En hoe Doornroosje weer wakker werd, deel 2

by Daisy
Foto: Opengeklapt sprookjesboek

Afbeelding: Pixabay en eigen foto’s

Voor wie het sprookje over Doornroosje niet kent zal ik deze in het kort samenvatten. De koning en koningin wilde graag een kindje, maar dit lukte niet. Een kikker uit de paleisvijver voorspelde dat zij voor het einde van het jaar toch van een dochtertje zou bevallen. Om deze geboorte te vieren nodigde de koning al zijn familie en vrienden uit en ook een aantal wijze vrouwen. Helaas had de koning maar 12 gouden borden en mocht de 13e wijze vrouw niet komen. Uit wraak vervloekte deze 13e wijze vrouw de baby met het lot dat zij zou sterven, nadat zij zich aan een spinnewiel zou prikken. De 12e wijze vrouw kon dit niet helemaal voorkomen, maar wel verzachten door de vloek te veranderen in een 100 jaar durige slaap. De koning en koningin beschermde de prinses door alle spinnewielen te verbannen. Toch wist zij zich op 15 jarige leeftijd in een onbewaakt moment te prikken en viel in een diepe slaap. Vele koningszonen hoorde het gerucht van de slapende prinses en probeerde haar te redden. Niemand slaagde hierin. Totdat een koningszoon op pad ging en de prinses wist te bereiken na de 100 jaar slaap en haar wekt met een romantische kus. En ze leefden nog lang en gelukkig…

In mijn vorige weblog kon je lezen dat ik ergens wel iets weg heb van Doornroosje. Ik werd namelijk ook lek geprikt door infuzen en naalden en ondanks alle voorzorgsmaatregelen kon er niet voorkomen worden dat ik toch het bewustzijn verloor en in ‘slaap’ viel. Weleenswaar geen 100 jaar, maar wat er in een week kan gebeuren is toch ook wel erg bijzonder. Nu had ik geen koningszonen die mij probeerde te redden, maar een knap stel artsen die ieder hun uiterste best voor mij deden om me zo snel en goed mogelijk weer op te lappen. Helaas zonder resultaat. Tot dat Harry daar was. Harry was mijn prins, want deze beste man (IC arts met meer titels dan schoenen denk ik) had DE oplossing. In plaats van een romantische zoen werd ik aan een ECMO apparaat gelegd (zie vorige weblog), en werd ik niet vrolijk en blij wakker, maar meer als een stoned vogelbekdier in bed lag te ijlen..maar ik was wakker. Wel ga ik voor het zelfde einde als Doornroosje.. ze leefde nog lang en gelukkig.. vooral lang. Ik wil nog heel lang leven en heel gelukkig zijn!

Toen ik zaterdag wakker werd op de Intensive Care van het Isala in Zwolle kon ik enkel mijn rechter wijsvinger bewegen. En mijn mond. Dat hebben mijn familie en vriendinnen geweten, want al die dagen stil zijn is niks voor mij. Ik kletste dan ook al snel weer allerlei onzin. Gelukkig kan ik me hier ook niks meer van herinneren anders zou ik me vast schamen! Toch baarde het me enorm zorgen dat ik geen gevoel in mijn hele lijf had. Ik durfde de emoties en angst niet toe te laten, omdat ik overstuur zou kunnen raken en dan benauwd zou kunnen worden. Een zuurstof snorretje in mijn neus vol met tranen en snot zou ook niet handig zijn. ‘Sterk zijn en gewoon blijven ademen, meer hoef je niet te doen’ Hield ik mij voor. Ik nam me ook voor alles over me heen te laten komen en werd gevoerd, verschoond, opgetild, gedraaid en af en toe even bewogen om doorligplekken te voorkomen. De volgende dag begon ik een afkeer te krijgen tegen de sondevoeding. Die koude drap die door het slangetje door mijn neus naar mijn maag liep moest en zou eruit gaan. De deal met de verpleegster was dat ik eerst ging eten en drinken. 2 bakjes appelmoes en vla en een glas limonade en eiwitdrank. Binnen no time op natuurlijk, eruit met dat vervelende ding. Weer een dag later wilde ik zelf drinken en werd met rietjes en een nachtkastje gespeeld, zodat ik alleen mijn hoofd iets hoefde te bewegen. Maar het lukte! BAM! ‘Kijk eens mama, zonder handen!!!’

De fysio kwam elke dag langs om mijn spieren te bewegen. Het bleek dat mijn spieren zelf in orde waren, maar de coördinatie van mijn hersenen naar de spieren per ongeluk op ‘Reset’ gezet was. Toen ik eenmaal door had hoe dat werkte ging ik als een sneltrein. Benen bewegen, armen draaien en verschuiven en met hulp van fysio en verpleegkundigen werd ik op mijn benen gezet. Gewoon even voelen hoe het ook al weer was om te staan. Ronald kwam net de kamer binnen en schrok zich kapot dat ik alweer stond. Mijn ouders waren net te laat, want die 3 seconden waren lang genoeg voor vandaag. Het viel mij op dat ik tasjes vol kaarten kreeg en vroeg of er een paar voorgelezen konden worden. Onbekende of bekende van vroeger.. hier klopt iets niet. Dat wist ik wel zeker, maar hoe de vork in de steel zat wist ik nog niet.

Op maandag werd ik naar de longafdeling van het Isala verhuisd. Gelukkig een grote een persoonskamer. Ik kon ondertussen met een rolstoel naar een gewoon toilet gereden worden en dit doet me denken aan het liedje waar Lisa mij later die week aan herinnerde ‘Pijnboompit, Pijnboompit,..Liggend kan je schijten, maar het is beter als je zit! Nou en of. In bed schijten is echt niet fijn en ik heb respect voor mensen die geen keus hebben, en vooral voor mensen die deze shit verzorgen en vooral opruimen. Ondertussen kon ik weer een lepel vasthouden en warm eten. Wat kan je dan van al die kleine dingen genieten, ook al lag de broccoli bij me in bed en zat de zalm op mijn neus. Een dag later kreeg ik van de fysio een looprek en kon ik 5 meter lopen. Net genoeg om zelf naar het toilet te komen en dus mijn vrijheid terug te hebben. Wederom een ‘I DID IT MYSELF’ momentje. En als je handen het weer doen, kan je ook best je telefoon en laptop weer besturen. Hier waren Ronald en mijn ouders erg voorzichtig mee omdat ik niet wist wat mij te wachten stond. 350 whatsappjes, 200 Facebook berichten en dan de blogs van iedereen niet te vergeten. Na 20 x beloven om niet alles in een keer te lezen kreeg ik ze in eigen beheer. JOEPIE als een klein kind zo blij. Een overload aan infomatie, maar wat fijn om alle lieve berichtjes en bezorgdheid te lezen. Dat rustig aan doen is natuurlijk niet gelukt, want mijn nieuwsgierigheid wint het altijd van alles dus ik heb in een avond en nacht mezelf weer even ingelezen. (sorry pap, mam en Ronald)

Ook mocht ik die dag voor het eerst bezoek van de meiden ontvangen. Een whatsappje van mij was voor sommige niet betrouwbaar genoeg, dus na een telefoontje aan Ronald geloofde ze pas dat ze ECHT langs mochten komen. Huilen, knuffelen en vooral even lachen was erg fijn. Voor mij een ‘gewone’ woensdag, voor hun een weerzien na een bijna- afscheid. Super raar eigenlijk. Samen alle kaarten eens bekeken toen al bijna 160 stuks! WAUW! Omdat het eerder die week die week ‘Dag van de Arbeid’ was en het AMC dan zo goed als stil ligt werd ik nog niet verhuisd. Gelukkig hoorde ik woensdag dat ik vrijdagochtend met de ambulance mocht verhuizen. 3e ziekenhuis in 3 weken. Zo kom je nog eens ergens, maar toch nog steeds niet thuis! Volgende week meer over mijn ambu ritje, verhuizing en eerste revalidatie. En natuurlijk over mijn super vriendinnen!

Liefs, Daisy Xx

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten