NeuroPhysics Therapy: Mijn ervaring

by Marly

Eind juni reisde ik af naar de Gold Coast van Australië om 6 weken therapie te volgen bij NeuroPhysics Therapy Institute. Hier kon je daar al een update over lezen. Ik heb best wel veel vragen gekregen en die heb ik in twee artikelen beantwoord. In dit artikel vind je de antwoorden op de vragen die allemaal betrekking hebben op mijn persoonlijke ervaring met de behandeling. Wil je meer lezen over de behandeling zelf? Lees dan dit artikel.

Kun je in het kort iets over NeuroPhysics Therapy vertellen?

NeuroPhysics Therapy is ontwikkeld door Ken Ware, een (voormalig) topatleet uit Australië. De therapie is zo’n 30 jaar geleden ontstaan en in de afgelopen jaren heeft Ken deze training helemaal doorontwikkeld. Samen met zijn vrouw Nickie runt hij een centrum voor deze behandelmethode.

De therapie richt zich onder andere op het ‘ont-trainen’ van verkeerde neurale patronen die klachten (kunnen) veroorzaken en op het uit de overlevingsstand halen van het lichaam zodat deze weer optimaal kan gaan functioneren. Het vecht-vlucht systeem is een belangrijk aandachtspunt tijdens de training. Het zorgt er onder andere voor dat het zenuwstelsel optimaal gaat communiceren.

NeuroPhysics Therapy heeft een holistische benaderingswijze en gaat uit van het zelfherstellend vermogen van het lichaam.

De basis therapie bestaat uit programma 1 tot en met 7 en daarna heb je nog de mogelijkheid om ‘advanced programs’ te volgen. Programma 1 en 2 zijn echt de basis en hier richt je je vooral op het tot rust brengen van het zenuwstelsel en het verwijderen van de ruis in het zenuwstelsel en het optimaliseren van de communicatie. Vanaf programma 3 worden de oefeningen zwaarder en train je je zenuwstelsel om meer belasting aan te kunnen. Je traint dus géén spierkracht of cardio op zich.

Ze hebben een website en Facebook

Wat waren je klachten, waar had je het meeste last van en heb je nu nog klachten?

De klachten die ik op het moment dat ik naar Australië ging voornamelijk nog had waren:

  • Orthostatsiche klachten: ik kon ongeveer 5-10 minuten staan door POTS en/of Neurally Mediated Hypotension
  • Cognitieve problemen: concentratiestoornissen, focusproblemen, woordvindingsproblemen, geheugenproblemen…
  • Pijnklachten: allodynie (huidpijn) en onder andere klachten van nek/schouders/bovenrug
  • Inspanningsintolerantie: onvermogen in te spannen, snelle verzuring, post exertional malaise (PEM)
  • Overactieve blaas: heel erge urge (plas-drang)
  • Misofonie: Afkeer voor bepaalde geluiden
  • Koud hebben: zo’n intense kou dat ik het gewoon op geen enkele manier warm kon krijgen, ook niet met 10 lagen kleren en onder de dekens
  • Vermoeidheid: uitputting!

Dat zijn denk ik de belangrijkste klachten die na mijn eerdere behandeling waren overgebleven en waar ik echt door beperkt werd.

Eigenlijk is al het bovenstaande verbeterd.
Ik heb vrijwel geen orthostatische klachten meer en ik kan in principe ‘onbeperkt’ staan.
Ook mijn cognitieve functies zijn heel erg verbeterd. Ook dit moet ik wel weer een beetje trainen, maar ik kan weer gewoon een boek lezen en ik kan me weer redelijk normaal focussen op taken en langere tijd ergens mee bezig zijn. Ook kan ik weer normaal een gesprek voeren zonder dat ik iedere keer vergeet wat ik aan het vertellen ben. Ook van misofonie heb ik vrijwel geen last meer!

Mijn klachten van mijn nek/schouders/bovenrug zijn ook enorm verbeterd. Ik heb hier nu ook bijna nooit last meer van en als ik er wel last van heb (wie heeft dat niet af en toe in de huidige digitale maatschappij?) gaat dat ook gewoon vanzelf weer weg en overheerst het niet.

De inspanningsintolerantie en verzuring is ook enorm verbeterd. Ik ben natuurlijk mijn belastbaarheid met mijn training nog aan het opbouwen, maar ik heb geen last meer van abnormale verzuring of een heftige reactie na inspanning.

Ook mijn blaas gedraagt zich een stuk beter! Dit is wel iets waar ik af en toe nog last van heb en lijkt een teken dat ik ‘over mijn grenzen’ ben gegaan. Maar ik hoef niet meer standaard elke autorit een plasstop in te lassen en dat is al een enorm verschil.

Koud heb ik het ook veel minder en die intense kou heb ik sowieso niet meer gehad sinds de behandeling.

Waar ik nog wel wat last van heb is vermoeidheid, dit is echt totaal niet te vergelijken met de uitputtende extreme vermoeidheid die ik eerst voelde, maar het is ook niet volledig weg en dat is wel iets waarvan ik hoop dat het nog beter zal worden.
Maar: ik heb in principe bijna alle dagen energie voor de hele dag, heel af en toe doe ik rond 15.00 nog een uurtje een dutje omdat ik het eind van de middag net wat lekkerder door kom. Ook hoef ik niet meer dagen (of weken) bij te komen van activiteiten en kan ik gewoon echt elke dag dingen doen en zelfs meerdere dingen achter elkaar, dat maakt niets meer uit. Dus ondanks dat het niet ‘100%’ is, kan ik er eigenlijk wel alles mee doen wat ik wil. Het is meer dat het nog niet als ‘vanzelf’ voelt. Maar het is allemaal relatief want er zijn ook dagen dat ik ‘s morgens ga trainen, ‘s middags een wandeling maak en dan ‘s avonds nog naar tennistraining ga en dat dan allemaal gewoon ook lukt en ik niet afgepeigerd ben (wat op zich nog niet eens heel vreemd zou zijn). Het is meestal meer het gevoel van vermoeidheid waar ik last van heb, dan een daadwerkelijk gebrek aan energie.

Wat was er mis met je houding (nek/schouders) en hoe is dat veranderd?

Een goede houding (‘posture’) was wel echt de basis en de start van de therapie waar veel focus op lag. Dat was wel nodig, want mijn houding liet behoorlijk te wensen over en dat wist ik ook goed. Het was me echter nog nooit gelukt om daar duurzaam iets aan te veranderen, ondanks dat ik zelf fysiotherapeut was! Op de een of andere manier lukte het me nu wel en ik denk dat een belangrijk onderdeel was dat ik deze houding ook tijdens de oefeningen moest aanhouden en tijdens de oefeningen werd mijn zenuwstelsel natuurlijk iets ‘geleerd’. Deze goede houding werd er dus ook meteen ingeslepen. Al heel snel merkte ik dat ik uit mezelf rechter op liep en dit ook gemakkelijker kon volhouden en daar heb ik nog steeds baat bij!

Wat gebeurt er nu bij een sta-test vergeleken met voor de behandeling?

Ik denk dat dat het beste te illustreren is met een filmpje…november 2017 vs oktober 2018. Heel belangrijk ook om hierbij te vermelden is dat ik nu ook geen klachten meer heb tijdens het staan, maar tijdens het bovenste filmpje dat in november 2017 gemaakt is wel.

Ook deed ik nog eens een sta-test met bloeddrukmeter en ik denk dat het verschil hier ook wel heel duidelijk is! En nogmaals het belangrijkste is natuurlijk dat ik geen klachten heb tijdens staan.

Hoe ziet je dag er nu uit? Wat heb je het meest gemist wat je nu weer kan en hoe voelt het om dat nu weer te doen?

Ik heb niet echt een vast dagschema, maar mijn dag ziet er wel compleet anders uit dan een half jaar geleden! Ik sta rond 8.00u op (of dat probeer ik toch, ik ben nog altijd geen ochtend mens) en ik probeer dan rond 8.30u-9.00u in de sportschool te zijn. Soms lukt dat niet en wordt het wat later (of helemaal niet), maar ik probeer in ieder geval vier keer per week te gaan. Het liefst ga ik in de ochtend want ik voel me eigenlijk altijd heel goed na de training. Als ik thuis kom ga ik douchen en daarna ‘iets’ doen. En dat ‘iets’…ja dat kan van alles zijn! De afgelopen tijd heb ik heel veel sociale activiteiten gedaan en ben ik eigenlijk heel het land door gereden. Heerlijk dat dat weer lukt, want ik vind autorijden heerlijk en eerst ging dat eigenlijk maar heel beperkt. Ik kan ook weer op de fiets naar het centrum, iets waar ik eerst echt niet aan hoefde te denken. Daarnaast probeer ik minimaal één keer per week een wandeling van minstens 5 km te maken.

Ik geniet vooral van de vrijheid die ik echt weer ervaar. Gewoon spontaan weer iets kunnen gaan doen. Niet alles moeten uitstippelen of het allemaal wel kan en in mijn schema past, of ik er wel energie voor heb en of het de crash achteraf waard is. Geen rolstoel meer mee hoeven nemen. Ik had eigenlijk niet veel moeite meer met het feit dat ik een rolstoel moest gebruiken, maar wel met de vrijheidsbeperking die het toch vaak met zich mee bracht: kan ik hier wel naar binnen? Dat gesleep in en uit de auto…die dingen. Eerlijk is eerlijk, het is toch altijd meer een ‘gedoe’ dan zonder, ook al is het natuurlijk een fijn hulpmiddel als je hem nodig hebt! Ik kan nu onbeperkt lopen en staan, dus ik hoef nergens meer over na te denken en hoef niet meer als eerste als ik ergens binnenkom een stoel te zoeken. Ja, het geeft me vrijheid en rust.

Daarnaast ben ik ook weer aan het opbouwen met werken en dat voelt super goed. Ik heb echt zin om mezelf weer te herontdekken, want zo voelt het echt.

Hoe heb je alles ervaren?

Heel erg positief! Vanaf het eerste moment voelde ik me heel erg op mijn gemak bij Nickie (en Ken) en ik had een heel goed gevoel na de eerste behandeling wat me veel vertrouwen gaf. Ken en Nickie benaderen je ook heel positief en je merkt erg dat ze je echt willen helpen, ze kunnen je ook op het juiste moment een schop onder je kont geven. Ze hebben echt passie voor wat ze doen en weten waar ze mee bezig zijn.

De hele situatie was soms wel een beetje overweldigend, want er veranderde natuurlijk heel veel in een korte tijd en die veranderingen zijn behoorlijk ingrijpend! Mentaal moet je ook behoorlijke stappen maken om weer vertrouwen in je lichaam te krijgen, hier ben ik echt heel erg bij geholpen door Nickie.

Dan kom je thuis, en dan?

Ja, dat was niet zo gemakkelijk als je misschien zou denken! Ik moest er best wel aan wennen dat ik weer veel meer kon. Gewoon omdat ik zo gewend was dat dat niet ging. Maar ook had ik het gevoel dat ik mijn leven gewoon weer wilde oppakken waar ik gebleven was en dat gaat natuurlijk niet. Het is niet altijd even leuk om te merken dat het leven is doorgegaan, maar dat jij daar niet zomaar weer in mee kan draaien want er is niet op je gewacht. Soms is dat best wel hard. Tegelijkertijd ben ik natuurlijk ook niet ‘de oude’, ik ben ‘de nieuwe’. Het leven oppakken waar ik het had achter gelaten zou sowieso niet kunnen omdat ik zelf ook heel erg veranderd ben in de afgelopen vierenhalf jaar.

Ik merkte wel direct dat ik veel meer kon. Voor ik het wist zat ik ‘per ongeluk’ op de fiets naar de Action om nog even snel iets te halen voor sluitingstijd terwijl mijn vader met mijn auto weg was. Dat was een half jaar geleden echt ondenkbaar. Dat ik meteen meer en meer ben gaan doen, omdat het kon, geeft me ook de bevestiging dat het hiervoor dus echt niet kon. Anders had ik het wel gedaan.

Ook kijk ik wel echt anders naar dingen, mensen. Wat is nou echt belangrijk? Als ‘alles’ wegvalt, wie en wat heb je dan nog wel over? Ik krijg best veel positieve reacties van hoe fijn het is dat het zo goed gaat, maar dan denk ik soms wel: waar was je toen het zo slecht ging? Ik ben me gewoon meer bewust van wie er echt voor me geweest zijn in deze periode en wie niet. Dat zit hem niet alleen in overduidelijke, grote dingen, maar eigenlijk vooral in de kleine gebaren. En dat is niet als verwijt bedoelt, maar gewoon als constatering. Niet iedereen hoeft ook even belangrijk te zijn in je leven, zelf heb ik ook mijn schaarse energie vooral gestoken in dingen die er voor mij echt toe deden en waar ik wat voor terug kreeg, of terug voor dacht te krijgen. Maar hierdoor ben ik nu ook wel harder geworden op dat gebied denk ik.

Natuurlijk moest ik me ook bij het UWV melden voor re-integratie. Dit was gelukkig weer een positieve ervaring, maar dat ligt natuurlijk ook aan het feit dat ik niet alleen wil werken, maar het nu ook kan. Ik ben ook heel blij dat ik vorig jaar van het UWV de tijd en ruimte kreeg om me voor te bereiden op deze behandeling en niet toen al tot van alles werd verplicht. Inmiddels ben ik begonnen met re-integreren en dat gaat heel goed en ik word er ook heel blij van. Wat me wel op viel is dat mensen in mijn omgeving hier ook direct heel veel naar vroegen. Ik was amper thuis en ik kreeg al de opmerking “Dan ga je binnenkort zeker ook wel weer aan het werk”. Hallo, mag ik even acclimatiseren. Mag ik dat zelf bepalen en hier tijd voor nemen? Mag ik misschien eerst even mijn dagelijkse bezigheden oppakken en bedenken wat ik überhaupt wíl met mijn leven? Toevallig kwam er iets heel moois op mijn pad, maar als dat niet zo was had ik hier absoluut meer tijd voor mogen nemen van mijzelf. Werk is belangrijk, maar niet de essentie van het leven.

Hoe gaat het nu met je? Heeft de behandeling nog steeds effect?

Het gaat heel erg goed met me. De behandeling heeft super veel effect gehad en dit heeft zich thuis ook echt doorgezet. Door de training die ik nu nog doe bouw ik mijn belastbaarheid ook nog steeds op. Mijn rolstoel heb ik sinds de eerste week van de therapie niet meer nodig gehad. Ik heb ook vertrouwen dat het nog steeds beter zal gaan en dat mocht ik een terugval krijgen ik dit ook kan oplossen. Wat mij heel veel vertrouwen geeft is dat ik het in feite allemaal ‘zelf’ heb gedaan. In de zin van: Er is niets in me gestopt, er is niets uit me gehaald, ik heb geen pillen geslikt, er is niet in me gesneden, er is niets geïnjecteerd, en ben ik zelfs vrijwel niet aangeraakt behalve soms ter correctie van oefeningen. Onder begeleiding heb ik het helemaal op eigen kracht gedaan. Mijn lichaam had dit in zich en zal dit ook een volgende keer weer kunnen, daar ben ik van overtuigd. Natuurlijk is daar al een behandeling voor Lyme aan vooraf gegaan, maar mijn klachten waren inmiddels al ruim 1.5 jaar stabiel.

Ben je genezen?

Oei, dit vind ik echt een van de moeilijkste vragen die me gesteld worden. Wat is ‘genezen’? Ik ben vrijwel klachtenvrij, maar ik werk ook hard om dat zo te houden. Dat is helemaal niet erg, maar het komt niet vanzelf. Aan de andere kant: ook als je helemaal gezond bent moet je actief aan je gezondheid werken om te zorgen dat je gezond blijft. Voor nu zou ik zeggen “Ik ben herstellende”, maar ik voel me zeker niet meer ‘beperkt’ of ‘ziek’.

*UPDATE OKTOBER 2019*

Inmiddels kan ik met vol vertrouwen zeggen: Ja. Ik ben genezen.

Ik kan alles wat ik wil, hoef niet met beperkingen rekening te houden. Ik kan sporten, werken, sociale activiteiten, álles. En het is heerlijk 🙂

Lees verder over hoe de behandeling er uit ziet in dit artikel

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten