechter nieuws. Laat ik hier maar meteen mee beginnen dan sluiten we tenminste positief af.

Vorige week vrijdag dacht ik even een grote hangplant te tillen. Je weet wel, die hele mooie grote bij ons aan de veranda elk jaar! Tegelijk met een staander én 3 potjes voeding. Mijn handtas die zo onderhand op een weekendtas lijkt niet te vergeten. Je ziet vast voor je hoe scheef en strompelend ik naar de kassa liep met mijn plant. Dit ging prima hoor, zonder grote val blunders..tót ik in de auto zat. Klein pijntje in mijn rug. “Even zitten en dan is het wel over als ik thuis ben”. Mijn (onderrug) bleef gevoelig dus ik deed iets langzamer over mijn broodje op de bank. Tijdje zitten en ontspannen zou vast de oplossing zijn?! Toen ik na een halfuur op wilde staan leek er wel een blok beton aan mij te hangen en stak er iemand met van alles wat er niet hoorde te zitten in mijn rug. (Voor mijn gevoel dan!) Ik kon geen kant op. Na wat lopen en bewegen bleef de pijn zo heftig dat ik de dokter gebeld heb. De vervangende assistente wilde mij afschepen met rust en 6 x daags paracetamol. Grapje zeker. DUS NIET. Ik ben geen pieperd, maar door alle medicatie en ellende deze 6 jaar heb ik echt wel iets sterkers nodig dan een paracetamolletje. Gelukkig kon mijn mama binnen een halfuur een doosje Tramadol ophalen. Pfiew. Lekker spul wel.

Ik kan nu nog pagina’s vol schrijven over hoe ik al een week als een krom omaatje loop en amper kan liggen en zitten, maar jullie snappen vast het punt. Mijn fysio was minder blij, want ik blijk van boven in mijn nek tot aan mijn billen vast te zitten tot in mijn bindweefsel. En die plek in mijn onderrug is nog even verboden-aan-te-raken-of-ik-ga-gillen-area-. To be continued.

Tóch heeft het zo moeten zijn dat ik net deze weken even niks kan en best wel pittige pijnstillers slik die alle scherpe randjes er af weten te halen en dus ook mijn vervloekte hoofdpijn door het afbouwen wegneemt. Dat brengt mij namelijk bij de ECHTE ontwikkeling

Ik heb mijn prednison weten af te bouwen naar 10 milligram per dag!

Voor het eerst in 6 jaar slik ik “maar” 10 mg van die rotzooi per dag..en lig ik niet binnen een week in het ziekenhuis. Mijn longen werken prima en ik ben niet verkouden, ziek, zwak of misselijk. Wat ben ik blij en ook wel een beetje trots op mezelf. Want geloof me, het is verre van makkelijk om met je verslaafde lijf en hoofd om te gaan als alles zeer doet en je weet dat het nog veel meer zeer gaat doen. 13 juni hebben we een meeting in het AMC voor het vervolg plannetje. Super spannend, maar ik heb alle vertrouwen.

Ondertussen zijn we druk met de voorbereidingen voor de 8e wandeltocht voor Duchenne. Deze zal op zaterdag 15 juni plaatsvinden. We hebben momenteel al meer dan 250 inschrijvingen en ongeveer 70 vrijwilligers dus er valt heel wat te regelen. Ook kan ik verklappen dat de speciale 5 km kinderroute een sprookjesthema heeft! Dus met een beetje geluk kan ik 15 juni in een prinsessenjurk rond paraderen! 😉 iedereen die mij een beetje kent weet dat ik daar heel erg gelukkig van word! Ik hoop dat we dit jaar wéér overtreffen en naar de 900 deelnemers gaan(afgelopen editie had 830 wandelaars). Gaaf toch..doen we gewoon ‘even’!

Verder heb ik afgelopen weken; een koe helpen bevallen, een infuus tussendoor gehad, sport evaluatie gedaan en sta ik nog trouw 2 x per week op de Milon Cirkel. Ben ik 400 ijsbonnen voor de avond4daagse aan het maken, vierde ik boerenmaandag én koningsdag… en ik voel me goed! (Op mijn rug na dan)

Om alle drukte en stress even te laten voor wat het is rijden we over een uurtje richting eindhoven. De Kempervennen. Man mee, hond mee..flesje wijn mee( met mate…want wijn en tramadol is een heftige combi kwam ik achter!) Even een weekendje lekker niks. Niet dat ik veel kan..maar een wandeling en lekker eten EN NAAR DE BINGO moet zeker lukken. De wildwaterbaan en het bowlen bewaren we voor de volgende keer!

Nogmaals super thanks aan broederlief en (schoon)zusje lief die dit weekend op onze toko passen en de boel draaiende gaan houden samen met ons leuke personeel!

Wij gaan er even tussenuit!

Xx Liefs

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten