Regelen rond je beperking

by Gastblogger

Ik probeer vaak positief te blijven, maar zo af en toe kan ik me dood ergeren aan mensen die niet begrijpen dat ik iets niet kan (en ook aan mensen die niet snappen dat ik een heleboel dingen wel kan). Met hulpmiddelen kan ik me prima redden en ik hoef niet meteen vastgepakt te worden om ergens heen gebracht te worden, ik kan vaak ook prima naast of achter iemand lopen.

Die hulpmiddelen waar ik mij prima mee kan redden moeten vaak wel eerst worden geregeld met de nodige moeite.

Ik moet bijvoorbeeld de organisatie bellen die het hulpmiddel verstrekt. Mijn brailleleesregel voor mijn bedrijf heb ik bijvoorbeeld al via UWV. Zij hebben speciale formulieren die ingevuld moesten worden, ik moest een offerte meesturen van de organisatie die het hulpmiddel leverde en mij training gaf voor de brailleleesregel. Daarvoor moest ik natuurlijk eerst ook contact hebben met die hulpmiddelenleverancier. Ik kan mensen aan de telefoon soms heel slecht verstaan, dus dit vind ik al geen pretje. Mijn brailleleesregel ging nog redelijk makkelijk, dus niet het allerbeste voorbeeld.

Rond die tijd regelde ik ook een nieuwe daisyspeler waarmee ik boeken en tijdschriften kan luisteren die al zijn ingesproken, maar ook een voorleesapparaat waar ik mijn post onder kan leggen, waar een foto van wordt gemaakt en deze dan wordt voorgelezen. (hij kan niet alle lettertypes goed lezen en mist soms stukken tekst, vooral als de achtergrondkleur niet heel scherp is, dus heel veel gebruik ik het niet). Dit liep via de zorgverzekeraar en die wilde ‘recente’ papieren van een oogarts. Dus ik vraag de huisarts om een verwijzing naar de oogarts. Een aantal weken later belde het ziekenhuis met de vraag of ik al bekend was bij de oogarts, toen ik zei dat ik dat niet was doordat ik verhuisd was en al jaren niet bij een oogarts was geweest omdat mijn oogaandoening stabiel blijft en niet verandert, maar ik wel tijdens mijn schoolperiode af en toe bij een oogarts van Visio was geweest, zei die assistente dat ik dan maar naar Visio moest gaan. Dus ik werd weer doorgestuurd. Bij Visio bleek mijn dossier al gesloten te zijn, om alleen al een onderzoek te starten zou mijn eigen risico worden aangesproken en dat zou zonde zijn. Uiteindelijk heb ik contact gezocht met de Ooglijn, waar ik de meeste mensen wel van ken door mijn vrijwilligerswerk bij de Oogvereniging. Ik zei dat ik het ook wel wilde proberen met de papieren van mijn laatste onderzoek, wat in 2013 was en degene die ik sprak dacht dat het me wel moest lukken, want het zou toch zonde zijn om je hele eigen risico op te maken alleen maar voor een papiertje waarop staat dat je slechtziend bent en hoeveel je nog ziet.
Uiteindelijk heb ik de formulieren meegestuurd waarin mijn diagnose gesteld is (2004) en de laatste papieren van de oogonderzoeken in 2013. Ik heb mijn hulpmiddelen gekregen. Ook mijn taststok was aan vervanging toe, dus die heb ik ook geregeld, maar daar hoefde geen extra brief van de huisarts bij, wat bij de andere twee wel moest. Ik heb regelmatig gelezen dat een taststok vergoed moet worden en dat deze 1 keer per 3 jaar vervangen mag worden, maar ze hebben het toch van mijn eigen risico gedaan.

Ondertussen is bovenstaande al iets meer dan een jaar geleden. Maar het regelen blijft. Als je ergens recht op hebt en er gebruik van wilt kunnen maken, moet je wel eerst een en ander regelen. Aangezien ik geen auto mag rijden en wel eens ergens heen wil, moet ik regelmatig met het openbaar vervoer, maar dat komt ook niet overal. Gelukkig bestaat er Valys en WMO-taxivervoer. De Valys-pas had ik een paar jaar, maar deze mag je gebruiken als je naar buiten je regio gaat, buiten 25 km vanaf je huisadres en daarbuiten. Dus ik kan een taxi pakken met Valys vanaf huis naar een adres buiten de regio, maar ik kan ook een taxi pakken van een plaats buiten de regio naar een andere adres buiten de regio. Maar als ik binnen mijn regio, dus binnen die 25 km vanaf mijn huisadres ergens heen wil kan ik met WMO-vervoer. De pas voor WMO had ik nog niet aangevraagd, dit moet via de gemeente. Deze keer heb ik eerst Alwin laten bellen. Ik zou later teruggebeld worden door iemand van de gemeente. Dat gebeurde een paar weken later. De vrouw aan de telefoon vroeg mij waarvoor ik de taxi zou gebruiken, waar ik heen zou, waarom dit niet met het openbaar vervoer kon. In onze regio is het openbaar vervoer nou niet echt geweldig, maar als je dat zegt krijg je te horen dat ‘gewone’ (goedziende) mensen ook niet met het openbaar vervoer kunnen als die bus niet rijdt en ook vaker langer moeten wachten op een andere bus als ze geen auto tot hun beschikking hebben. Ik heb ook gezegd dat ik niet mag fietsen en die mensen vaak nog wel kunnen fietsen naar een andere halte. Daarna heb ik nog uitgelegd dat als ik ergens sta (waar ik nog niet eerder ben geweest) ik ook nog vanaf de bushalte, als ik al met de bus ergens heb kunnen komen, moet zoeken welke kant ik op moet. Met een taxi word ik op het adres uitgezet waar ik moet zijn en loop ik niet eerst nog uren de verkeerde kant op. Huisnummers kan ik vaak ook niet lezen, dus dat is ook een gezoek. Ze vond eigenlijk dat ik hem niet nodig had omdat ik wel met een bus zou kunnen reizen, maar nadat ik heb gezegd dat ik het vreemd vind dat veel andere blinden en slechtzienden (ook in deze gemeente) wel een pas kregen zou ze navraag doen en mij terugbellen. Dat heeft ze dus gedaan, ze had nog enkele vragen waar ik nog uitleg bij heb gegeven en toen ik bijna moest beloven om hem alleen te gebruiken als er geen bussen rijden en er geen optie was met het openbaar vervoer, zou ik formulieren opgestuurd krijgen waar mijn handtekening nog onder moest. Deze kwamen en heb ik ondertekend en teruggestuurd. Het zou nog 8 weken duren voor mijn pas er was daarna. Inmiddels zijn we zo’n twee maanden verder en heb ik de pas nog niet. Dat wordt weer bellen en hopen dat het verhaal niet van voren af aan moet worden gestart omdat een brief kwijt is geraakt. Duimen maar en hopelijk krijg ik de pas alsnog snel.

Ik zou bijna betaald willen worden voor de tijd die ik steek in het regelen van zaken waardoor ik een ‘gewoon’ leven kan leiden. Het gaat de laatste jaren toch steeds over ‘meedoen in de maatschappij’ en ‘participeren’, maar voordat wij mee kunnen doen moeten we wel bewijzen dat we iets nodig hebben om mee te kunnen doen, we moeten uitleggen waarom we mee willen doen en heel lang wachten voor we ook echt mee mogen doen. De tijd die ik steek in het regelen van hulpmiddelen en bellen met alle organisaties kan ik niet steken in andere dingen (werken, genieten van mijn zoontje, et cetera). En dan heb ik het nog niet eens gehad over de wachttijden als je aan de lijn hangt. ‘Al onze medewerkers zijn in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft’ … ‘ik verbind u even door naar …’ … ‘U moet toch echt bij organisatie X zijn voor deze papieren’ (denk aan van de oogarts weer naar Visio doorgestuurd worden) Weer wachten op verwijsbrieven. Vanaf het moment dat je besluit een hulpmiddel aan te schaffen tot het moment dat je daadwerkelijk gebruik kunt maken van dat hulpmiddel zitten soms maanden.

Jullie horen nog van mij of mijn WMO-pas voor de taxi er snel is. Ik ga maar weer eens aan de telefoon hangen.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten