De tweede ronde

by Dominique
Foto: Operatie Kamer
Afbeelding: Pexels

Met de tassen ingepakt, stap ik in de auto van mijn lieve vriend Mark en nu gaan we er maar er vanuit dat ik ditmaal wel word geopereerd. Aan mijn bijnierverwijdering aan beide zijdes. Om 7:50 uur meldde ik me voor de tweede keer aan, in twee weken bij de balie van G6-Zuid in het AMC. 

Zoals al in mijn blog te lezen was twee weken geleden, kwamen we van een koude kermis thuis. Om 8:15 werden we opgehaald vanuit de wachtkamer. Hier werden weer de laatste controles uitgevoerd, gewicht, lengte, bloeddruk, medicijnen enzo. Eenmaal klaar werd ik weer naar dezelfde zaal gebracht als toen. Yaay want er staat een pokegym in deze kamer en pokestop. Ondertussen gesetteld vertelde de zuster me dat ik rond 13:00 uur ingepland stond voor de operatie. Dus ik mocht nog wel even een kopje thee tegen de honger. Net mijn kop thee op en toen de zuster terug kwam met het nieuws dat mijn operatie was verplaatst naar……. nu.

Didn’t see that one coming. Dus hoppa kleren uit. Gatenbroekje en operatie jasje aan en als de sodemieter werd ik naar de verkoever gebracht. Eenmaal voor de deur moest ik afscheid nemen van Mark. Dit vond ik erg moeilijk ?. Daarna moest ik wachten tot de anesthesie me kwam prikken. Ik werd in mijn linker pols geprikt en ik voelde meteen al dat het niet goed zat. Het infuus deed veel pijn. Hij beloofde dat zodra ik onder zijl was hij me opnieuw zou prikken en dat ik nu even moest doorbijten. Na een half uur mocht ik naar de operatie kamer. Ja, nu begon ik toch wel een beetje bagger te schijten. Voor we de OK in reden zag ik heel groot black box op de deur staan. Dit betekende dat de gehele operatie werd opgenomen. Uiteraard met mijn toestemming.  Verder werd ik ook gekoppeld aan een SV. Dat betekend sensium vitals. Het is een draadloos vitale functies monitor.  Hiermee kunnen ze mijn hartslag en ademhaling van een afstand uitlezen . Dit is nog op proef, zodat ze me in de nacht niet steeds wakker hoeven te maken.

Eenmaal in de operatie kamer mocht ik overstappen van mijn bed naar de tafel. Trillend stapte ik over. Niet alleen van de zenuwen want je ligt praktisch naakt in een koelkast. Barrr koud. Ik kreeg wat extra zuurstof omdat ik erg benauwd was. Daarna kreeg ik een verdoving in mijn arm gespoten. En voor ik het wist was ik knock out.

Vier uur later werd ik wakker in de verkoever kamer. De operatie duurde ongeveer drie uur , gelukkig zonder complicaties of veel bloedverlies. Dus dat scheelde weer. Omdat ik veel pijn had kreeg ik een pomp waarmee ik zelf de pijnstilling kon toedienen. Waar ik ook veel gebruik van had gemaakt. Ik mocht uiteindelijk rond half 7 (denk ik) naar de afdeling.

Hier wachtte mijn lieve vriend op me. De arme schat heeft de hele dag op me gewacht. Wat hou ik toch van hem en ook nog nieuwe oorbellen gekregen van hem. Klein presentje zoals hij het noemt. En dat terwijl hij zelf 1 augustus (gisteren jarig was) 

Omdat ik dat niet voorbij wou laten gaan, zonder een feestje, vierden we afgelopen zaterdag zijn verjaardag. Naja het was een surprise party en hij was echt verrast! Dus missie geslaagd! Maar goed eenmaal op me kamer waren ook mijn ouders en tante er. Helaas konden ze niet lang van me genieten, want door alle pijnmedicatie was ik helemaal van de wereld. Dus het bezoek was van korte duur. Ook van mijn tante een lief kaartje en bloemetje gekregen ?

Kleine indicatie van hoe ik erbij lag. ? Niet dat dat de volgende ochtend er veel beter op werd. Ik kreeg al als tip van andere lotgenoten om HC mee te nemen en gewoon bij te slikken als je denkt dat het de verkeerde kant op gaat. Nou ik kon je vertellen ik had vanochtend stiekem 10 mg bij geslikt en ik knapte meteen een stuk op. Daarna hebben de zusters mijn HC opgehoogd omdat de endo dat beter leek. Thankgod! Daarna geprobeerd om een broodje te eten want dit lukte maandag niet. Uiteindelijk na een uur heb ik een broodje kipfilet naar binnen kunnen werken. Beter iets dan niets. Daarna voor het eerst opgestaan want mijn katheter mocht eruit. Dus ja dan moet je naar de wc om te plassen. Dit ging tot ik rechtop moest zitten. Ik ging kapot van de pijn en begon te hyperventileren en te huilen van de brandende pijn. Eenmaal weer rustig heb ik gelukkig kunnen plassen en een poging gedaan tot wassen. Kwam niet veel verder dan een poging want ik werd zo misselijk dat ik meteen weer wou slapen. Om maar niet alles bewust mee te maken.

Na ophoging van HC en pijnstilling werd mijn pomp afgekoppeld en moest ik het nu met minder gaan doen. Ik heb aan de linker en rechterzijde 4 sneetjes van de kijkoperatie. Smakelijk hé. 

Daarna kreeg ik bezoek van mijn lieve nichtje. Ze stond alleen eerst wel in het verkeerde ziekenhuis. Het Vu i.p.v het AMC. Hihi ze kwam gezellig evengoed langs met Oscar der vriend en ze had een helium ballon mee. Alleen als deze bijgevuld moest worden dan kon dat dus in het Vu. Waar ze hem gekocht had ? Superlief. En ze kwamen op het goede moment want ik begon me eindelijk een stuk betere voelen. Dus dan is bezoek ook een stuk leuker om te ontvangen.

Zoals je ziet, gaat het al stuk beter dan ervoor. Verder is het nu afwachten wat morgen me brengt. Of ik wel of niet al naar huis mag. We gaan het meemaken. Voor nu zeg ik vanuit het AMC welterusten en goedemorgen.

Liefs: Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten