De eerste en ook meteen enige keer dat ik ooit huisarrest gehad heb was op ongeveer 13-jarige leeftijd. In een mega puberale bui liep ik kwaad van huis weg. Stoer, maar vooral zenuwachtig rende ik naar het huis van vriendinnetje Annika. Om vervolgens nog geen halfuur later door mijn ouders met de auto opgehaald te worden en voor straf de hele verjaardag van en bij oma op de trap gezeten te hebben. Geen hapjes of taart, maar janken en chagrijnig. Ik heb mijn lesje wel geleerd. Huisarrest is niks voor mij.

Gelukkig was ik een redelijk makkelijke tiener en puber en op een beetje stiekem roken en afspraakjes in het park na deed ik altijd keurig wat mij gevraagd werd. Behalve de afwas. Dat vond ik irritant. Toch wisten mijn ouders aan elk van mijn zeldzame uitspattingen of ongehoorzaamheid een pedagogische draai te geven, waardoor huisarrest niet nodig was. Ik mocht veel, maar moest wel altijd laten weten waar en met wie ik was. En dat werkte. (Meestal) Natuurlijk ben ik wel eens véél te laat thuis gekomen, niet thuisgekomen of bij een “vriendinnetje” blijven slapen. Wie niet?! Sorry pap. 😉

Hij vindt het nog steeds lastig om nú nog steeds dingen over mij uit te vinden en mijn streken van vroeger te horen. Die ik GRAAG vertel tijdens etentjes, feestdagen en andere gezamenlijke momenten. Allemaal onder zijn neus gebeurd, en toch onopgemerkt gebleven. Grappig toch! Daar zou hij mij het liefst NU nog huisarrest voor willen geven. Komt dat nu even goed uit. Laat ik nou net al 6 weken thuis opgesloten zitten. Maar niet door hem.

Net als de rest van Nederland heb ik huisarrest. Verplicht binnen zitten, geen sociale (real life) contacten en geen leuke feestjes. Nog iets strenger dan de meeste onder ons, want er ligt reëel gevaar op de loer. Het corona virus. Iets wat ik écht niét mag en kan krijgen! In mijn vorige weblog  Corona angst van een longpatiënt

Schreef ik over mijn angst en het gevaar van het corona virus voor mij als longpatiënt. Nu 6 weken later zit ik nog steeds aan huis gekluisterd. “Dat ben jij toch wel gewend in de afgelopen 7 jaar?!”. Jazeker. Maar juist de kleine dingen breken mij soms op en maken het leven af en toe zwaar. Het normale leventje wat ik nog had buiten het ziek zijn en de infusen, ligt ook com-pleet op z’n gat. Neem bijvoorbeeld; zelf boodschappen doen. Voor mij nu geen optie, maar óh wat mis ik dat! Even rondneuzen in de Action of Appie en zélf kiezen wat je op dat moment wil kopen en eten. Geen boodschappenlijstjes laten halen en een uur later achterkomen dat je nog net iets datgene mist wat je nodig had. En met alle en liefde doen Ronald, mama en Aisha dit voor mij..1000 maal dank daarvoor, maar men wat zou ik weer graag zelf op pad willen. Even sporten, boodschappen doen, koffie drinken, naar de markt, bowlen.. mijn kleine sociale uitjes en het gevoel van een beetje meedoen in de maatschappij en routines. En het is geen eind van de wereld, zeker niet. Maar voor mij als bijna 30 jarige wel über irritant om (weer) afhankelijk te zijn van alles en iedereen.

Wie had ooit gedacht dat boodschappen doen of een wijntje met vriendinnen ineens een levensgevaarlijke actie zou kunnen zijn. Met een streep onder zou kunnen, want het hoeft natuurlijk niet..maar wie(lees; IK)wil het op z’n geweten hebben als er wel iets misgaat en ik wat op zou lopen en dan een plek op de IC nodig heb en die allemaal net vol liggen met normaalgesproken vitale en “gezonde” corona patiënten. Want dat is hoe we ervoor staan. Als er op den duur ethische keuzes gemaakt moeten worden tussen mensenlevens.. dan gaan de gezonde/jonge mensen voor. En niet degene met het zovaak genoemde “onderliggend lijden”. BAM. In your face. Want zo kwam deze boodschap de afgelopen week bij mij binnen. Als een bom. Degene die overlijden zijn oud of/en hebben meestal onderliggend lijden, degene die minder kans hebben om erboven op te komen hebben onderliggend lijden.. etc. Nou mijn lijden is niet onderliggend en ik ben super jong. Dus no way! En daarbij heb ik de IC’S van meerdere ziekenhuizen van dichtbij gezien. Niet mijn plek!

En we gaan niet op de zaken vooruit lopen of onnodig bang zijn, want daar wordt niemand beter van.. maar hé..wat als?! Ik durf de gok niet te nemen en heb het huisarrest de komende 4/8/16/100 weken ‘geaccepteerd’. Op wat mopperen na dan. Dag voor dag.. week na week. Dat ik het uitspreek en opschrijf haalt al een baksteen van mijn borstkas. Dat we dit samen doen scheelt een hele boel.

Tot die tijd ben ik dankbaar voor alles wat ik wél kan en mag binnen deze beperkingen. Zo zijn we binnenshuis druk aan het klussen, opruimen en aan het optimaliseren van de nieuwe keuken. Eindeloos uitgestelde klusjes worden eindelijk gedaan en de hond heeft een nog beter leven dan hiervoor, want wandelen is mijn enig uitje buiten de deur. Foto’s maken van natuur en al het moois om ons heen maakt me blij. Samen om 8 uur in pyama op de bank met een sjoelbak op tafel ook. Boeken lees ik bij de vleet.

Last but not least. Ik volg zowaar een 21 dagen meditatie challenge. Elke dag een opdracht en een kwartiertje geleide meditatie door Deepak Chopra. Bewustwording, dankbaarheid, gedachten, overvloed, geluk..alles komt voorbij. En ik vind het heerlijk. Pap zegt mijn leven lang al “kalmte kan je redden”. En dat heb ik momenteel hard nodig. Geloof..hoop..en liefde. Om zonder (teveel) angst en frustratie de dagen en weken door te komen. Het eind is nog lang niet in zicht, maar we hebben geen keus en doen ons best.

Ik hoop tot snel, want ik mis jullie!

Liefs, Daisy