Ben je weer de oude?

by Kim
Kleine kim in een wit jurkje

De meeste gestelde vraag van afgelopen week is: ‘Ben je weer een beetje de oude?’ Als je er over nadenkt is dat eigenlijk een hele rare zin… want wanneer ben je weer de oude? Is dat de oude ik voor deze regressie van de ziekte of de oude ik voor de afgelopen twee regressies of bedoelen ze de oude ik voordat ik chronisch ziek werd?  Als iemand ziek is geweest vraag je vaak of iemand beter is, maar ook dat is in het geval van iemand met een chronische aandoening niet de juiste vraag.  Het is net zo’n gekke zin als ‘Ik ga opzoek naar mezelf’ waar vele millennials naar streven als ze verre reizen maken die maanden duren. Maar hoe kun je zoeken naar jezelf, als je jezelf bent? Het is niet dat je jouw kloon tegenkomt in India en deze je even verteld wat je moet doen in je leven om weer trots te worden op jezelf en de keuzes die je maakt… was het maar zo makkelijk dan gingen we allemaal naar onze kloon op zoek.  Maar om terug te komen op ben ik weer de oude, het antwoord is: Nee. Wel ben ik afgelopen week jarig geweest dus zei ik maar dat ik niet de oude ben, maar wel een jaartje ouder 😉

Uiteraard moet je mijn inleiding lezen met een knipoog, want het is ontzettend fijn dat mensen vragen hoe het met je is als je problemen hebt met je gezondheid. Al is het soms wel lastig inschatten of iemand er oprecht naar geïnteresseerd is of dat het voelt als een verplichting omdat je afwezigheid opgemerkt is. Hierdoor vind ik het beste lastig welk antwoord ik moet geven, het oprechte lange antwoord of de beknopte samenvatting eindigend met : ‘maar we zijn er weer, ik ga snel weer verder er is genoeg te doen!’  Het zit er misschien ook in dat het ontzettend irritant is als je het verhaal 20x opnieuw moet vertellen, volgens mij gaat iedereen uiteindelijk maar over op de samenvatting. Terwijl ik dit schrijf heb ik gelukkig bijna iedereen op de werkvloer en in de omgeving gesproken, dus volgens mij ben ik klaar met het vertellen van mijn samenvatting.

Hoe gaan jullie om met de vragen over hoe het met je gaat en wat je nu wel of niet verteld? Ik denk dat de meeste van ons spoonies wel eens moeite hebben met het vertellen over je situatie, zeker als je deze verslechterd of als versteend is. Je wilt niet altijd maar praten over wat je hebt en wat je daardoor wel of niet kunt. Toch is het is een onderdeel van je leven dus je kunt het ook niet links laten liggen. Meestal weten we wel tegen welke mensen we in de nabije omgeving echt kunnen zeggen hoe het is, omdat we deze mensen vertrouwen en weten dat dit wederzijds is. Maar zelfs dan is het soms echt lastig om te zeggen dat het niet goed gaat, dat je verdrietig bent, wanhopig of misschien wel boos op je lichaam, je geest of je aandoening. Toch is praten over deze gevoelens een van de belangrijkste stappen in het leren omgaan met je aandoening en acceptatie van je situatie. Waarom maken wij mensen het dan zo moeilijk voor elkaar om hierover te praten en willen we elkaar alleen maar laten zien dat het goed gaat?

Nienke heeft in januari 2016 een blog geschreven op Dailyspoonie over de do’s en dont’s in het communiceren met chronisch zieken. Ik denk dat in dit stuk al snel duidelijk wordt dat het ontzettend lastig is om je in te leven in het leven van iemand met een aandoening als je zelf geen idee hebt hoe het is om dat te hebben. Mensen ga nadenken en zich proberen voor te stellen hoe het is om te leven met jouw klachten, maar deze interpretatie komt nooit overeen met de werkelijkheid. Toch ben ik van mening dat we niet moeten stoppen met praten ondanks dat je regelmatig hindernissen tegenkomt tijdens de gesprekken. We moeten allemaal af van het beeld dat we denken te hebben van elkaars leven, wat vooral gebaseerd is op de perfect gefilterde sociale media foto´s. Het leven is soms gewoon echt hard/rot/stom/verdrietig en frustrerend, maar dat maakt het ‘een leven’. Geef elkaar de ruimte om ook dit bespreekbaar te maken, spoonies en niet spoonies. We weten allemaal heel goed dat het leven niet altijd fantastisch is, maar we willen elkaar hier niet mee lastig vallen. Maar juist door erover te praten krijg je begrip voor elkaar, en voel je je minder alleen op de momenten dat je het allemaal even niet ziet zitten. Dan hoef je niet alleen een jankfilm te kijken, maar kun je samen met iemand die reep chocolade op eten terwijl je de jankfilm kijkt. Dat is toch veel beter dan in je eentje!

Om terug te komen op de begin vraag: ‘Ben je weer de oude?‘, het antwoord is en blijft nee. Al is mijn moeder het daar niet helemaal mee eens, want volgens haar gedraag ik me regelmatig nog als mijn drukke kleine ik van 20 jaar terug. Misschien zit er toch nog wel een klein beetje ‘de oude Kimmie’  van voor de chronische aandoening in mij. Die gedachte geeft me een glimlach op mijn gezicht. Nu ga ik snel maar weer een leuke animatiefilm aanzetten om dat kind in mij levend te houden!

Liefs, Kim

P.S. Deze kleine Kimmie is de afbeeldingsfoto bij deze blog, lief he!

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten