Een week om nooit of juist heel snel te vergeten..

by Daisy

Afbeeldingen: eigen foto’s

‘‘Hoi Daisy, hoe voel je je? Je bent op de IC van het Isala in Zwolle. Weet je welke dag het vandaag is’’ ‘’nee, Ik heb echt geen idee?’. Het is vandaag zaterdag. ‘Huh??? dat kan niet, want het moet nog Koningsdag worden!’ ‘Nee dat is helaas al geweest, maar jij werd in slaap gehouden…’’

Precies drie weken geleden schreef ik mijn laatste weblog vanuit het St. Jansdal ziekenhuis in Harderwijk. Een blog over het ziek worden net voor de Pasen en het balen van nog een weekend extra logeren op de longafdeling om te kijken hoe het zonder infuus zou gaan. Ik mag in mijn handen klappen dat ik op dat moment al in het ziekenhuis lag, want wat er daarna zou gebeuren kon niemand aan zien komen.

 

Vrijdagmiddag 21 april werd het prednison infuus eruit gehaald en zouden we in een lagere dosering kijken hoe het weekend ging. Maandag voelde ik me al slechter/zieker worden en begon opnieuw benauwd te worden. Toch kon ik nog goed praten en was er nog ‘weinig aan de hand’. Ik kreeg een pluche Lola als waakhond cadeau en heb nog veel bezoek gehad. Dinsdag 25 april verslechterde de zaak al snel en hing ik puffend en happend naar adem over mijn nachtkastje. De afdelingsarts kwam luisteren en hoorde een ruis onder in mijn longen. Saturatie(zuurstof waarde) was iets lager, maar niet schrikbarend. Bloedgas ook iets aan de hoge kant (CO2 waarde in je bloed) maar meer dan het infuus weer aansluiten en een zuurstof snorretje met 1liter zuurstof konden ze niet doen. Dat weekend werd ik nog behandeld met een extra antibiotica en vernevelde ik elke 3 uur. Je zou zeggen, genoeg medicijnen en nog zoveel extra in mijn lijf dat het nog wel even z’n werk doet.

Papa heeft overdag een tijd stil aan mijn bed gezeten en kon alleen maar toekijken hoe ik letterlijk naar lucht zat te happen en mee te puffen met mijn oppervlakkige ademhaling. Liggen of achteruit tegen mijn kussen aanzitten of eten kon al niet meer. Opstaan en naar het toilet gaan al helemaal niet meer, dus kon ik weer tegen alle druisende gevoelens in op de bel drukken om een po-stoel te laten brengen. Later die avond (Terwijl het voor mijn gevoel midden in de nacht was) heb ik om een longarts gevraagd. Mijn verpleger zag wel in dat het serious business was, dus heeft een arts gebeld die uit Lelystad moest komen. Ik hield me elke minuut voor.. dat red ik nog wel..blijven zuchten en vooral kalm blijven. Wat heb je ook al weer geleerd tijdens die 3 maanden longrevalidatie ‘Rechtop zitten, schouders ontspannen, door je neus in en langzaam door je mond weer uit. Af en toe je adem even vast houden en vooral niet in paniek raken. Ik dacht deze keer aan de infuuspaal die voor mijn neus stond. Hoe de druppels vanuit de zak door het lijntje naar een tussenstukje lopen en dan via het volgende lijntje in je hand terecht komen. Ik ben de druppels gaan tellen en omdat deze erg traag stond kon ik het makkelijk volhouden en werd ik er soms even zen van. De overige minuten werd ik pissig op de dokter die maar niet wilde komen en het nare gevoel in mijn longen. Af en toe flink hoesten ‘misschien lost het zichzelf wel weer op’. Helaas!

Rond een uur of elf heeft de arts mij gezien en is gaan overleggen met de IC en andere artsen in de buurt. Doordat het overleggen zo lang duurde werd ik ongeduldig, omdat ik letterlijk het leven uit me voelde vloeien. Ik heb elke minuut op de bel gedrukt en kon niet wachten op het overleg. Dat zorgde voor een stukje paniek, waar ik achteraf toch kan begrijpen dat er eerst goed overlegd moest worden wat ze met me aan moesten. Ergens in die minuten ben ik het bewustzijn verloren. Ik weet niet meer of dat op zaal, in de gang of pas op de IC was. Vanaf toen weet ik niks meer en heb ik alles van horen zeggen en uit de weblogs van familie en vrienden.

Ik ben op de Intensive Care in Harderwijk geïntubeerd (beademd via een buis) en daar moest brute kracht aan te pas komen want er was geen zuurstof in mijn longen te krijgen. De ontstekingen (eosinofielen) waren zo hoog en het co2 (koolstofdioxide) in mijn bloed was zo verhoogt waardoor mijn lijf zichzelf aan het vergiftigen was. Ik kon deze co2 niet meer uitademen en dit stapelde zich erg snel op. Daarbij hebben ze gesproken over een longvlies ontsteking, maar waar die vandaan kwam moet ik nog zien te achterhalen! Kortom, mijn lijf was al te ver heen om beademd te worden en de IC artsen stonden letterlijk met hun rug tegen de muur. Er was geen zuurstof in te pompen en mijn lijf werd met de minuut zieker en zieker. De arts is gaan bellen met diverse ziekenhuizen en zo is besloten dat ik aan een ECMO apparaat moest komen te liggen. Die hebben ze niet in alle ziekenhuizen, gelukkig wel in het Isala in Zwolle. Ik was eigenlijk té slecht om vervoerd te worden, maar er was geen keus… niets doen was geen optie. Het gevaar was dat patiënten tijdens de rit verslechteren en in mijn geval kon ik niet heel veel slechter worden dus het was risicovol.

Eenmaal in de ambulance met beademing, IC arts naast me en alles erop en eraan met gillende sirenes naar Zwolle (binnen 20 minuten vanaf Harderwijk lag ik op de OK in Zwolle begreep ik ) En werd er in mijn hals en lies de ECMO aangesloten. Dit staat voor Extra Corporele Membraan Oxygenatie. Deze neemt de functie van hart en/of de longen geheel over. De ECMO- behandeling wordt gegeven als het hart en/of de longen door ziekte of ten gevolge van een operatie slecht werken. Door deze functie tijdelijk over te nemen, krijgen deze organen de kans om te herstellen. De Intensivist in Zwolle zei ‘door dit apparaat kopen we letterlijk tijd om iets te verzinnen’. De ECMO ondersteunt de functie van het hart en/of de longen door middel van een bloedpomp en een kunstlong. Het bloed wordt aangezogen uit het lichaam door middel van een pomp en doorgestuurd naar een kunstlong. In die kunstlong wordt koolstofdioxide (co2) verwijderd en zuurstof(o2) toegevoegd. Vervolgens stroomt het bloed terug naar het lichaam. Als beslist wordt iemand te behandelen met de ECMO dan worden er twee canules geplaatst door de thoraxchirurg. Dit zijn lange slangen die via de grote liesarterie of rechtstreeks via de borstholte geplaatst worden. Zo had ik een grote slang in mijn nek en eentje in mijn lies.

  

Mogelijke complicaties werden niet uitgesloten en maakte het hele verhaal extra spannend. Er werd een medicijn toegediend (heparine) om te voorkomen dat het bloed gaat stollen door het contact met de lichaamsvreemde stoffen van het systeem. De kans dat dit toch gebeurd is aanwezig en kan aanleiding geven tot bloedtransfusies of een chirurgisch ingrijpen. Kleine bloedstolsels kunnen zich in de bloedbaan van de patient vormen en tot ernstige beschadigingen aan vitale organen leiden zoals de hersenen en nieren. Een bloeding of bloedstolsel in de hersenen kan leiden tot een beroerte. Dit waren allemaal zaken waar rekening mee gehouden moest worden en er stonden dan ook palen vol infuzen met medicatie mijn lijf in te gieren. 15 infuzen in mijn armen en nog eens 7 in mijn liezen, want niet alle middelen mogen door de fijne aderen in je armen gespoten worden. Prednison, Morfine, Esketamine, Theofylline, antibiotica, bloedverdunners, Mepolizumab, Perfan? En nog veel middelen die ik nog moet zien te achterhalen, want het schijnen paardenmiddelen te zijn waar ik zelf door heen wilde breken om wakker te worden. Danoontje powerrr..

  

Ik heb van dinsdagnacht tot zaterdag aan de ECMO gelegen en deze is geleidelijk afgebouwd en verwijderd terwijl ik in slaap werd gehouden. Daarna nog een dag beademd en toen voorzichtig afgebouwd en wakker gemaakt. De eerste uren leefde ik tussen slaap en wakker worden. Ik herinner me weinig meer van de gesprekken die ik gevoerd schijn te hebben. Sorry guys! Op het moment dat ik echt wakker werd kon ik alleen mijn rechter wijsvinger bewegen. Dit besef drong s’ nachts tot mij door en maakte me vreselijk bang. ‘wat als dit het is..’ ‘en wat als het hierbij blijft..’ Ik heb nog nooit zo’n lange nacht gehad en was dan ook blij dat ik hoorde dat de dag weer begon. Na een aantal uren kon ik mijn tenen wiebelen en mijn vingers een beetje bewegen. Dit voelde als een overwinning,maar was nog steeds niet goed en snel genoeg. De rest van mijn verhaal lezen jullie volgende week, want zoals je nu kan lezen kan ik gelukkig weer typen en mijn verhaal zelf vertellen!

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten