Dit was 2018

by Daisy

Waar 2018 begon met een reisje Tenerife afgelopen januari sluiten we dit jaar ook af op Tenerife. Een mooi symbool om alles van dit jaar achter ons te laten en weer met een frisse start te beginnen. Nou ja fris, 25 graden! 2018 heeft ons veel mooie en leuke dingen gebracht tussen alle narigheid door, dus vandaag blik ik in vogelvlucht terug op mijn afgelopen jaar.

Al bijna een jaar geleden stapten Ronald en ik het vliegtuig naar Tenerife in. Onze eerste vakantie samen én mijn eerste vakantie sinds ik ziek ben. Erg spannend allemaal, maar hoe lekker was dat! We hebben zo ontiegelijk genoten dat we meteen besloten om dit aankomend jaar weer te gaan doen. Omdat het zo’n mega druk en onstuimig jaar is geweest vliegen wij morgenochtene al lekker richting de zon en vieren we ons Oud en Nieuw onder een palmboom!Na onze relaxte start van het jaar hebben we vreselijk veel leuke dingen gedaan. Zo ging ik met mijn schoonmoeder en zus naar de musical van Annie M.G. Schmidt. Mijn ouders waren 27 jaar getrouwd en 4 dagen later werd mijn 27e verjaardag gevierd.. Met een nieuwe stormbaan in ons assortiment, waar alle verjaardagsvisite zijn conditie even op uit konden testen. Ondertussen kreeg ik nog elke 4 weken de Reslizumab infusen in het AMC, maar die leken weinig effect te hebben.

Achteraf gezien deden ze meer dan we dachten, want deze hele periode was ik wel eens verkouden en beroerd, maar ben ik geen een keer in het ziekenhuis terecht gekomen. Dus werd er in april besloten om te stoppen. 7 maanden had dit medicijn nodig om mijn lijf uit te gaan. Iets met een \\\”hele lange halfwaardetijd’ voor de medici onder ons!

Halverwege dit jaar organiseerde wij de mega succesvolle wandeltocht voor Duchenne met meer dan 800 deelnemers en een opbrengst van 12.500 euro voor het goede doel! Ik ben van mening dat de wereld oprecht mooier en beter word als je iets voor een ander doet. Karma.

Groepsfoto: Duchenne wandelaars en 2 kids met duchenne die een cheque vasthouden

Verder beleefde ik een hoop avonturen op schoolkamp en was ik met mijn moeders en schoonzus bij Elisabeth in Concert bij paleis Soestdijk. Wauw! Met Lisa zong ik mijn longen letterlijk uit mijn lijf bij Ed Sheeran en liep ik stoflongen op de Zwarte Cross op. We sliepen achterin de bus en dronken veel te veel. Ook hielden we onze eerste echte Dirty Dinner avond met de meiden. Die natuurlijk compleet uit de hand liep want een beetje pizza’s bakken en 10 liter sangria drinken gaat sowieso niet goed. What’s New.

Daisy bij Elisabeth in concert

Ronald liep zijn 11e Nijmeegse 4daagse uit en ik mocht voor het eerst de hele week mee als verzorgster. Best gezellig, maar dat koken is niet echt op mijn lijf geschreven gaat vast iemand zeggen. Sorry boys 😉 Ook zijn we nog een midweekje in Centerparcs geweest. Het mystery park bleek om de hoek te zijn. De Eemhof. 17 minuten rijden vanaf huis. Toch was het super leuk, nadat we een golfkarretje gehuurd hadden omdat het park 10 x zo groot is als mijn longinhoud.

Laat ik de 2 dagen Zeeland niet vergeten bij pap en mam op visite tijdens hun vakantie. Ontzettend luxe huisje, veel eten en nog meer drinken. Meer kan ik er niet over zeggen ;-). Lola haar 2e verjaardag werd natuurlijk gevierd, want hé…wij vieren alles! Ook dat mijn broertje zijn eerste fitnessmodel wedstrijd had en hij als een malle stond te shinen op een podium in een mini roze onderbroekje. Ver van mijn bedshow, maar wel gaaf! Ik ben een trotse zus!

In september gingen we voor de 2e keer op schoolkamp met groep 8. Nu met de nieuwe klas die hun schooljaar net begonnen waren. Een experiment om te kijken of zo’n kamp nou goede invloed op klas en sfeer heeft als je dit aan het begin van het schooljaar doet. Of het nou de wisseling van temperatuur is geweest, een snottebel van een kind, het slapen met nog 17 meisjes op 1 zaal of gewoon vette pech. Ik weet het niet. Maar vanaf dat kamp werd ik helaas weer ziek. En goed ook.

Twee weken lang werd ik binnen het AMC van kamer naar kamer verhuist en sliep ik weer met veel te veel verschillende mannen op een kamer. Geen vrouwen naast me gehad. Bijzonder wel. Van COPD met een heroïne verslaving tot een mislukte galblaas operatie. Ik heb ze allemaal gezien én meegemaakt. Soms bloed vervelend en soms mooi om gesprekken te voeren met medepatiënten die net als ik te lang in deze molen rond dwalen. Dat levert hele andere gesprekken op dan met iemand die wel eens hoofdpijn of een gescheurde nagel heeft. Niet dat dat niet goed is..want mennn wat vind ik het heerlijk als een ander ook eens wat lijkt te hebben en ik niet altijd de enige ben. Of als iemand nóg zieker is.. niet dat ik het diegene gun..maar het zet je wel weer even met beide benen op de grond! \\\”Het kan altijd erger dus niet zeuren!\\\” Realiteitscheck.

Zo vlak voor deze opname werd ik tussen neus en lippen door nog even als getuige gevraagd voor mijn best friends wedding. Hoe bijzonder is dat! Ik kijk nu al uit naar DÉ dag volgend jaar. Ondertussen miste ik alle grote en leuke feestjes bij ons in de kroeg. Oktoberfest, Veluwse Bokkentocht etc. Gelukkig kon ik vanuit mijn ziekenhuisbed alles regelen via lijstjes en video bellen. Meteen een dikke shout out naar al ons personeel én familie en vrienden die er altijd weer staan als het nodig is. -En als het niet nodig is.- Special thanks to schoonzusje Aisha die gelukkig zoveel ADHD heeft dat ze naast haar studie en bijbaan óók nog soms weken bijna fulltime bij ons werkt als ik weer eens lig te snotteren.

Tussendoor kon ik nog net mee met de (voetbal)meiden naar Eindhoven. Nog niet helemaal fit na al dat ziek zijn, maar zó toe aan wat leuks en we hadden een geweldig weekend. Een beetje aangepast programma, maar ik heb vooral kunnen genieten.

Na een super gezellig avondje met onze vrienden Ewout en Miranda naar André Hazes belandde ik wéér met Eosinofielen in het ziekenhuis. Meteen het woord van 2018. Eosinofielen. Die gekke dingen waarvan ze dachten dat ik ze niet had..en ze halverwege het jaar in grote getallen terug kwamen. Hoger dan ooit. Slechter dan ooit. Gelukkig genoeg bewijs om weer met de infusen te starten. Ik eindig dit jaar dan ook weer met een lekker shotje Reslizumab en duim dat het zijn werk gaat en blijft doen. Voor nu zijn de bloedwaardes goed..snotter ik alwéér een pakje Kleenex per uur, maar zolang mijn longen niet gek gaan doen ben ik tevreden. De kerstdagen met familie en vrienden waren fantastisch en ons laatste sjoel evenement van dit jaar is gister succesvol verlopen. 120 fanatieke sjoelers in een ruimte. In Putten bestaat het nog. De laatste bende wordt opgeruimd en dan gooien we even de deur dicht. Nieuwe ideeën op doen, uitrusten en opladen voor een nog beter nieuwjaar! Oh ja en mijn vader is vandaag alweer jarig. 38 geloof ik..;-)

2019 beloofd een leuk een goed jaar te gaan worden met weer een drukke planning. Nu eerst onthaasten op Tenerife, weekendje naar Scheveningen, 8e Duchenne tocht én een weekendje Köln naar Pink met de meiden! Ik kan niet wachten!!!!

Lieve allemaal,

Bedankt voor het lezen van mijn verhalen, updates, gemopper en gelach en vooral voor het steunen door berichtjes, telefoontjes of gewoon een aai over mijn bol. Ik ben jullie dankbaar. Niet geschreven momenten zijn niet vergeten of niet belangrijk, maar een tekort aan leestekens in mijn blog. k kan namelijk wel 20 pagina’s vullen met leuke dingen en bedankjes.

Alvast een ontzettend gelukkig nieuwjaar. Dat al jullie dromen uit mogen komen en iedereen gezond(er) mag zijn!

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten