Lief lief omaatje van mij,

Wat gebeurt er toch allemaal voor raars om ons heen. Jij en ik en vele anderen met ons zitten al weken binnen opgesloten door een of ander naar virus. Een virus dat jij niet meer begrijpt en dat je nog veel meer in de war maakt. Iets wat je niet kunt vatten en wij je niet meer uit kunnen leggen. Iets wat je niet kan zien en waar je zelf geen last van hebt, maar dat er wel voor zorgt dat je ons niet meer mag knuffelen en we niet meer samen een kop koffie kunnen drinken (Baileys in jou geval). Morgen is het wel gewoon moederdag, dus denk ik een beetje extra aan jou.

Sinds jij een best wel pittige vorm van dementie hebt ontwikkeld is de wereld soms een grote warboel voor je. Wat heb je die dag gegeten? Hoe heet mijn verzorgster ook al weer? Waar ligt nou mijn bril? Soms laat je de kraan uren lopen of trek je je ondergoed over je kleding aan omdat je het simpelweg niet meer weet. Je hersenen takelen af en laten je vaak in de steek. Én soms verbaas en verras je ons met feitjes en weetjes en ben je nog net zo eigenwijs! Toch hou je niet minder van ons. Want jouw familie is je alles. De bezoekjes, belletjes en knuffels zijn zo waardevol en houden jou vaak letterlijk bij de tijd. Ik mag mij überhaupt gelukkig prijzen met een oma zoals jij. En het feit dat ik nog een oma in mijn leven heb. Je bent een taaie tijger!

We proberen jou zo min mogelijk ellende van de wereld te laten mee krijgen, omdat je er niks mee kan en zo gelukkig mogelijk mag leven in de tijd die je nog rest. Toch ontkomen we er niet aan dat het nieuws je bereikt en je bezig houdt. Zo ook het Corona virus. De eerste weken was het nog te doen met aangepaste regels op jouw woongroep in De Schauw, maar al snel ging de deur voor bezoek op slot. Logisch..want hoe kunnen zij (en wij) onze liefste ouders, opa’s en oma’s en broers en zussen anders beschermen. Toch voelt het heel dubbel, want juist de bezoekjes van ons doen jouw dag doen tellen. Je leeft er naar toe en wordt blij van onze aanwezigheid. Je voelt je nog wel eens “weggestopt” en door jou nog af en toe naar buiten, huis of onze kroeg te halen maak je toch deel uit van alles. Als een vrijwilliger met je op de DUO fiets op pad wil hoef je alleen maar te zeggen “naar het station” en sta je regelmatig onder mijn slaapkamerraam te roepen en te fluiten. We drinken een kop koffie en je knuffelt even met Lola.

Nu mag ik wel van geluk spreken dat jouw woning een omheinde tuin heeft waar je af en toe een sigaretje mag roken en waar wij met je kunnen kletsen op 1.5 meter afstand. Fijn, maar toch ook soms verwarrend…want het liefst klimmen we over het hek heen om je te knuffelen. Om je vast te houden en te vertellen dat alles goed komt. Dat je niet alleen bent. Elke keer probeer jij het weer. Even een aanraking of een kus te stelen. We houden ons in en blijven op afstand.. want stel je voor. Een Coronaatje gaan wij beide niet trekken. Dus het moet.

Vorige week ben ik weer voor het eerst bij je op bezoek geweest sinds 8 weken, gezien mijn slechte immuun, longen en angst voor alles wat nu onzichtbaar buiten rond zweeft in de lucht. Even met je kletsen, beetje roddelen en lachen om je medebewoners en vooral samen zijn. Met een hek ertussen. Je vraagt wel 5 keer wat dit nou voor onzin is en snapt er geen barst van. Het idee dat jij ook gewoon ziek zou kunnen worden en ik je nooit meer kan zien of waardig afscheid kan nemen grijpt me aan. De kranten staan er vol mee.. het online nieuws stroomt over met zulke verhalen. Het is bijna niet te geloven.

Het maakt me soms verdrietig dat jij als enorme powervrouw, moeder en oma deze ellende moet meemaken terwijl je het niet eens snapt. Wat nou virus? Hoe zo nou ziek? Je hebt je leven lang hard gewerkt, gestreden tegen ziekte en pijn en zit nu achter een hek naar je (klein)kinderen te staren die na een halfuurtje weer weggaan zonder een knuffel. Te bedenken dat duizenden ouderen deze mogelijkheid niet eens hebben en weken/maanden geen familie kunnen en mogen zien. De laatste belangrijke herinneringen horen nu gemaakt te worden maar in plaats daarvan eenzame kamers vol verdriet en heimwee naar een knuffel of een kus. Triest en oneerlijk.

Daarom beloof ik bij je te blijven komen , je kaartjes te schrijven en je te bellen. Ik blijf je de naam van mijn hond vertellen en desnoods 4 keer vertellen welke dag het vandaag is. Ik maak grapjes met je en stel je gerust dat het goed met ons gaat. En zodra het ooit weer kan.. knuffel ik je plat.

Morgen is het gewoon moederdag en komen we allemaal even achter het hek op visite. Want jij bent en blijft de beste, liefste, sterkte, grappigste, meest eigenwijze en eigenzinnige oma ter wereld. En corona of niet… wij zijn bij jou.

I love you en een dikke luchtkus voor nu.

Liefs, Dais