Grenzen

by Daisy

Laat ik het vandaag eens over -grenzen- hebben. Je weet wel, van die hoge muren om een land of juist hele dunne onzichtbare lijntjes tussen iets wel óf niet doen. Iedereen ziet ze. Iedereen heeft ze. Grenzen ontwikkelen, grenzen aangeven, grenzen respecteren en grenzen inzien. Je kan er van alles mee, maar het kan soms verrekte lastig zijn. Als ik voor mijzelf spreek!

Als ik aan -grenzen- denk dan komen er zoveel verschillende associaties op borrelen. Zo denk ik meteen aan; landgrenzen, muren, hekken,stroomdraad, grenzen stellen, nee(durven) zeggen, teleurstellen, respecteren, kinderen die grenzen leren ontwikkelen, zelf (durven)kiezen, verantwoordelijkheid nemen en zo kan ik nog best even doorgaan. Uit zo’n brainwave ontstaat dan een hoop chaos die ik daarna probeer te verzamelen en ordenen voor ik aan een weblog begin. Zo ook nu.

Hoe ik in vredesnaam bij dit thema terecht ben gekomen?! Na lang nadenken en uitzichtloos inspiratieloos te zijn voor een blog onderwerp nam ik mijn afgelopen week nog eens door. Een hoop leuke uitjes beleefd en extreem warm weer. (NOG STEEDS!). Geen goede combinatie voor een longpatiënt zoals ik. Vorige week schreef in hierover in mijn Hitteplan 2.0

Ik ging deze week natuurlijk over AL mijn grenzen en nam de consequenties maar voor lief de afgelopen dagen.(lees: moe, hoofdpijn, benauwd, kortademig, niet slapen en vaak chagrijnig en lusteloos.)  Mijn keuze. Mijn verantwoordelijkheid. Maar toch zet het mij wel weer aan het denken. Want waar zijn grenzen eigenlijk voor als je ze toch niet serieus neemt of er continue finaal overheen blijft gaan? Daar komt dan weer de (ortho)pedagoog in mij naar boven. Alles wat met gedrag, karakter en menselijke issues te maken heeft vind ik interessant. Dus tijd om dat eens te gaan Googlen en me erin te gaan verdiepen. Waarom gaat iemand(lees: IK) zo snel over zijn/haar grenzen en wat kan je(lees: IK) hier aan doen? Óf zijn we van nature zo eigenwijs dat het hele concept ‘grenzen stellen en bewaken’ ver overschat is?!

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan- Pippi Langkous

Grenzen bepalen leren kinderen al vroeg. “Nee zeggen”, niet luisteren, STOP HOU OP. Je ziet dit al vroeg terug bij baby’s die een lepel terug spugen of kinderen die elkaar wegduwen. Iets wat later goed van pas kan komen, maar toch een stuk moeilijker blijkt te zijn dan we denken. Om verschillende redenen gaan wij als volwassenen al snel (onbewust) over iemand zijn/haar grenzen heen. Om te pleasen, om controle te houden, om niet egoïstisch te willen zijn.. of gewoon, om iets voor elkaar te krijgen.

Belangrijk is dus om grenzen te stellen voor anderen maar vooral voor jezelf. En met name dat laatste vind ik de afgelopen jaren erg moeilijk. Vooral omdat ik met mijn chronische longziekte beperkt ben in mijn doen en laten en maar moeilijk kan accepteren dat ik sommige dingen niet meer kan doen. Mijn hoofd denkt dan soms nog 27 én vitaal te zijn..terwijl mijn lijf momenteel 82 en een beetje is..en blij moet zijn met 1 middagdutje per dag.

Zo liep ik afgelopen maandag in Amsterdam met vriendlief en 2 vrienden. Gezellig dagje uit! Net als de 3,4 miljoen toeristen die er toevallig ook die dag liepen -Want vakantie-. Tijdens het plannen 2 maanden geleden kon ik niet weten dat het zó warm zou worden afgelopen maandag. Omdat we dit 1 x per jaar doen en aan de ‘bouwvak’ vast zitten wilde ik geen afhaker zijn. Dat ben ik namelijk al zo vaak. 10 excuses voor mijzelf verzinnen waarom ik wél moet gaan en vervolgens in een trein zónder airco belandden en met 30 graden Celsius door de stad Amsterdam banjeren. Tja.

Na een enorm gezellige dag en wat uren bijkomen besloot ik de dinsdag daarna naar de braderie in Ermelo te gaan. Het is altijd een hele happening en juist deze dinsdag kon ons schoonzusje Aisha voor ons werken, zodat vriendlief ook eindelijk een keer mee kon. Wikken en wegen. Wel/niet?! Ik ben eigenlijk nog verrot van gisteren.. En tóch doen. “Want ik ben pas 27 en wil gewoon feest vieren en leuke dingen doen. Punt.” De eerste uren (buiten) waren gezellig en fijn om samen met Ronald en beste vriendin Miranda een biertje(Oké 2. Of 3) te kunnen drinken en bij te kunnen praten. Net als vele onder ons denk ik ook de hele wereld aan te kunnen met een paar drankjes op en nooit meer naar huis te hoeven gaan. Dús.. we gingen de kroeg in.

45 graden Celsius, 200 feestende mensen binnen waarvan ongeveer 150 staan te roken. “Niet zeiken, het is toch gezellig.” Zeg ik nog tegen mijzelf. De enige die ik voor de gek hou ben ik zelf. Want hoe graag ik hier ook wil zijn.. het gaat niet. Je gaat een Diabetespatiënt ook niet vragen om in 1 x een grote slagroomtaart op te eten. Of een leverpatiënt een krat bier te laten atten. Maar dan komt het. -Eigen Verantwoordelijkheid-. Het is en blijft een keuze namelijk. Mijn keuze. Hoe graag ik ook de onbezorgde 27 jarige, dansende, drinkende en feestende jongedame wil zijn.. ik ben het niet en in sommige gevallen kan ik dat maar beter accepteren. Of niet, zoals vandaag en dan weet je dat het zeer gaat doen. 

Waar ik normaal keihard pleit voor; ‘grenzen verleggen’, ‘Out of your comfortzone’, ‘alles proberen’, nieuwe dingen doen, vergeet het ziek zijn…komen we nu op een stukje eigen verantwoordelijkheid en acceptatie. Het is níet egoïstisch om soms grenzen te stellen in je eigen belang. Je bent niet minder gezellig of minder leuk als je “nee zegt”. Ga er maar aan staan. En dan bedoel ik dus niet in een snikhete en rokende kroeg. Kan gewoon niet meer. Punt. Op de blaren zitten wordt toch wel een serieus probleem als je bijna blaren in je luchtpijp heb ;-).

Een oefening op internet “grenzen stellen” kwam met de volgende 3 vragen om te oefenen met grenzen stellen, inzien en bewaken;

1. Anderen mogen niet… 

*over mijn grenzen gaan, ongegrond bekritiseren, inbreken in mijn privacy, verwachten dat ik altijd Ja zeg. 

2. Ik heb het recht om te vragen om…

*hulp, tijd, begrip, -> verder ben ik namelijk niet zo goed in (hulp)vragen, dus ik voel hier een werkpunt aankomen.

3. Om mijn tijd en energie te beschermen is het geoorloofd om… 

*van gedachte te veranderen, nee te zeggen, af te zeggen ->nog zo’n eentje!

Dit alles hierboven hoor ik dokter Rossi nog zo zeggen vorig jaar tijdens mijn sessies in het AMC. En toch blijft het vreselijk lastig om grenzen te stellen, bewaken en accepteren voor mijzelf en anderen. -Juist als het grenzen zijn die je eigenlijk helemaal niet wil hebben-

Tussen die grenzen vond ik mooi mijn vrijheid terug- Loesje

Na een paar dagen hondsberoerd in bed voor de airco, met extra medicatie, vernevelapparaat en een preek van beide ouders kan ik wel zeggen dat ik de grenzen weer wat scherper aan moet gaan trekken. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn omgeving. Want soms is doorbijten en over de scheef gaan wel lekker, verfrissend, levend en tof. Maar door zelf de grenzen te stellen en verantwoordelijkheid te nemen op het juiste moment hou je de controle over je eigen leven. Ook in deze niet al te controleerbare situatie! Dus vergeef me als ik me een keer moet bedenken, af moet zeggen, in moet korten, dagenlang op bed lig bij te komen en als ik weer eens veel te laat aan de bel trek. Ik ben een mens en ik leer 😉

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten