Bevallen van mijn lentekindje

by Gastblogger
Foto van babyvoetjes

Het is een hele tijd geleden dat jullie iets nieuws van mij hebben kunnen lezen. Een zwangerschap en bevalling en wennen aan het leven met een zoontje kost heel wat tijd en energie. Inmiddels gaat alles weer een beetje zijn gangetje en pak ik het schrijven weer op.

Op 24 maart was ik eigenlijk uitgerekend, maar onze kleine jongen besloot op de eerste dag van de lente geboren te willen worden: 21 maart. Het bericht wat mijn moeder op Facebook schreef daarover is wel erg mooi:

“21 maart, de eerste echte lentedag, begin van nieuw leven… Lieve Micah, welkom in deze wereld!”

Micah is geboren om 18.59 en woog 2720 gram en was 48 cm lang.

Mensen die niet van bevallingsverhalen houden kunnen hier stoppen met lezen, want nu volgt de uitgebreide versie. 😉

Ik had al een paar keer last gehad van voorweeën, wat de ene keer voelde als erge buikpijn en de andere keer alsof mijn buik samentrok, ook heb ik een keer last gehad van pijn in mijn benen, alsof ze verlamd waren maar ik ze nog wel voelde en ook deed het pijn in mijn rug. Op 20 maart had ik weer erg veel last van buikpijn, het kwam en het nam weer af. Als weeën om de 5 minuten regelmatig komen en 1 minuut aanhouden mag je de verloskundige bellen, maar dat was niet het geval. Op 21 maart hadden we om kwart over 12 een afspraak bij de verloskundige, dus zijn we daar gewoon heen gegaan. We vertelden daar dat ik weer last had van mijn buik en dachten dat het voorweeën waren. Voorweeën doen soms niks, maar als ik dat wilde kon ze kijken of ik al ontsluiting had. Tot onze verrassing had ik al 4 centimeter ontsluiting. Ze kon mij dus ook strippen als ik dat wilde, dan konden we de natuur een handje helpen, want blijkbaar kwam het gewoon nog niet zo goed op gang. De verloskundige heeft mij gestript en ik kreeg meteen heftige weeën. De buikpijn was hierbij een stuk krachtiger dan bij de voorweeën. De verloskundige van de praktijk zou de verloskundige uit het team die ‘bevallingsdienst’ had bellen en doorgeven dat ik die middag weleens zou kunnen bellen.

Thuis bleven de weeën op hetzelfde niveau en de verloskundige is langsgekomen en ik zat toen op ongeveer 5 centimeter. Ze zei dat we de bevalling nog verder op gang konden brengen door de vliezen te breken en dat zouden we dan in het ziekenhuis doen omdat ik daar sowieso wilde bevallen. We waren rond half 4 in het ziekenhuis, dan krijg je een verpleegster die om 4 uur alweer wordt afgelost, dus ik heb niet zoveel op haar gelet. Om 4 uur kregen we overigens wel een hele lieve verpleegkundige die bij de bevalling is gebleven en na de bevalling ook nog bij ons is geweest ´s avonds. Ik heb nog een tijdje weeën opgevangen en om half 5 heeft de verloskundige de vliezen gebroken. Dat doet ze met een soort haaknaald van kunststof (zo werd het op de zwangerschapscursus uitgelegd en ik heb hem ook eerst zelf gezien/gevoeld op de cursus en voordat ze de vliezen ging breken). Het voelt niet echt vreemd, als de vliezen gebroken zijn loopt er steeds een beetje vruchtwater weg en vooral tijdens de weeën loopt er wat meer weg.

Op het moment dat de vliezen gebroken werden kwam de verloskundige er ook achter dat onze kleine in het vruchtwater had gepoept. Dan krijg je te maken met de protocollen… Je wordt overgedragen aan het ziekenhuis en dan komt er een verloskundige van het ziekenhuis. Ook moet er dan weer bloed afgenomen worden voor het geval dat er toch een operatie van komt en ze willen weten welke bloedgroep ik heb. Ik heb een schijthekel aan naalden en geprikt worden en aan het begin van de zwangerschap hadden ze ook al vastgesteld welke bloedgroep ik heb. Het stond in grote letters in de rechterbovenhoek van de zwangerschapskaart die daar lag. Maar protocollen zijn protocollen. Ook komt er een gynaecoloog langs om zich voor te stellen. Die kwam bij ons pas toen ik overging naar de persweeën, wat zo ongeveer rond 18.25 moet zijn geweest, want ze hebben me verteld dat ik 35 minuten persweeën heb gehad. Ik heb de persweeën voor het grootste deel op de baarkruk gedaan, omdat de zwaartekracht dan meewerkt en het voelde ook meteen een stuk minder zwaar dan toen ik op bed begon met persen. Het laatste stukje hebben we wel weer op het bed gedaan, maar toen hadden ze er een soort stoel van gemaakt. Persen voelt stiekem dus echt alsof je moet poepen maar er dan een grote basketbal uit moet persen. Gelukkig ben ik niet uitgescheurd en hebben we verder niks nodig gehad om te helpen bij de bevalling. Ik had in het bevallingsplan opgeschreven dat ik de baby wilde aanpakken, maar ik was van de voorweeën al zo moe dat de bevalling mij al erg had uitgeput en ik de energie niet had om hem aan te pakken. Op dat moment steunde ik ook op mijn handen en ik was bang dat als ik die niet mee rop het bed zou hebben ik onderuit zou glijden of zakken. De verloskundige van onze eigen praktijk is de hele bevalling gebleven en heeft de bevalling gewoon begeleid. De verloskundige van het ziekenhuis zat in de hoek en hield de schermen in de gaten. Ik vond het wel fijn dat mijn eigen verloskundig ede bevalling heeft gedaan. Ik houd er niet van als er veel mensen bij komen en al helemaal niet als ik die mensen allemaal niet ken. Onze verloskundige heeft de baby dus aangepakt en daarna bij mij gelegd. Het eerste wat ik zei was: “daar ben je dan.”

Ik kreeg nog een prikje met spul dat zorgt dat de placenta makkelijker en sneller komt en die was er dan ook met 9 minuten uit. Het is waar wat ze zeggen. Je vergeet echt een heleboel van de pijn als dat kleine wondertje in je armen ligt. Omdat onze kleine jongen zo licht was moesten we nog 24 uur in het ziekenhuis blijven en zouden ze zijn bloedsuiker in de gaten houden. Ik mocht op gegeven moment douchen en tijdens mijn douche zijn mijn vriend en de kleine naar een kamer voor de nacht gebracht en kon ik na de douche daar in bed gaan liggen

Volgende week het vervolg van het ziekenhuis en de eerste periode thuis.

*strippen betekent dat ze de vliezen gaan loswoelen bij de baarmoederwond en het helpt niet eens bij iedereen de bevalling echt op gang.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten