Van arbeid naar arbo arts

by Daisy

Afbeeldingen: Pixabay en eigen foto’s

Afgelopen week mocht ik als chauffeur van mijn vader mee naar de Arbo Arts. Een ‘arts’ die jou als werknemer beoordeeld op je ziek zijn. De laatste keer dat ik zelf voor een Arbo Arts moest verschijnen is alweer een aantal járen geleden. Best bizar..gezien mijn korte arbeidsverleden en mijn 26 lentes op de teller. Ik heb dus nog (te) weinig tijd gehad om écht te kunnen werken. Dit bezoekje met paps, en vooral het lange wachten in een veel te stille wachtkamer zette mij weer eens aan het denken…

Met mijn 26 jaar heb ik al wel een aantal werkgevers gehad. Zo werkte ik een blauwe maandag bij een bowling/restaurant, een warme zomer in een kledingzaak om vervolgens een paar jaar vol plezier bij de Puttense HEMA te blijven plakken. Begonnen als aanvulmeisje, gepromoveerd tot worstenmeisje en geëindigd achter de klantenservice om de hele dag mensen van dienst te zijn die te kleine onderbroeken kochten of waarvan de gordijnen “toch net niet bij de nieuwe bank pasten”. Om daarna de hele middag voicemails in te spreken over vergeten bestellingen of binnengekomen fotoalbums. Ik vond het geweldig. Top collega’s en super variërend werk. Voornamelijk problemen oplossen en mensen te woord staan. Hoewel ik daar al een jaar of 8 weg ben weet ik nog precies mijn zaterdag-5voor5-sluit-zin die ik elke week weer door de omroepinstalatie mocht blèren;

“Dames en heren, het is bijna 5 uur en dat betekent dat de HEMA gaat sluiten. Wij vragen u daarom vriendelijk uw aankopen te beëindigen en af te rekenen bij de kassa. Wij wensen u een prettig weekend en graag tot ziens!”

De grap was dan om het elke week met een andere intonatie of zo snel mogelijk door de luidspreker om te roepen. Fantastisch! Om vervolgens snel thuis te eten en s’ avonds in de kroeg als muntenmeisje aan de slag te gaan óf om zelf voor 23.00 uur aan de bar te zitten en niet voor 03.00 in bed te liggen!

Daar sloot mijn studie ecologische pedagogiek dan ook goed op aan. Helpen en zorgen voor mensen en kinderen. Ook wel een moeilijk woord voor opvoedkunde. Binnen de HEMA betekende dat vooral moeders met kinderen het toilet wijzen of omroepen als er een kindje zn moeder kwijt was. Erg pedagogisch niet?! Tijdens mijn stage binnen een jeugdzorg instelling in Ermelo kreeg ik al snel een flex baan aangeboden en kon hierdoor niet meer bij de HEMA blijven werken. Jammer, maar ook helemaal prima, want ik wilde tenslotte meer. Ik werkte destijds (dat klinkt echt mega oud, maar is ondertussen ook al 7 jaar geleden!) Op een besloten crisisgroep voor uithuisgeplaatste jongeren (12-18 jaar). Top team, top locatie en helemaal in mijn straatje. Vroege diensten vond ik heerlijk, zodat ik daarna nog kon studeren (of klaplopen.. ;)) late diensten, zodat ik s ochtends uit kon slapen (na het stappen). Gewoon zoals je leven hoort te zijn als student/twintiger.

Kortom, ik had eigenlijk alles best wel op de rit. Goede cijfers op school en een leuke baan! Dit wilde ik voor áltijd blijven doen. Misschien in een andere setting als orthopedagoog of binnen een andere organisatie, maar het werken met “probleem” jongeren én hun ouders vond ik fantastisch. In mijn korte carrière als groepsleidster kreeg ik helaas al snel te maken met managers, arbo artsen en arbeidsdeskundigen, verzekeringsartsen van het UWV. Ik was nog nooit een dag ziek geweest en ineens kwam ik thuis te zitten in de ziektewet.

Van een leuke baan als pedagoog.. naar elke week aan tafel bij de psycholoog

Mijn eerste ervaringen met onze Arbo arts/bedrijfsarts waren prima. Aardige en begripvolle man die mij elke 3 weken wilde zien en moest beoordelen. Gelukkig snapte deze ‘arts’ dat ik liever gister als vandaag aan het werk wilde en vroeg elke keer netjes of hij nog iets voor mij kon betekenen. Wie had ooit kunnen bedenken dat ik toen voor 3 ‘wat hardnekkige longontstekingen’ bij hem op de stoel zat. Om vervolgens 5 jaar later een ziekte historie te hebben van 30 A4tjes lang. Maar als je langdurig ziek bent en er toch wel een financiële crisis heerst ben je al snel het haasje en de eerste die eruit vliegt. Zo ook ik. Contract werd niet verlengd en ik was ineens een patiënt zonder werk. BAM. “Maar als je weer beter bent mag je nog wel komen reïntegreren hoor”. Aldus mijn minder empathische manager.

Klok arbo arts

2 jaar ziektewet verder en dan ben je ineens een ‘beroepsklaploper’ en moet je voor allerlei screenings voor een andere (WIA)uitkering op komen dagen. Mijn eerste afspraak bij de verzekeringsarts in Apeldoorn viel erg tegen. Mijn moeder was mee ter ondersteuning, omdat ik net thuis kon functioneren op 50 mg prednison en amper kon lopen. Parkeren moest een paar honderd meter verderop en om niet buiten adem binnen te komen en me voor te moeten stellen met 10 adempauzes ben ik met mijn goede gedrag eerst een paar minuten buiten uit gaan zitten hijgen. Pas toen het zweet op mijn voorhoofd opgedroogd was en ik weer hele zinnen kon praten zijn we naar binnen gegaan. Om vervolgens bij de begroeting al te horen; “goh je ziet er nog aardig fit uit en bent goed ter been”.

Na een vragenlijstje over mijn ziek zijn kwamen we bij een belachelijk lichamelijk onderzoek aan. Armen strekken en bukken. ‘Aha, dat lukt nog prima’. Waarna deze beste man een stethoscoop pakte en deze op mijn WOLLEN vest legde en luisterde. “Klinkt goed” zegt hij serieus. PARDON?!?! Ik leg meneer nog even uit dat ik mijn vest, shirt, hemd nog aan heb en nog nooit iemand door een wollen vest heen heeft geluisterd. Buiten het feit dat ik al weken 50 mg prednison en nog 2 a4tjes vol aan medicatie gebruik. Dusss.

Stethoscoop

Ik werd pas écht geïrriteerd toen deze Arts ook nog voorstelde of ik niet op een sociale werkplaats verf doppen in elkaar wilde gaan zetten als tijdverdrijf? Nu ben ik echt niet te beroerd om te werken en voel ik mij nergens te goed voor, maar ergens gaat iets vreselijk mis in de communicatie denk ik dan. Helemaal als er 3 of meer operaties op de planning staan aan mijn LONGEN. Gelukkig was één telefoontje naar mijn longarts voldoende en kreeg ik al snel de goedkeuring voor mijn WIA uitkering en een adviesrapport met heel veel moeilijke woorden en diagnoses.

Ondertussen heb ik ervaren dat deze mensen ook gewoon hun werk proberen te doen. En dat ze zich niet altijd even goed inlezen en dus niet altijd even goed kunnen beoordelen en ik me er vooral niet té druk om moet maken. Eerst maar eens beter worden, want je hebt maar 1 lijf en 1 gezondheid en daar moet je je hele leven mee doen! -zei een wijs iemand ooit-

Op dit moment geniet ik van de momenten die ik bij ons in de zaak kan meehelpen. Huishoudelijke klusjes en het plannen van feestjes vind ik nog steeds leuk om te doen. Op de hele goede dagen ben ik zelfs achter de bar te vinden (Dat is ook een stukje pedagogiek/opvoeden ;-)) en dat gaat af en toe best goed. Op mindere dagen zweet ik me al kapot als ik ijsblokjes van achter moet halen en kan ik beter naar bed gaan zodat ik niet 3 dagen moet bijkomen. Andere dagen ga ik vreselijk over mijn grenzen, omdat het even niet anders kan tijdens een druk evenement of door mijn eigenwijsheid om toch te willen helpen. De onvoorspelbaarheid in mijn dagen is mega irritant, want er is (nog) geen peil op mijn longen en lijf te trekken. Iets wat wel handig is als je aan het werk wil.

Ik heb nog even de tijd om na te denken wat mijn toekomstplannen en dromen zijn en wat voor werk ik graag zou willen doen. En vooral..wat haalbaar is. Moeilijk moeilijk moeilijk, want ik vind alles leuk! Hier ga ik vast nog een blog aan wijden en misschien heeft een van jullie wel de gouden tip of dé ideale baan voor mij?! Voel je vrij om dit met mij te delen natuurlijk!

Liefs, Daisy

Ps. Ik weet dat heel veel van jullie nu -schrijfster- gaan zeggen, maar dat is niet concreet genoeg! Daag me uit met nieuwe toffe ideeën.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten