Gastblog by Charissa – Accepteren kun je leren

by Gastblogger
Foto: Boot in rustig vaarwater

Nee, we hebben het niet over het accepteren van cookies , maar over het accepteren van een heftige gebeurtenis.Heel veel mensen vinden het woord accepteren vreselijk.‘’Hoe kan je dit nou accepteren?’’ Hoor ik ze vaak zeggen. Deze gedachte had ik zelf ook toen mij dit overkwam, maar gaandeweg leer je ermee leven en leer je ook hoe je de situatie kunt accepteren.

Op 15-jarige leeftijd ben ik zeer slechtziend geworden door een hypofyse tumor. Deze tumor was goedaardig, maar met kwaadaardige gevolgen, zeg ik altijd maar.

De hypofyse is een kleine klier onder de hersenen die de hele hormoonhuishouding reguleert. Ook wel de dirigent van het hormonale stelsel genoemd. De hypofyse tumor had cystes, bellen gevuld met vocht, die op mijn oogzenuwen drukten. Ik ben hiervoor meerdere malen geopereerd en die operaties bleken ook in eerste instantie succesvol te zijn. Maar helaas mocht dat niet lang baten, want na 6 dagen werd ik wakker met ongeveer 1% zicht.

Mijn wereld stortte al in toen ik het vreselijke nieuws hoorde dat ik een tumor in mijn hoofd had ten grote van een kleine mandarijn, maar dat ik mijn zicht zou verliezen had niemand zien aankomen. De chirurg zei namelijk nog bij het verwijderen van de tumor dat mijn oogzenuwen er goed uitzagen. De klap is dan des te groter als het mij alsnog overkomt.

In het ziekenhuis werden wij al gecontacteerd door Visio, een expertise centrum voor blinden en slechtzienden. Hier moest ik absoluut niets van weten en mijn ouders trouwens ook niet. Ik wilde gewoon naar huis en ik zie wel, dacht ik.Eenmaal thuis aangekomen na een maand in het ziekenhuis te hebben gelegen, kregen we al meteen een reality slap. Het wordt niet meer zoals het was.

Veel dingen in het huis moesten vervangen worden. Denk aan de glazen eettafel en de glazen salontafel. Ik stootte mij vaak tegen de punt van de salontafel, omdat ik die gewoonweg niet zag. Ook moesten wij trucjes verzinnen, zodat ik het een en ander zelf kon doen. Ik zag mijn eten namelijk niet goed op een wit bord en zo kochten wij dus een donker grijs bord. Ik drink ook veel liever uit bekers met een plaatje dan uit doorzichtige bekers. Ik zie namelijk nog wel een klein beetje en doorzichtige voorwerpen maken het er niet makkelijker op.

Inmiddels hadden wij al contact opgenomen met Visio. Mijn ouders hadden veel gesprekken met de maatschappelijk werker en ik kreeg veel hulp van de ergotherapeut. De ergotherapeut zou mij braille leren en ook hoe ik buiten moest lopen met de taststok. Ik leek wel een opstandige puber, want Hell no dat ik op straat zou lopen met een blinde stok.

Veel mensen zeiden ook dat je het niet aan mij ziet, aan mijn ogen. Als ik dan met zo’n stok zou lopen, maak ik mijn beperking gelijk zichtbaar voor de hele buitenwereld. Hier had ik erg veel moeite mee. Ook met het leren lezen van braille. Het wilde gewoon niet lukken en ik werd ook kwaad als het mij niet lukte. Maar opgeven is geen optie, dat zei ik altijd tegen mezelf. Dus zou ik doorgaan, maar wel als ik weer was afgekoeld.

Ik heb er zelf veel over nagedacht en ik zou anderen, maar ook mezelf in gevaar brengen als ik niet met een taststok zou lopen. Ik doorliep scenario’s in mijn hoofd, bijvoorbeeld dat ik de bekende looproute zou lopen zonder stok, maar daar over een fietspad moet oversteken en ik dan de fietser niet zou zien en dat die me dan zou aanrijden. “ Kijk uit je doppen,” zou hij dan zeggen.

Dit gaf mij een gevoel dat ik nu zeker wel met mijn stok moet lopen. Juist om niemand in gevaar te brengen. Soms helpt het om er met iemand over te praten, maar soms kom je zelf tot een inzicht en dan moet je er ook zelf van overtuigd zijn dat het een goed inzicht is. Vanaf dat moment ben ik nooit de deur uit geweest zonder mijn stok. Het is een deel van mij, het is mijn zicht. Oké, stiekem ook mijn wapen.

Hetzelfde geldt ook voor het braille lezen waar ik echt tegenop zag. Maar ook hierbij dacht ik, alleen het alfabet en that’s it. Daarna hoef ik het nooit meer te lezen.Voor al deze dingen heb ik ongeveer een half jaar thuis gezeten. De dagelijkse dingen moest ik weer opnieuw leren. Het inschenken van drinken, een broodje smeren, maar ook mijn tanden poetsen. Probeer jij maar eens tandpasta op je tandenborstel te zetten met je ogen dicht! Het blind leren typen met 10 vingers deed ik dan wel weer vingervlug. De dingen die je leuk vindt doe je natuurlijk ook het beste.

Ook kreeg ik veel te maken met vermoeidheid, want dit was weer een groot gevolg van mijn hypofyse aandoening. Ik deed elke dag wel een middagdutje. Dat was ook niet zo gek gezien de situatie, want ineens ben ik niet meer een puber in de bloei van haar leven, maar een puber zonder hypofyse en zonder zicht. Dat eiste natuurlijk wel zijn tol en moest ik mij overgeven aan de vermoeidheid.

Ik heb het er vaak en met meerderen over gehad.

‘’Dit zal ik nooit accepteren, want als ik het accepteer betekent dat ik het er mee eens ben.’’

Een klasgenoot riep dit wel vaker en ik dacht er toen hetzelfde over. Hoe kan ik dit in godsnaam kom je erachter dat je wel moet, althans, dat vind ik. Het is natuurlijk een proces en dat kan heel lang duren. Ten eerste moet je ervoor open staan, want dan laat je het verdriet toe. Daarna kun je dit verdriet verwerken op meerdere manieren en vervolgens accepteer je de situatie. Heel zwart wit, maar feitelijk komt het daar op neer.

Ik ben van mening dat wanneer je een situatie niet accepteert je ook nooit echt verder kunt gaan met je leven. Maar ik ben er ook van overtuigd dat situaties kunnen terugkeren en je dat gevoel van acceptatie weer even kwijt kan zijn. Dan is het een kwestie van opnieuw verwerken, accepteren en doorgaan.

‘Laat gaan wat was

Accepteer wat is

En omarm wat komt’

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten