Een wereld van verschil

by Daisy

Ik ben weer opgestaan. Letterlijk en figuurlijk. Stap voor stap. Dag voor dag. De medicatie doet zijn werk weer prima. Elke dag neem ik het met tegenzin en een brok in mijn keel. Het is niet anders. Toch ik heb besloten als het dan toch nog een tijdje langer gaat duren dat ik eerst eens flink van de feestdagen ga genieten. Zónder pijn en ellende. Helemaal met het idee dat 2020 een wereld van verschil gaat zijn…in alle opzichten!

Gelukkig kan ik zeggen dat ik weer “on the way back’ ben. Helaas niet waar ik nu al wilde zijn, maar wel weer een beetje mens. Met een wat grotere kwaliteit van leven. En die kwaliteit zit hem voor mij op dit moment al in de kleine dingen zoals; dat ik weer zonder al teveel pijn en moeite de trap af kan en mijn eigen boodschappen kan tillen. Dat ik weer met Lolaatje kan wandelen en niet na 200 meter afgepeigerd en chagerijnig ben. En ja, dat is best frustrerend als je nog geen paar maanden geleden een vierdaagse van 14 kilometer per dag in de heuvels en bergen liep. Voor minder doe je het dan niet meer!

Ik voel me beter met prednison. Hoe erg het me ook tegen staat. Even rust voor lijf en hoofd en dan opnieuw een poging (of 3) wagen. Want ik ben nog lang niet uitgestreden. Met het idee dat mijn wereld ein-de-lijk gaat veranderen het komende jaar kwam er wel een hele grote wereld stap onverwacht om de hoek kijken.

MIJN KLEINE BROER GAAT NAAR AUSTRALIË EMIGREREN!

Ja, dat las je goed. Onze kleine grote Sam gaat zijn eigen weg volgen, de wereld in en op groot avontuur. Afgelopen zomer kwam hij een leuk meisje tegen, die ik ondertussen mijn schoonzusje mag noemen. Janica komt uit Australië en heeft het hart van mijn kleine broer zo hard veroverd dat hij niet anders kan dan haar achteraan gaan. Deze spierbundel had letterlijk buikpijn en hartzeer door het missen. De keuze was snel gemaakt en met Sam zijn al veel te lange drang om Nederland te verlaten was het visum snel aangevraagd.

Wij leiden al jaren een totaal verschillend leven, maar delen wel elkaars wereld. Bijna elke dag. Even verse jus d’orange met arretjescake, even wegbrengen, even uiteten, even drinken omdat het kan, even bij me poepen, even mijn hond jaloers maken met eten, even op ons huis passen, even een feestje werken, even klieren. Gewoon wat kleine broertjes doen. En wat ze horen te doen. Ook al zijn ze 23 jaar. En juist dié kleine dingen ga ik zo vreselijk missen. Met wie moet ik dan de gang van mijn moeder volgooien met sneeuwballen en wie steelt s’nachts de kip/drop/chocolade/vlees/chips van papa.

Maar net zo mega trots ben ik als zus.. want als iemand weet hoe kort en kwetsbaar het leven kan zijn en je er ÁLLES uit moet halen wat er in zit..vier het leven..vier de liefde..en ga de wereld zien. Er bestaat zóveel meer dan Putten. Dan Nederland. Dan patat, aardappels, stroopwafels en drop. Er zijn zoveel nieuwe en leuke mensen te leren kennen en zoveel lekker eten en drinken te verkennen. Zoveel ervaringen en ontwikkelingen op te doen door op eigen benen te staan en voor jezelf te leren zorgen.

Hoe gaaf ik het ook vind, het is echt een wereld van verschil. Google maps kan me niet eens een route tonen. Te ver weg. 16.570 kilometer. Meer dan 20 uren vliegen. We hebben vandaag nog 4 weken en 2 dagen met elkaar tot de vertrekdag op 6 januari. Tijd om samen te benutten en leuke dingen te doen. En natuurlijk is het geen afscheid voor altijd, maar even een weekendje bij elkaar op visite of verjaardagen samen vieren zal een andere betekenis gaan krijgen. Even verdrietig of mega blij nieuws delen vraagt soms om geduld door verschillende tijdzones. Even bellen moet gepland worden en een cadeautje versturen gaat niet zoals via Greetz binnen 1 dag, maar duurt een paar weken. Nu wil mijn vader graag krokodillen vangen en mijn moeder het liefst elke vakantie langs gaan, dus tijd om te gaan sparen en vooral beter te worden, zodat ook ik mee kan -> aangezien ik nog niet buiten Europa mag komen met mijn hysterische longen.

De wereld is zo groot als je hem zelf maakt. En jullie zijn mijn wereld!

Het mooiste cadeau was dan ook afgelopen week ons concert van Maaike Ouboter. “Voordat de tijd ons inhaalt” over vasthouden, loslaten, verliezen en vooral weer doorgaan. Elk nummer kwam bij mama en mij zo hard en diep binnen dat we een uur lang de tranen over onze wangen hadden biggelen. Ik voelde na elk liedje de noodzaak om heeeeeel diep te zuchten en adem te halen tot in mijn tenen. En bij ieder liedje en bij ieder verhaal groeide mijn bange, gefrustreerde, verdrietige hart weer en beetje aan elkaar. Het leerde mij dat afscheid en overlijden niet altijd loslaten betekend. Je kan mensen zo dicht bij je dragen dat ze altijd deel uit blijven maken van je dagelijkse leven en de keuzes die je maakt.

Het liedje hieronder is dan ook precies op ons lijf geschreven broer!

– Jij de koning, ik de indiaan. Ik op jouw nek, jij op je tenen staan. Wij dan net als grote mensen. Jij verzon je wereld om je heen en ik probeerde steeds om al jouw dromen mee te wensen. Maar ook nu we niet meer samen stampend in de modder staan, klem ik mijn armen net zo stevig om je nek. En zelf als ik langzaam grijs word en jij steeds moeilijker gaat staan.. blijf je mijn koning. En ik jouw indiaan. –

Xx liefs,

Daisy

 

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten