Hoge bergen en diepe dalen

by Daisy

Als je mij een jaar geleden zou vertellen dat ik een heuse wandelvierdaagse in Zuid-Limburg zou gaan doen dan had ik je beslist hard uitgelachen. Ik…wandelen…in Limburg.. of all places?! En ja hoor, daar stond ik vorige week donderdag aan de start van een week die ik nóóit meer zal vergeten!

Vorig jaar besloten wij met een gezellige club om een wandelvierdaagse in Valkenburg te gaan doen. Voornamelijk voor de gezelligheid en de leuke feestjes daar. Het wandelen was voor de meerderheid een bijzaak en ook ik dacht het hele afgelopen jaar niet aan het sportieve component van dit verhaal. Tót wij ons online in konden schrijven en ik moest kiezen uit; 7,14,21,28 of 42 kilometer per dag. Mijn hoofd (en lijf) stond op 7 kilometer ingesteld. ‘Da’s ver zat dacht ik nog’. De groepsapp bleek ondertussen al verdeeld te zijn in 14 en 28 kilometer. Oké 14 dus, want ik ga niet alleen lopen en ik hou wel van een uitdaging!

Ter voorbereiding liet ik mijn voeten, houding en flexibiliteit opmeten door een podoloog en wandelspecialist in Lunteren. “Want goede schoenen scheelt de helft”. Heel wat euries lichter, maar hele kekke groene wandelschoenen van Lowa rijker vertrok ik weer naar huis. Echt trainen lukte niet de laatste 2 weken, want het was bloed en bloed heet buiten (én in de sportschool).

Dus mijn voorbereiding was een aantal minuten loopband met standje helling 0.5 tot 3. 2.25 minuten stairmaster tot ik bijna stikte. En 7.5 km en 15 km op mijn nieuwe schoenen door het mooie, doch vlakke Putten. Op karakter dan maar dacht ik nog.

Ik vertelde mijn fysio over het wandelplan en vroeg hem om tips en advies aangezien ik twee maanden geleden door mijn rug ben gegaan en mijn diepe bilspier nog niet helemaal lekker wil.  “Nou begin eens naar het Solse Gat te wandelen en loop die een aantal keer heen en weer..om een beetje gevoel met zo’n heuvel te krijgen. Mijn eerste en enige reactie was toen; “neeeee joh die heuvels daar zijn echt niet zo steil als het Solse Gat”.

Hoe had ik dit niet kunnen bedenken..

Op woensdag vertrokken wij met 16 man naar Zuid Limburg. Dagje inschrijven, acclimatiseren, voorbereiden (lees;indrinken) en vakantie vieren! Ons hotel in Berg en Terblijt lag 1 kilometer vanaf de start en feestlocatie. Nu is 1 kilometer niet zo ver…maar wel als ie steil tegen de berg op is. Het idee dat we elke ochtend als warming up (lees;net wakker en vol van het ontbijt en stijf van de spierpijn) tegen die berg op moeten lopen om überhaupt te kunnen starten was al even pittig. Maar goed. Fris en fruitig was dit nog prima te doen.

Dag één begon rustig. Wij mochten tussen 07.00 en 12.00 starten dus hadden ons voorgenomen een beetje uit te slapen en gezamenlijk te ontbijten. Uiteindelijk startte wij pas om half 11 en vertrokken we vol goede moed! Na een paar kilometer bospaadjes en kronkel weggetjes, trappetjes begon het echte werk.. De f*#€$&$ Cauberg. Dat is die belachelijke steile berg waar ze ook fietswedstrijden op doen etc. Ik stampte vol goede moed achter de rest aan en halverwege ontbrak het me aan zuurstof en kracht om boven te komen. Wat een opgave joh! Uiteindelijk bovengekomen kreeg ik de tip om op elke berg 2 of 3 x stil te staan en eerst op adem te komen. Slokje water, even uitpuffen en weer door. Dat ging super!

Cauberg, Brakke Berg, Bemelerberg en nog veeeeel meer.. we hebben ze allemaal gezien, beklommen en overwonnen. Het was enorm afzien soms en ik heb heus wel in mijn hoofd een alfabet aan lelijke woorden opgesomd, maar ik liep. ZELF!

En elke meter die ik op de heuvels, bergen en dalen liep zijn er al meer dan ik had durven dromen. Voor de meeste (gezonde) mensen is 14 kilometer makkelijk te lopen (ook zonder trainen) het heuvelachtige landschap maakt het al uitdagender, maar voor mij was dit een ware beproeving. ‘Doen mijn longen het wel goed” “Kan ik überhaupt een berg op wandelen” “Is 14 km per dag niet teveel?!” Ik heb honderden vragen gehad en beren op de weg gezien..

Maar soms moet je het gewoon doen. Pippi Langkous Quote: “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan!”

De laatste twee dagen en vooral laatste kilometers gingen niet vanzelf en ik heb spierpijn van heupen tot tenen, maar ach… ik liep. En ik liep hem uit. En ik had nog energie om af en toe een wijntje te drinken en gezellig uiteten te gaan! Natuurlijk niet zonder de nodige tranen en tegenzin, maar elke eerste vierdaagse moet wel een beetje zeer doen kreeg ik te horen..anders telt ie niet 😉

Het ontvangst en de finish waren groots en fantastisch. Ik werd overspoeld met trots en dankbaarheid. Wat een ontzettend zware en pittige dagen waren dit, maar wat was het mooi! Het is geen belofte voor de toekomst en volgende week lig ik weer keurig in het AMC aan mijn infuusje, maar deze pakt niemand mij meer af!

Dus kom maar op met die enorm hoge bergen en diepe dalen… ik kan ze allemaal aan!

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten