Lang zullen ze leven!

by Daisy

Hiep hiep hoera! De koning die is jarig. Hiep hiep hoera! En ik was er bij! In tegenstelling tot vorig jaar toen ik pas na de tijd uit mijn coma ontwaakte en een IC verpleegkundige mij vertelde dat Koningsdag al geweest was. Het gevoel om een aantal dagen over te slaan zonder het te weten is ook niét te omschrijven. –Bizar– verder kom ik niet. Wél wist ik dat dit mij niet nog een keer zou gaan gebeuren. In ieder geval niet dít jaar! Dus vandaag vierde we feest!

Om nog even terug te kijken op een hele gekke afgelopen week. Een week waarin iedereen naar Koningsdag toeleefde en toch ook zoveel beladen herinneringen over heeft gehouden aan vorige jaar. Die week was ik ‘erg ziek’ en raakte ik zelfs buiten bewustzijn en werd bijna een week in slaap gehouden aan een ECMO(hart-longmachine) in het Isala in Zwolle. Tegen de tijd dat ik weer wakker gemaakt werd op de Intensive Care was alle feest vreugde al voorbij en wist IK als enige nergens van af. Ik was dan ook een beetje kwaad op alles en iedereen dat ik het meeste gezellige feest van het jaar gemist had. Hóe dan?! Ik had me er zo ontzettend op verheugd en had een tas vol oranje versieringen en assecoires klaar staan. Een week daarvoor lag ik al in het St. Jansdal opgenomen en wist dat het geen wilde koningsdag voor mij zou gaan worden, maar een oranje tompouce en het vuurwerk bekijken lag nog wel míjn planning. Mooi niet dus. Mocht je dit even gemist hebben dan is dit bizarre verhaal terug te lezen via ; Een week om nooit of juist heel snel te vergeten..

Mijn voordeel in dit geval was dat ik het niet bewust meegemaakt heb en dat is misschien maar goed ook. Hóe en waar ik weer wakker werd is te lezen en te zien (pas op..charming foto’s) in een blog van vorig jaar. ; En hoe Doornroosje weer wakker werd, deel 2

Voor mijn familie en vrienden was dit heel anders. Zij beleefden een heftige week vol angst, radeloosheid en verdriet. Wanhoop en onmacht, omdat niemand iets kon doen en het maar af wachten was hoe en of ik überhaupt zou ontwaken. Want stel je eens voor wat het zuurstofgebrek allemaal veroorzaakt zou kunnen hebben. Geheugenverlies? Niet aangeboren hersenletsel? Of misschien wel een handicap? Al deze mogelijke gevolgen maakte dat mijn lieve vriendinnetjes op Koningsdag 2017 de hele middag hebben zitten knutselen. Een mega lange slinger met foto’s en namen van ons allemaal eronder. Mocht ik ontwaken en wel mijn geheugen kwijt zijn..dan kon deze fotoslinger helpen. Als extraatje plakte zij overal een GEEL hart tussen, omdat ik deze kleur stom vind. “Om mij scherp te houden”.

Gelukkig ontwaakte ik en mankeerde er niks aan mijn geheugen en had ik geen andere hersen-issues. Natuurlijk heb ik deze fotoslinger goed bewaard en gingen wij vandaag precies 1 jaar later met (bijna) iedereen op de foto. Mijn gele-hart-selfie is speciaal voor jullie stelletje naarlingen! Omdat ik onwijs veel van jullie hou én alle moeite, liefde, aanwezigheid, zorgzaamheid super erg waardeer!

Ik wilde deze dag op-ti-maal benutten en genieten van alles wat een Koningsdag te bieden heeft. De optocht met praalwagens, oranje outfit,oranje bitter(NOG STEEDS NÍET TE DOEN!), oranje tompouce, gezamenlijke lunch en daarna feest. Feest, feest en nog eens feest. Even niks.

Even niet aan denken en gewoon vieren wat er te vieren valt.

En dat alles in ons kleine dorp op de Veluwe. Putten.. niet -the place to be-, maar wel míjn place! Waar ik geboren en getogen ben en als kind al op de rommelmarkt zat, met de optocht meereed en mijn eerste (stiekeme) drankjes dronk. Dat laatste deed ik trouwens niet al op de rommelmarkt of tijdens de optocht hoor ;). Het dorp waar je nog geen scheet kan laten zònder dat het hele dorp er over praat. Maar juist dat kleine knusse, ons-kent-ons maakt ook een groot saamhorig feest.

Het grappige is dat ik me dit jaar (en vooral deze dag)sterker dan ooit voelde. Oké, niet fysiek en ook niet ‘dan ooit’..maar wel sinds een heeeeeeele lange tijd. Want waar ik de voorgaande jaren het liefst tussen de menigte wilden verdwijnen om vooral niet op te vallen of gezien te worden had ik vandaag de kroon op. Ik leef.. Ik feest..Ik mag er zijn. Gewoon zoals ik ben. Na zoveel ellende en tegenslagen doet het er niet zozeer toe wat men van je vindt. Een mening hebben ze toch wel, dus waarom zou je je daar aan storen. Vol goede moed mijn oranje tas van vorig jaar uit de kast gehaald en in vol ornaat de straat op! BAM!

Ik heb vandaag hele fijne en mooie gesprekjes tussen het feestgedruis door gevoerd. Mensen tegen het lijf gelopen die al lang geen deel meer van mijn leven uitmaken of op een afstandje meelezen met mijn weblogs, waar je ineens mee aan de praat raakt. Onverwachte complimenten en spontaan herinneringen op staan halen was een groot deel van mijn dag. Vooral met mijn lieve familie en vrienden om me heen die er altijd maar weer staan. Of ze nou aan mijn bed moeten zitten of naast me staan te feesten én me naar huis moeten brengen 😉 Ze zijn er! Altijd. En wat doet het me goed!

Na een hele lange en leuke dag proost ik nog één keer op ons Willem. En ook een beetje op mij. Ik was er weer bij.. En volgend jaar weer als het aan mij ligt. Vorig jaar werd ik pas 2 dagen ná koningsdag wakker. Nu waarschijnlijk weer, maar wel omdat ik er zelf voor kies! 😉 Trusten.

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten