Hollen of stilstaan

by Daisy

Ik vraag me wel eens hoe ‘in rustig vaarwater zitten’ of ‘alles op zijn tijd’ nou voelt. Ik ben dat gevoel vergeten en soms lijkt het wel alsof er voor ons niet anders dan hollen of stilstaan bestaat. Letterlijk en figuurlijk. Zo sta je aapjes te kijken in de dierentuin en twee dagen later sta je op de SEH van het ziekenhuis. Hoe dan?!

Zoals de meeste van jullie weten runnen wij al jaren een horeca zaak. Ik mag ondertussen vol trots JAREN zeggen, want ik huppel ondertussen ook alweer meer dan 6 jaar rond in ons café en cafetaria. Ik zal geen reclame maken.. maar als je eens zin hebt in een écht lekker bordje spareribs, een softijsje of gewoon een heerlijk biertje.. De Oude Deel naast het station van Putten. Place To Be. Vriendlief Ronald zit ondertussen alweer 7,5 jaar in de zaak en als vriendin zijnde krijg ik met de tijd ook meer verantwoordelijkheden.

Die kreeg ik trouwens niet. Die nam ik. Want toen mijn carrière als groepsleidster abrupt eindigde en ik fulltime ziek thuis kwam te zitten moest ik toch een soort van dagbesteding hebben. Zo begon ik met kleine taken als boodschappen doen, schoonmaken en posters voor onze evenementen maken. Bier tappen of met een dienblad lopen kon ik absoluut niet. Over patat bakken al helemaal niet gesproken. Het idee was ook om ‘gewoon’ beter te worden en mijn eigen ding weer op te kunnen pakken. Werken in de (jeugd)zorg of iets anders sociaals. Helaas is het nog niet zo ver gekomen, dus ben ik mij de laatste jaren op mijn goede dagen wat meer eigen gaan maken in Ronald zijn zaak.

Ondertussen kan ik een redelijke frikandel bakken, maar ben ik eigenlijk nooit bij de vetpan te vinden. Longziekte versus Frituurpan. Geen goed plan. In het café weet ik me aardig te redden en dat komt vooral goed uit bij gebrek aan personeel. En als eigen baas heb je dat wel eens. Wij dus ook. Lastig is wel dat mijn gezondheid en ik een beperkt energielevel hebben en juist IK van die twee dat vaak te laat door heb. Mijn lijf geeft het goed aan, maar ik ben té eigenwijs.

Als 27 jarige blijft het zooooo lastig om keuzes te moeten maken tussen de -doodnormaalste zaken-. Ga ik vandaag wel of niet sporten, want ik moet nog even werken? Ga ik straks nog stofzuigen of doe ik mijn was? Ga ik boodschappen doen of nog een uurtje slapen? Dingen waar je als gezond persoon niet over na hoeft te denken. Vroeger, voor mijn ziek zijn, maakte ik diezelfde keuzes ook wel, maar dan omdat ik het zelf wilde en slapen toen ook al mijn hobby was. Nu is het een verplichting, omdat ik anders de dagen niet door kom.

Zo ook de afgelopen weken waarin we even krap met personeel zitten en ik dus bijspring wanneer het nodig is. Mijn dagen goed inplannen is dan extra belangrijk om het beetje energie goed/slim te verdelen. Dat gaat natuurlijk ook vaak mis, omdat ik meer wíl dan daadwerkelijk kàn.. maar ook omdat het soms even niet anders is. Een (eigen) bedrijf moet blijven draaien en ons brood moet tenslotte ook betaald worden. En tja, soms ga je dan over je grenzen en lig je huilend in bed van vermoeidheid. Dan slaap je even een paar dagen bij en begin je weer opnieuw. Vast herkenbaar voor velen. Ook als je niet ziek bent. Dus woon je in de buurt van Putten en ben je een echte horeca tijger en ben je gezond, fit en enthousiast. Kom maar op!

Afgelopen maandag hadden Ronald en ik ein-de-lijk een vrije dag samen. Na een veel te drukke week, wat relatie struggles en toch de nasleep van mijn tegenvallende ziekenhuisberichten was ik toe aan iets leuks. De Dierentuin! Even een dagje met man en hond op pad om een beetje aapjes te kijken. Het was dan wel bijna 30 graden maar ik moest en zou een dagje weg gaan! We hadden een topdag en sloten deze af met een bezoek aan het hondenstrand en een etentje samen.

Goed en wel bijgekomen stond afgelopen woensdag het volgende feestje op de planning. “Vleeswiegen” -> Een uit de klauwen gewassen barbecue die boven een vuurton zweeft. Gezellige en drukke dag gehad en met mijn goede gedrag stuur ik Ronald met zijn verzwikte/gekneusde enkel naar boven (Já, ook dat nog!) Zodat hij vast kan rusten terwijl ik het café schoonmaak.

Rond 01.00 uur s’nachts gaat de telefoon en lijkt mijn schoonvader Michell thuis een herseninfarct gehad te hebben. Ambulance is al aanwezig en wij met spoed richting mijn schoonmoeder en naar het St. Jansdal ziekenhuis. Uitval van zijn linkerkant en geen zicht met zijn linkeroog. Dat zijn hele enge dingen! Helemaal volgens Google als je herseninfarct intikt.. de lijst met blijvende schade wordt alleen maar langer en heftiger. We duimen natuurijk dat het meevalt, maar in je achterhoofd spookt een hoop…

Maf om nu een keer als familielid én al lopend de SEH binnen te gaan in plaats van in een rolstoel als longpatient. Na een heftige en vooral korte nacht krijgen we de volgende dag positief nieuws als we om half 11 weer in het ziekenhuis aankomen. Michell voelt zich beter en zit rechtop in bed. Onderzoeken moeten uitwijzen of het een infarct of epilepsie aanval geweest is. De goed bewaakte ‘stroke’ afdeling waar hij ligt is speciaal voor mensen met neurologische aandoeningen en beroertes etc. De kracht in zijn lijf en zijn zicht zijn weer zo goed als terug en dat geeft een beetje opluchting.

De volgende dag volgt een MRI en hersenfilmpje en hier komt niks uit. Aan de ene kant gelukkig maar en aan de andere kant ook weinig duidelijkheid. Zijn artsen gaan uit van een epileptische aanval en dit wordt behandeld met allerlei medicatie, rust, minimaal 3 maanden niet autorijden en controles bij de neuroloog. Voor nu dus een grote sisser na mega spannende dagen.

Gelukkig kunnen wij na dit weekend even 4 dagen relaxen en niksen. Grappig om te vertellen is dat wij een midweek vakantie cadeau gehad hebben voor het 5 jarig jubileum van de zaak en deze nu wilde verzilveren. De keuze is reuze. Het leukste vonden wij om een mystery parc van Centerparcs te boeken waarbij je pas 4 dagen van te voren hoort waar je heen gaat. 11 parken in Nederland of België. Zandvoort, Limburg, Ardennen.. en raad eens waar wij heen gaan..

Juist.. Centerparcs De Eemhof. Zo’n 10 kilometer van ons huis vandaan! Wat een grap. Maar daarom niet minder leuk, dus wij hollen nog even het weekend door en gaan dan vooral stilzitten en niks doen.

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten