Gastblog by Daisy: The best therapist has fur and four legs!

by Gastblogger

Het is een zomerse avond en ik zit met mijn vriend en wat vrienden in de tuin een wijntje te drinken. We praatten over mijn ziek zijn en de frustratie, onmacht en het verdriet hierdoor. Dat we dit bespreken is niks nieuws, maar mijn reactie de laatste tijd is wel veranderd. Waar ik eerst nog vol goede moed en hoop kon fantaseren over mijn toekomst en over beter worden en misschien wel genezen zit ik nu als een zielig hoopje op de bank te huilen.

Ik voel alleen nog maar het verdriet en de wanhoop als ik vooruit kijk. Om me heen haalt iedereen een diploma, vindt een leuke baan, krijgen baby’s en kopen een leuk huis. Ik huil alleen nog maar en kan niet meer stoppen door de gedachte aan wat ik allemaal niet heb en niet (meer) kan. Iedereen valt stil en is begripvol en lief, maar niemand kan mij een leuke toekomst beloven. Na een tijdje kalmeer ik weer een beetje en stopt het huilen. Mede dankzij het knuffelen met Pluk.
Pluk is het Boomer hondje van mijn beste vriendin. Wij, Ronald en ik, hebben zelf geen huisdieren en hebben het hier ook nooit over gehad. Ineens wordt de opmerking gemaakt ‘Goh Dais, waarom nemen jullie geen hond in huis?’ Alle voordelen en vooral schattige hondjes worden besproken en ik zie Ronald met een scheef gezicht kijken. Wij meiden zijn direct dolenthousiast en beginnen het internet af te struinen op zoek naar een geschikt hondje en hebben het plan al hélemaal klaar. Zo staat het al vast dat het een teefje gaat worden en mijn vriendin gaat mee als ik haar mag ophalen. Ze wil ook wel oppassen als ik een dagje naar het ziekenhuis moet en misschien worden Pluk en mijn pupje wel verliefd en leven ze nog lang en gelukkig! Ik lig vol adrenaline in bed en heb het plaatje al helemaal klaar en ook het ras al uitgezocht. Een meisjes Cavalier King Charles Spaniël.

Eén probleem.. Ik heb het er nog niet met Ronald over gehad en die leek niet al te enthousiast en is ook nog eens bang voor honden.Later die avond in bed heb ik het er voor het eerst met Ronald over. Hij praat vooral over de nadelen en de reële kant van een hond in huis. ‘Dais, denk hier eerst eens heel goed over na, want misschien is dit ook wel een van je labiele gedachten en ben je het hondje binnen een paar maanden zat’. ‘Wat als je weer ziek word en in het ziekenhuis terecht komt voor langere tijd en ik gewoon moet werken?’ ‘Wat als je weer beter mag worden en weer wil gaan werken?’ en nog een aantal zaken worden besproken. Toch voelt dit anders. Het maakt me ontzettend blij, lucht me op, geeft me uitzicht en ik zie het vooral al helemaal voor me! Ronald helaas nog niet. Hij is erg realistisch en terughoudend. Dit begrijp ik ergens ook wel na onze afgelopen donkere paar maanden.

Het is Mei 2016 en ik zit alweer 3,5 jaar thuis. Te wachten op eigenlijk niets. De artsen vragen me nog steeds om geduld te hebben en vol te houden. Ik ben het ziek zijn helemaal zat en wil graag weer gaan leven zoals ik dat zelf wil. Studeren, werken, uitgaan en dingen doen die veel andere 26 jarigen ook doen. Sinds mijn beperkingen door allerlei longziekten en ontstekingen zit dit er even niet in, maar in mijn hoofd kan ik het allemaal nog wel. Een lastig verhaal dus.

We hebben net een pittige periode achter de rug van onderzoeken, behandelingen, operaties en moeten ook nog een goedlopend bedrijf runnen. In die tijd komt mijn opa ook nog eens te overlijden en hebben we ons grootste evenement van het jaar te organiseren voor 500 mensen. Ik ben op dit moment redelijk fit ondanks de prednison en gebruik al mijn energie en nog iets meer. Dat iets meer merkte ik pas na een tijdje en de klap kwam dan ook nog harder aan. Ik ben snel geïrriteerd, heb geen geduld en kan niet meer slapen door het piekeren. Jantje lacht, Jantje huilt en dit wel 10 x per dag. Ik maak ruzie om de kleinste dingen en besef me pas ver na de tijd dat dit niet eerlijk is. Ronald en mijn ouders hebben het vaker over hulp van buitenaf zoeken, maar hier ben ik nog niet helemaal klaar voor. Want ik heb het altijd zelf gedaan, dus waarom zou ik dat nu niet meer kunnen?!

Twee weken later zit ik in het AMC op intake bij mijn nieuwe medische psychologe. Een super lieve dame die een behandelplan met mij maakt en gewoon naar me luistert. Me laat huilen als ik huilen wil en stil laat zijn als ik even niet wil praten. Ik hoef niet te accepteren dat ik ziek ben, maar moet het leven wel draaglijk maken en proberen in het hier en nu te blijven. Het is een lange weg van verdriet verwerken en vooruit proberen te kijken. Wel is zij ook erg enthousiast over mijn puppyplan. 1. Ik krijg er een maatje bij 2. ik ben niet meer alleen thuis 3. ik kan knuffelen als ik verdrietig ben, 4.moet elke dag mijn bed uit 5. en kan ein-de-lijk weer eens voor iemand anders zorgen dan voor mijzelf. De overige 100 redenen zal ik jullie besparen, maar die zijn er wel!
Zo gezegd , zo gedaan. Het vertrouwen van Ronald begint langzaam te groeien als hij ziet hoe ik opfleur van alleen het idee al. Hij is nog wel wat gereserveerd maar gaat toch mee om een pupje uit te kiezen en moeten nog 8 weken wachten tot ze bij ons mag komen wonen. Het moment dat onze Lola voor het eerst op mijn schoot lag was meteen goed. 1,5 week oud maar al direct veilig in mijn armen. Ik voelde me sinds lange tijd weer super gelukkig en blij en durf stiekem weer een beetje licht te zien!

Lola is nu 5,5 maanden oud en heeft een eigenzinnig karakter. Dat wil zeggen dat ze enorm graag bij me op de bank ligt en in slaap valt op mijn buik of benen, maar ook aan mijn kleding begint te trekken als ze wil spelen en naar buiten wil. En als ik geen zin heb in een nieuwe dag dan begint ze zo hard te kwispelen en te springen dat ik geen nee kan zeggen. Als ik ’s ochtends met een pest humeur uit bed stap omdat ik een slechte nacht gehad heb, dan staat Lola voor mij en likt ze eens over mijn gezicht en schud eens met haar kont en lacht me nog net niet uit! Ik kan niet anders dan blij zijn en met haar meedoen. Hoeveel therapie ik nog nodig heb en hoe lang de weg nog is weet ik niet, maar ik weet dat ik een maatje heb gevonden die mij er elke dag weer doorheen sleept!

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten