In daddy’s shoes…

by Daisy

Lieve Papa,

Weet je nog…heel lang geleden, toen ik nog wekelijks op bezoek kwam bij jou in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Ik kreeg middagen vrij van school, zodat ik met mama en Sam naar jou in het ziekenhuis kon. Veel details weet ik niet meer, want ik was tenslotte nog een basisschoolkind. Wel weet ik dat ik toen al een hekel aan ziekenhuizen kreeg. Alleen de geur al, de vreselijk steriele witte muren, de enge grote spuiten en metalen infuuspalen aan ieder bed.. wie had ooit kunnen bedenken dat het nu de omgekeerde wereld is en jij mij bijna wekelijks wegbrengt of komt opzoeken in het ziekenhuis. En uren doorbrengt aan mijn bed en bank. Best wel typisch..

Als ik terugdenk aan onze familiehistorie is er al heel wat ziekte en verderf voorbijgekomen. Ons mamalief kreeg toen ik amper 2 jaar oud was een hersenstamontsteking en raakte voor een tijd voor de helft van haar lijf verlamd. Ik werd verzorgd door oma en opa en wist niet beter. Een lang logeerpartijtje zeg maar. Gelukkig herstelde zij net op tijd. Jij kreeg een hele shitload aan gezondheids issues en de pech om erg jong kanker te krijgen. Kortom, een lange tijd van ellende, ziekenhuizen, chemo’s en vooral veel zorgen.

Daisy en papa

Als jong meisje denk je dan niet na over; ‘wat als… wat nu.. stel dat..’ je gaat gewoon gezellig bij je papa op bezoek en bent stiekem nog blij ook dat je vrij van school krijgt. Wist ik veel dat kanker zoiets heftigs is en je eraan dood kan gaan?! Als kind word je al snel op je gemak gesteld door de ziekenhuis ijsjes, snoepjes en het mogen drukken op het liftknopje. Na zo’n bezoekje een dikke knuffel en kus en totaal geen zorgen wat de dag van morgen gaat brengen. Ik ging dan ook graag bij je op bezoek. Totaal onwetend wat de dagen jou brachten en wat er in je hoofd omging. Voelde je je vaak ziek? Want natuurlijk deed je je tijdens het bezoek altijd heel sterk en stoer voor. Was je wel eens eenzaam? Maakte je vrienden met verpleging of medepatiënten? Hoe was het eten? Allemaal vragen waar ik nu (helaas) zelf het antwoord op kan geven.

Daisy en ouders

Ik leerde voor mijn 10e jaar al trombose spuitjes in je been en buik zetten en jou zeewierverband in je rug verschonen. Dit was een gat in je rug zo groot als mijn vuist. En of ik dat nog weet. Deed ik gewoon even.. prikken, verbinden..zonder moeite. Niet omdat het moest, maar omdat ik het machtig interessant vond! Niet wetende dat ook ík jaren laten al meer dan 200 van die klote spuitjes zou gaan krijgen.

Daisy en vader

Gelukkig werd jij ‘schoon’ verklaard en is de kanker nooit meer terug gekomen. Dat wil niet zeggen dat alles daarmee verdwenen is. Want zoals de meeste van jullie wel weten maakt chemotherapie een hoop kapot en in de war. Zo ook je hoofd. En wat hadden wij zonder jou gemoeten? Het scenario dat iemand..in dit geval een vader..mijn vader.. zou kunnen overlijden aan deze vreselijke ziekte was helemaal niet vreemd geweest. Maar wat een vreselijk eng idee is dat zeg. Het liedje boven aan m’n blog is dan ook niet zomaar uit de lucht komen vallen. K’s Choice..onze gezamenlijke favo. In de auto op weg naar vakantie stond deze CD uren lang op en zongen we hardop mee. Ik eerst 10 Engelse woorden, en daarna de complete songtekst van het hele album. Tegenwoordig luister ik deze muziek heel anders. De tekst betekend ook iets en geeft steun, herkenning, en een mogelijkheid om eens flink te brullen!

Can you turn me off for just a second please. Turn me into something faceless, weightless, mindless, homeless, vacuum state of peace- K’s Choice-Believe “

Ik ben nu op een leeftijd én in een situatie terecht gekomen dat ik inhoudelijk met jullie kan praten over al die heftigheid en details van die tijd en vooral déze tijd. Wat speelde er toen in jouw hoofd..wat deed je toen je zo ziek was? Hoe reageerde jij op vragen waar je niet op zit te wachten? En ongemerkt krijg ik een hoop tips die ik ook in mijn dagelijkse leven gebruik sinds ik zelf ziek ben geworden.

Met papa Kerst

Natuurlijk hadden we nooit verwacht dat het ooit de omgekeerde wereld zou worden. Ouders worden beter..kind wordt ziek. Ik weet nog dat je urenlang op de computer floppy’s zat vol te typen. Een soort ziekenhuisdagboek.. oftewel..weblog.. het verschil is dat jij deze niet met de wereld deelde, en ik wel. Waarschijnlijk weet de helft die dit leest niet eens wat een floppy is. Zo’n plat schijfje die in een computer kast gaat. Zo’n computer met een beeldscherm die amper op tafel past door de grootte van het hele gevaarte. Maar het schrijven heb ik dus niet van een vreemde. Jij begon ermee toen je ziek werd.. ik ook. Gedachten..ervaringen..gevoelens. er is zoveel te vertellen. Maar aan wie? Soms aan niemand. Domweg typen en pas stoppen als je hoofd leeg is. Opluchting, verwerking, herinnering.. zeg het maar.

Verkleedpartij pap en daisy

Wat ben ik dankbaar dat ik jou en mam(en Ronald) iedere afspraak in het ziekenhuis of elke opname naast mij heb. En hoe raar is het dat we nu gesprekken hebben over artsen, medicijnen en het verwerken van dit alles. ‘Hoe deed jij dat toen je ziek was..’ ‘wat deed jij s nachts in het ziekenhuis als je niet kon slapen’ ‘waar is bij jou het infuus het makkelijkst te prikken’. Gesprekken die je eigenlijk niet hoort te hebben aan de eettafel, maar voor ons al een lange tijd -dagelijkse business- is. Tips en trucs uitwisselen over het ziekenhuis eten, het kunnen kakken zonder gestoord te worden, het slapen zonder last te hebben van zaalburen, het makkelijkst innemen van medicatie.. Ik heb het allemaal van je geleerd.

Nou Pap, ik ben blij dat er iemand is die mij helemaal begrijpt als ik in een hele zwarte en nare dip zit en precies weet wat ik bedoel als ik er even klaar mee ben of het niet meer weet. Want hoe kun je iemand uitleggen hoe het is om weken van huis te moeten zijn en niet te kunnen kiezen naast wie je slaapt of wanneer je eet en wie er aan je zit. En vooral.. of je je wel of niet goed voelt, maar niemand iets voor je kan doen. Niet te vergeten de goedbedoelde adviezen van mensen die nog nooit gewassen zijn door een zuster of weken met een katheter of infuus gelopen hebben. Die frustratie en gedachten zijn uit te leggen..maar nooit helemaal te begrijpen als je dit niet meegemaakt hebt. We lijken qua uiterlijk misschien niet zoveel op elkaar, maar wat ben ik toch allemachtig dankbaar voor jou (en mama) sterke karakter en doorzettingsvermogen.. opgeven is geen optie. Iets wat mij altijd geleerd is en wat ik met eigen ogen heb mogen zien..en nu zelf moet ervaren!

Ziek zijn valt dus wel degelijk te leren..van je ouders wel te verstaan 😉

Liefs, Daisy

Family

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten