Life goes on..

by Daisy

Wat is het fijn om weer thuis te zijn! En toch ook een beetje dubbel allemaal. Na twee weken fulltime ziekenhuis kon ik niet wachten om weer te vertrekken, maar hoe we nu weer verder moeten is nog een heel groot vraagteken?! Tóch ga ik niet bij de pakken neerzitten en zet opnieuw vol de schouders eronder!

De afgelopen twee weken AMC waren erg “intens”. Dit is een nieuw favo stopwoordje, want mijn hele leven kan ondertussen als -Intens- omschreven worden. Het ziek zijn, de feestjes, mijn emoties(wisselingen) onze zaak.. alles is intens! Dat kan zowel positief als negatief ervaren worden. Want eigenlijk hoeft niet álles zo overdreven heftig beleefd te worden hoor. Én het woord INTENS bekt ook gewoon lekker!

Zo heb ik de afgelopen twee weken naast 4 verschillende mannen geslapen. Die van mezelf niet eens meegerekend. De eerste was een nierpatiënt van half 50 en lag vanwege ruimte gebrek op “onze” afdeling. Dat wil zeggen maag/darm/lever én longafdeling. Wie die keuze gemaakt heeft om deze afdelingen samen te voegen zou ik graag nog een keer willen spreken. Een hartigwoordje willen spreken. Hier later meer over. De beste man was ook nog slechthorend en erg zwak door geen/weinig voeding. We hadden weinig tot geen contact, maar hij was prima te doen. Beide aan piepende infusen, dus beide ook weinig te klagen. Op zijn vallende plasfles in de nacht na. Tja. Kleinigheidje hou je toch.

Buurman twee(61) werd net voor het weekend met een zware COPD aanval binnen gebracht en bleek na een ontmoeting met de zaalarts vaste klant te zijn in het AMC. Dat ie de hele dag volgestopt met methadon werd was bijzaak voor hen. Voor de leken onder ons.. methadon word verstrekt aan (ex)gebruikers. Zoals de buurman zelf al zei.. “soms een beetje heroïne, soms wat opium. “Ach dat deden we in de hippie tijd allemaal, maar helaas kwam ik er niet meer af”. Oké..heftig. Gezellig wel..want als de buurman zijn shotje uitgewerkt was dan werd mijn prednison infuus aangesloten en leek ik ook wel een doorgedraaide bipolaire labiele patiënte. En als de buurman s’avonds wéér een shotje kreeg en dan hardop “harder dan ik hebben kan” bleef zingen was de lol er toch wel snel af. Dan is zo’n dun gordijntje tussen de bedden vooral ongemakkelijk en zeker niet voldoende. Helaas heb je weinig te kiezen..want een aparte kamer is er niet. Ja, ik mocht verhuizen toen de buurman op een ochtend flipte en heel lelijk bleef doen..maar dan wel naar een 4 of 6 persoons zaal! Uh bedankt. Ik pak de buurman zelf wel aan, maar ik ga NIET tussen allemaal andere darm of long patiënten liggen stinken. Bedankt. De beste man besloot tussendoor ook nog om even naar huis te gaan ‘want zijn kleren waren op’ maar of ik niks tegen de verpleging wilde zeggen, want die zeuren toch alleen maar. HUH wat?! De zuster ving iets op en zo was het niet mijn probleem meer. Gelukkig mocht de buurman voor het weekend naar huis. De volgende werd dezelfde middag nog binnen gereden. Er werd mij al ingefluisterd door een verpleegster “een beetje zo’n zelfde als de vorige buurman”. NEEEEEEEEE.

Totdat er een hele kleine donkere bijna schattige meneer aan allerlei zuurstof en infusen binnen gereden werd. Kwam net van de Intensive Care af. Maar zoals de vorige buurman?! Ik zag het niet. Schijn bedriegt. Want toen de avondzuster haar ronde deed en probeerde uit te leggen wat er nou allemaal gebeurd was bleek snel anders. “Meneer u kunt zich niks meer herinneren, maar u heeft een hele zware COPD aanval gehad tijdens het gebruiken en toen bent u op onze IC terecht gekomen”. We houden u even in de gaten! De volgende dag ging meneer met wat moeite douchen, maar ik vond hem er aardig fit bij lopen. De verpleging ook, want de beste man mocht al weer naar huis. Echter was hij dit zelf niet van plan. “meneer we hebben geen reden om u hier te houden”.. “Jawel, ik ben alleen” “Ja, maar dat bent u morgen ook nog en overmorgen ook!”. -Nou maar ik voel me zo niet lekker-. Nog geen halfuur later stond de beste man naast mij om afscheid te nemen. Toedeloe!

Wederom weer een weekend blíjven want de eo’s waren aan het zakken, maar nog niet genoeg. De prednison moest langzaam afgebouwd worden, zodat ze mij nog even in de gaten konden houden en ingrijpen zo nodig. Ik had grootse plannen om met Annika een filmavond te gaan houden. Lekker chillen in alle rust, als ik dan toch nóg een weekend moet blijven én een kamer alleen heb. Annika en de zuster kwamen tegelijk binnen. Helaas beide met andere plannen. Ik moest wederom verhuizen vanwege een isolatiekamer probleempje. Nieuwe kamer. Nieuwe buurman. Leen van 71. Een mega lieve man die meteen al ronduit kletste. Na een operatie en wat complicaties al een tijd in het ziekenhuis. Kon wel wat gezelligheid gebruiken. Ik was zó blij dat er ein-de-lijk iemand in die 2 weken gewoon goedemorgen en eetsmakelijk tegen me zei. De cultuur in zo’n ziekenhuis in de stad is zó anders dan hier in de boerenbuurt. Droevig wel! Maar Leen was mijn mattie en ondanks dat hij steeds zieker werd bleef het gezellig en totaal niet ongemakkelijk. Leen vroeg ook gewoon hardop om een toiletverfrisser. “Want Daisy hoeft niet in mijn stank te zitten zuster”. Lief toch! Intense nachten wel. Leen erg ziek en ik een mega hoge bloeddruk uit het niets van 170/100 binnen een halfuur op 208/115.. terwijl ik stil in bed lag. Hoe dan?!

Bloeddrukverlagers en elke twee uur meten zorgde voor wéér een korte nacht. Nacht 10 van 13. Ook voor Leen. Want die had een groot ongelukje in bed. Not so fine. Want een ziekenhuiskamer heeft (bijna nergens) ramen of goede ventilatie. Dus je kan kiezen. Poep of citroenluchtverfrisser. Oh je hebt een longprobleem?! Tja.. kiezen of delen. Letterlijk in dit geval!

Maandag was ik er klaar mee. 2 hele weken verder en weinig verandering tot nog toe. Ik ben gelukkig -klinisch- opgeknapt. Dat wil zeggen. Geen virus meer, geen holte ontsteking meer, niet meer benauwd en een stuk fitter. Alleen mijn bloed. Dat verrekte bloed. Om niet weer een heel blog over eosinofielen te schrijven. Maar ze zijn er nog. In de hoogste getallen. Waar ik binnen kwam met 21. En steeg naar 35.. en gelukkig na anderhalve week gedaald was naar 15. Zit ik momenteel weer op 37..hoger dan ooit dus. Hoe dan?!?!? Dat weet niemand. Zelfs de top in Amsterdam niet. Dus ze gaan nadenken. En ik ook. Twee weken lang. En dan gaan we weer om tafel en hopelijk krijgen we dan goed nieuws én een heel goed plan. Hier worden we toch wel een beetje moedeloos van. Als zelf 100 mg prednison PER DAG niet helpt, wat dan nog wel? Best wel een eng idee. Voor iedereen trouwens.

Gelukkig nam de arts even de tijd om wat dingen met mij door te spreken. Zo vroeg ik me bijvoorbeeld al twee weken af hoe ik mijn leven in moet gaan vullen vanaf nu. Ben ik extra vatbaar? Kan ik überhaupt een supermarkt of restaurant in? Mag ik nog wel naar feestjes en openbare ruimtes? Zijn antwoord was volmondig “Mijn advies is ;DOEN!” geniet waarneer je kan.. en laat je lichaam bepalen. Zoek de grenzen niet te ver op, maar blijf niet thuis op de bank zitten. De eosinofielen zitten ín mij en die kan ik niet oplopen via iemand of iets van buitenaf. Prettig idee wel. Natuurlijk is het oppassen geblazen met het fijne griep en virus seizoen. Dus overbodig kussen, handen schudden of knuffelen misschien maar even laten. (Die poging is trouwens al mislukt..want ik vergeet het ook gewoon en ik hou van geknuffel en gekus!)

Aankomend weekend heb ik een heuse Ladiesnight met de meisjes én ga ik zaterdag een nachtje naar Eindhoven met mijn andere vriendinnetjes. Een aangepast programma voor mij en wat rekening houden met moet ervoor zorgen dat we een onwijs leuk en tof weekend gaan hebben. Zo staat er een escaperoom op de planning en een lekker etentje. Als de rest gaat stappen kan ik lekker op mijn iPad  Netflixen of een zoetsappige film kijken in ons hotel.

Het leven moet je vieren.. voor het te laat is! Dus dat gaan we doen. Vollop!

Liefs,

Eosinofiele-debiele-minder labiele- ook niet fragiele Daisy.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten