Furry Therapist part 2.

by Daisy
Foto: Hondje lola

Als je mij een jaar geleden zou vertellen dat ik een -hondenverjaardag- zou gaan vieren dan had ik je vast en zeker hard uitgelachen! Een hond is een hond en dat blijft een hond. Oftewel een huisdier wat rondloopt en af en toe eens een aai over zijn/haar bol krijgt, toch?! Toen wij vorig jaar een bewuste keuze maakte om een hondje in huis te nemen riep ik nog heel hard dat ik nooit zó gek zou gaan doen. Grappig wel, want niets is minder waar en daar kan ik je alles over vertellen. Gisteren vierden wij Lola haar eerste verjaardag!

Vorig jaar 28 augustus lag ik al weken te wachten op een verlossend telefoontje dat het nestje van Catoo(moeder van Lola) was geboren en dat wij konden komen kijken. Het duurde en duurde maar en ik werd langzaam ongeduldig en pessimistisch. ‘Ze zal me wel vergeten zijn’ ‘De hondjes zijn vast al vergeven’. Omdat ik op dat moment in een erg negatieve vibe zat zag ik de hele wereld somber in. Dus dit ook. Tot ik niet meer te houden was en stoute schoenen aan trok. ‘Ik ga NU bellen en vragen of ze al geboren zijn’. En ja hoor 2 dagen daarvoor op 25 augustus was er een nestje van 5 geboren en maakte ik een afspraak om iets meer dan een week later te mogen komen kijken, want de hondjes zijn zo gewild dat je er vroeg bij moet zijn. Lastig kiezen als ze pas anderhalve week oud zijn, want je kiest dan puur op de tekening (gekleurde vlekken etc. op de hond) Echt veel karakter was nog niet te zien, behalve dat ze veel slapen. Helemaal in mijn straatje dus! De keuze uit 3 teefjes was snel gemaakt, want Lolaatje viel direct op mijn schoot in slaap en voelde meteen goed.

Ik mocht elke twee weken komen kijken en knuffelen. Een ritje naar Waarland(helemaal boven in het land) van anderhalf uur heen en anderhalfuur terug voor een uurtje Lola knuffelen was het mij zeker waard. Ik zag mijn pupje groeien en al een beetje ontwikkelen. waggelen, springen, eten, buiten plassen en ik had zelfs het idee dat ze mij ging herkennen. Dit was natuurlijk ook omdat er vanaf begin een knuffel met mijn geur in haar nestje gelegd werd. Ik had nog alle tijd om het huis puppyproof te maken en kon niet wachten om haar 21 oktober op te mogen halen. EIN-DE-LIJK.

En vooral eindelijk omdat ik weer een beetje vrolijkheid en uitdaging in mijn leventje kreeg dat op dat moment (ook al) stil stond. Elke dag uit bed móeten en minimaal elk uur/anderhalf uur naar buiten om Lola zo snel mogelijk zindelijk te krijgen. We werden dan ook al snel dikke maatjes. Omdat ik 24/7 met haar was zorgde het er wel voor dat ze erg aanhankelijk en eenkennig werd. In het begin super schattig als je hondje alleen maar bij jou op schoot wil, maar ook onhandig als je even een dagje weg wil of de hond weg gaat lopen als jij de auto in stapt!

Ik ben dan ook al met 12 weken op puppycursus gegaan en al snel luisterde Lola perfect naar mij. Tijdens mijn ziekenhuisopnames in het afgelopen jaar werd Lola liefdevol en zonder moeite opgevangen bij familie en vrienden. Vooral bij mijn ouders, maar zelf een paar weken bij mijn schoonzusje en haar ouders. Ik heb een fijne kring mensen om me heen die altijd paraat staan en zeg nou zelf.. wie wil Lola nou niet als logee hebben?! Enige probleem is dat ze het gros van de training vergeten lijkt te zijn door alle gemiste lessen EN haar puberteit. Een eigenwijze draak die de boel lekker wil testen en bedonderen. Ik hou wel van een beetje karakter en heb weer een uitdaging om mijn hond in het gareel te krijgen. Zo zie je maar.. komt mijn studie opvoedkunde toch nog van pas en haal ik de pedagoog in mij weer even naar boven! 😉

 

Waar ik de vorige keer ook over schreef was dat Lola een therapeutische werking heeft voor mij/ons. Door haar zachtaardige karakter, door de vrolijkheid en door het vele knuffelen voel ik me vaak een stuk beter. Ook helpt het om eens een flink stuk te wandelen (wanneer mogelijk) en zo ontstaan er altijd mooie gesprekken. Niet denken dat ik hele diepgaande gesprekken met mijn pupje voer, maar wel met de mensen die meewandelen!

Tijdens een wandeling is een gesprek meestal ongedwongen en wat vrijer dan aan de keukentafel recht tegenover elkaar. Je loopt in de natuur en bespreekt van alles om je heen, maar ook zaken die belangrijk, moeilijk of emotioneel zijn. Dit doe ik met mijn ouders, vriendinnetjes en vooral vaak met Ronald. Dat -echt praten- wil nog niet altijd lukken, maar na een goed gesprek met onze medische psych hebben we nieuwe handvatten gekregen om dit toch te doen. Met name de angsten, zorgen en vervelende dingen die je allebei op je eigen manier ervaart.

 

Er gebeurt momenteel weinig positiefs en er lijkt soms geen einde aan alle ellende te komen. Moeilijk om toe te geven, maar nog steeds allemaal super kak. Vaak benauwd of beroerd vanaf het wakker worden en een afspraak bij de Dermatoloog leverde mij deze week 2 nieuwe mogelijke diagnoses op mijn hoofd op ( Sclerodermie of Alopecia Areata) En dan ook nog een gist/schimmelinfectie op mijn arm met nog een nieuw medicijntje. Ook lig ik a.s woensdagochtend weer onder narcose op tafel voor allerlei gepruts in mijn longen ( longspoelingen, biopten, onderzoeken met camera etc) om daarna weer een nachtje te mogen blijven logeren in het gezellige Amsterdam. Wat er daarna gaat gebeuren? Het blijft een verrassing en ik laat het maar op me af komen.

We moeten blijven lopen.. lopen tot de zon opkomt en lopen tot we niet meer kunnen. En Lola loopt gezellig met ons mee!

(Acda en de Munnik- Lopen tot de zon opkomt)

Liefs, Daisy

Ps. En natuurlijk is Lola gisteren gruwelijk verwend met allerlei botjes, speeltjes, knuffeltjes en lekker eten. Ze kreeg zelfs een speciaal hondenbiertje. Maar verder blijft het ‘gewoon’ een hond hoor 😉

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten