Het leed dat ziekenhuisburen heet

by Daisy

Wat is het toch fijn om ‘gewoon’ thuis te kunnen zijn. In je eigen bed wakker te worden en dan zelf kunnen bepalen wanneer je eruit stapt. Of je vandaag om 09:00 wil ontbijten of om 11:00. Oké ik zal meteen toegeven.. ik ontbijt nooit om 09:00 want dat is voor mij midden in de nacht! Maar het gaat om het idee.

Ik geniet van mijn vrijheid in de allerkleinste dingen. Een slaap én badkamer voor mijzelf, zonder die te hoeven delen met een (niet door mij uitgekozen) kamergenoot. Gewoon een privé toilet waar niet nog 4 man op hoeven te gaan zitten. Of nachten vol gesnurk, gescheet, gepraat of gepiep door infuuspalen. Tv kunnen kijken zonder oordopjes in te hoeven en gewoon meezingen met de radio op ieder tijdstip. Ongegeneerd kunnen eten zonder je te hoeven schamen als er een half bord macaroni in je bed beland. Soms zitten er echt wel hele lieve mensen bij, maar soms ook hele zieke en vooral oudere mensen die al aardig in de war zijn. Ik zou een boek vol kunnen schrijven over mijn kamergenoten over de afgelopen 4,5 jaar waarin in regelmatig in een ziekenhuis vertoef. Een boek is wat veel, dus een aantal ervaringen hierover in mijn weblog.

Zo had ik in het ziekenhuis St. Jansdal in Harderwijk een overbuurman die ook uit Putten kwam. De beste man was al op leeftijd en had een longontsteking. Hij woonde nog thuis bij zijn vrouw, maar had al last van beginnende dementie. Dit schijnt in het ziekenhuis te verergeren omdat hij uit de veilige omgeving weg is en door alle veranderingen nog meer in de war is. Deze lieve man zag dan ook overal beestjes (spinnen, paarden etc.) die er niet waren en dacht dat er buiten mannen met dieren op hun nek liepen. Ook riep hij vaak  heel hard ‘Monique’ naar mij, omdat zijn dochter zo heet en mij hiervoor aanzag. Nu kan ik aardig goed met mensen omgaan en besloot dit ‘spelletje’ met hem mee te spelen om hem niet nog erger in de war te maken. Totdat hij s’ nachts besloot te gaan plassen en MIJN infuuspaal mee te nemen in plaats van zijn eigen paal. -auw- En toen was ik er ook wel klaar mee. Best grappig als iemand denkt dat hij in Almere op de kermis loopt en er olifanten uit de ventilatieroosters komen, maar als je zo ziek als een hond op de wacht moet gaan liggen of iemand niet je bril of infuuspaal meeneemt dan word het vervelend. Toch was het een enorm vriendelijke man waar ik nog best eens om kan lachen.

Soms lig je naast iemand in de kamer en duurt het uren voor er überhaupt ‘Hallo’ gezegd wordt. Of omdat het een beetje ongemakkelijk is en niemand iets durft te zeggen, of omdat ik er gewoonweg geen lucht voor heb en de eerste uren puffend aan mijn zuurstof en vernevelapparaat lig. Ik probeer dan ook altijd wel netjes contact te maken en dan ook een inschatting te maken met wie ik de komende dagen op een kamer ga logeren.

Er is ook een groot verschil in ziekenhuizen qua cultuur en ‘buren’. Zo heb ik in Harderwijk en Nieuwegein altijd praatgrage buren gehad die alles met elkaar bespraken en waarbij je in een week de hele familie ontmoette. In een uur wist je de hele levenscyclus en alle voorbijgekomen ziektes en scheidingen. Soms gezellig, soms teveel. Ook daar verzin je allerlei trucjes op, want dan is zo’n  -bedgordijn- toch wel erg verleidelijk om ‘s ochtends een uurtje langer dicht te laten om niet meteen hele gesprekken aan hoeft te gaan over het werk van de vrouw van de buurman of over de fiets van de kleinkinderen van de overbuurvrouw. Ik heb vaak oordopjes in en kan tegenwoordig erg goed voor me uit kijken alsof ik niks hoor. Niet altijd sociaal, maar wel lekker rustig. Of gewoon vaak aan de wandel gaan en de tijd dat je in bed ligt ook gewoon gaan slapen. Werkt prima!

ziekenhuisbed Nieuwegein

Het grote verschil in het AMC Amsterdam is mij nu de laatste paar opnames erg opgevallen. Zij werken met 4 persoonszalen en iedereen ligt door elkaar heen. Long, darm, lever, man, vrouw, oud en jong. Er word weinig rekening met cultuur gehouden, dus ik heb al een aantal keren een paar dagen achter elkaar geen buitenlicht kunnen zien omdat mijn buurman zijn (bed)gordijnen dicht hield omdat deze als afscheiding diende. Het geloof zegt dat zij niet met een (vreemde) vrouw op een kamer mogen slapen en de enige optie is dan om het gordijn dicht te houden. Alle respect en begrip hiervoor, maar soms wel een beetje saai en ongemakkelijk.

Daartegenover hebben we dan weer de ‘bemoeizuchtige buren’. Iemand die na 2 dagen denkt te weten wat jij mankeert en wat de artsen zouden moeten doen. ‘Hebben ze dit al bij je geprobeerd?’ ‘Misschien moet je ook eens om – huppeldepup- medicijnen vragen’. Harstikke lief en aardig, maar ook een beetje too much! Laat mij maar gewoon even ziek zijn en vraag af en toe eens hoe het gaat, maar bemoei je verder met je eigen business 😉 In deze categorie had ik een wat oudere vrouw (toevallig ook uit Putten) die last had van hypochondrie. (denken dat zij een ernstige ziekte hebben) De beste vrouw kreeg nog meer pillen dan ik elke dag op mijn nachtkastje had liggen, maar het grote verschil was dat zij ze dan nog eens onder haar bed verstopte. Dag 1 lach je er nog om en bemoei je er natuurlijk niet mee, maar na twee dagen geschreeuw over hoofdpijn en de blijvende vraag naar Morfine pillen vond ik het tijd om mijn mond tegen de zuster open te trekken. Niet als klikspaan, maar voor de veiligheid van iedereen. Dus stiekem de gang op en een zuster zoeken om te vertellen dat ze even onder het bed van de overbuurvrouw moet kijken. Best spannend ook, want wie weet flipt ze wel helemaal of krijgt ze in de gaten dat het van mij komt. Zo krijgt een saaie ziekenhuis dag ineens een spannend tintje. Zo had ik elke dag wel iets te vertellen tijdens het bezoekuur.

Nu lig ik gelukkig weer naast mijn eigen-zelfuitgezochte-snurkende-vertrouwde ‘buurman’. En wat voelt het intens vertrouwd en fijn dat gesnurk en gepraat naast je! Hoewel hij soms vervelender is dan sommige ziekenhuis kamergenoten, mag hij er best wezen! Na nog een week alleen geslapen te hebben omdat Ronald de Nijmeegse vierdaagse ging lopen was ik mega blij met zijn thuiskomst. Als je elkaar een week niet ziet en af en toe via de telefoon spreekt of appt heb je weer eens wat nieuws te vertellen!

Daisy, Ronald en Lola in bed

De goede weekafsluiter was toch wel het etentje met vriendinnetjes vorige week zondag. Ik kreeg voor het eten een super gave zilveren armband van de meiden met ‘Positive Vibes’ erin gegrafeerd. Super lief en hopelijk gaat hij me veel geluk brengen! Volgens mij werkt hij al, want deze week was leuk! High tea met mama én schoonzusje Aisha , vissen met papa, vakantie geboekt met Annika! Oh Yeah, in september gaan wij lekker een week naar Port Zelande om eens flink te chillen aan het strand!

 Zilveren armband

Good things are on the way!

Tot volgende week

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten