Een eigen huis

by Kim

Eind maart 2020 is het zover: Ik ga (weer) het huis uit! In 2014 ging ik voor de eerste keer uit huis om samen te gaan wonen met mijn toenmalige vriend. Toen wij uit elkaar gingen was het de bedoeling dat ik tijdelijk thuis zou wonen en ging ik opzoek naar iets voor mezelf. Die zoektocht duurde langer dan verwacht want ik woon alweer 4 jaar ”tijdelijk” thuis, maar ik heb nu eindelijk dat huisje gevonden om in te gaan wonen.

Ik zal eerlijk zijn dat ik het best spannend vind, maar positief spannend. Het is niet het verhuizen of klussen wat ik spannend vind, maar meer het alleen zijn. Als gezelschapsmens heb ik graag mensen om mij heen. In mijn werk in de gezondheidszorg zie ik veel mensen die eenzaam zijn en dat raakt mij altijd diep. Eenzaamheid wordt onderschat in onze maatschappij maar kan heftige gevolgen hebben. Het is dan ook een van mijn grootste angsten om eenzaam te zijn met niemand in je omgeving die om je geeft of aan je denkt.

Gelukkig ben ik gezegend met een hechte familie en veel vrienden om mij heen die altijd klaar voor mij staan. Er zijn al meerdere vrijwilligers die willen komen klussen en ik ben enorm blij met alle hulp die geboden wordt. Er hoeft gelukkig niet veel verbouwd te worden, voornamelijk cosmetisch (verven, raambekleding, inrichting) en het verhuizen zelf. Ondertussen ben ik aan het oriƫnteren wat ik wil voor inrichting en kleuren. Het is prettig dat ik daar tijd voor heb omdat ik nog niet echt inspiratie had voor de inrichting.

Het wordt straks wennen en ik zal een nieuw ritme en schema moeten maken om alle ballen hoog te kunnen blijven houden. Naast werk, school en de sociale contacten moet ik straks ook eten in huis hebben en de boel een beetje schoon houden. Dit alles wil ik proberen zonder dat de CRPS verergert. Dit is misschien een te positief doel, maar ik hoop dat het me lukt. Het wisselende weer (vorst en regen) zorgt voor wisselende pijnintensiteit en de pijnprikkel neemt al een aantal weken toe. Het zou zuur zijn als ik in maart niet in staat ben voor mezelf te kunnen zorgen door de dystrofie. De winter overleven is nu mijn doel, zodat ik hopelijk eind maart echt op mezelf kan gaan wonen. En het zou een zegen zijn als ik voor maart opgeroepen ben voor het ketamine-infuus, zodat ik echt lekker het voorjaar kan beginnen. Willen jullie voor mij duimen?

Liefs, Kim

 

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten