Embrace the pain

by Dominique
Afbeelding: Pin-up met tattoo's
Illustration by Designers by Freepik

Zoals ik al eens eerder erover heb geschreven blijft dit een onderwerp wat altijd wel terug zal komen in mijn leven. Ik noem het vooral iets wat ik zelf in de hand heb. In mijn ogen is het een verslaving. Menig anderen verklaren me voor gek. 

Vooral ik noem het embrace the pain. Want ja een tattoo zetten voel je natuurlijk wel even. Uiteraard heb je tegenwoordig ook verdovende zalfjes enzo . Maar ik vind dat niet nodig. De pijn hoort erbij. Ik krijg soms de vraag waarom ik mijzelf dat allemaal aandoe? Waarom? Nou ik vind het allereerst onwijs mooi. Een stukje kunstwerk wat je altijd bij je draagt (een soort expressie van jezelf) en wat leuk is voor je bed partner, plaatsjes kijken voor het slapen gaan. Ja mijn vriend heeft zijn armen ook deels vol staan. Ik kijk er altijd naar voor het licht uit gaat. Ik vind het mooi en het past bij hem. Net zoals mijn tattoos een deel van mij zijn. Achter de ene zit een verhaal. Zie mijn andere post over tattoos verleden jaar.

en de andere zet ik gewoon omdat ik er zin in had.  Je kan er eigenlijk over mee praten als je het een keer hebt ervaren. Misschien deel je dan ook mijn mening. Dat het verslavend werkt. Een ander zegt nooit meer. Dat kan natuurlijk ook.

Maandag 29 Mei was het dan eindelijk weer zover. Ik was eindelijk weer aan de beurt. Ik dacht nog even snel voordat ze mij bijnieren weg gaan halen, dat moet kunnen. Want ja nu maak ik nog teveel stress hormoon door mijn ziekte (ziekte van Cushing). Ik slik dan wel ketakonazol nu om het te onderdrukken, maar mijn endicinoloog adviseerde mij toch maar om wel even bij te slikken voor het geval dat. Dus hoppa 20 mg hydrocortison erbij geslikt, 2 krentenbollen en een glas water naar binnen gewerkt en hop naar Ramona.

Eenmaal bij Ramona alles doorgenomen en begon de pret. Na een kleine uur lijnen zetten, nam ze even pauze. I.v.m met zitten. Want ze is alweer 27 weken zwanger en moest om der rug denken. Ik kon mooi weer even wat drinken en nog een krenten bol naar binnen werken. Voor de zekerheid 10 mg hydrocortison bij geslikt omdat ik me een beetje flauwtjes voelde. Na even naar de toilet te zijn geweest heeft Ramona het daarna afgemaakt met inkleuren en schaduwen. Naar mijn mening is dat het pijnlijkste gedeelte van de tattoo. Gelukkig was ze na een half uurtje daar al mee klaar en ben ik zeer tevreden over het resultaat. De bedoeling is dat ik de tattoo in de toekomst kan uitbreiden met kant en het doortrek over mijn arm als een sleeve en over mijn rug. Nou eerst weer herstellen en mijn operatie ondergaan. En sparen want ja, het is een dure maar o zo fijne hobby. Ik ben  zeer benieuwd hoe mijn lichaam het gaat ervaren na mijn operatie. Ook dat zal ik wel bloggen. Maar dat zal helaas nog even moeten duren. Zie hieronder het resultaat.

I’m a very happy person, thankyou Ramona!

Liefs Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten