Bedankt voor het komen en een goede reis terug!

by Dominique
Afbeelding van een ziekenhuis
Afbeelding: Pixabay

Nou de titel zegt meteen waar mijn blog deze keer over gaat. Voor de mensen die mijn blogs lezen kunnen nu wel raden wat er is gebeurd. Maar ik zal maar eerst bij het begin beginnen. 

Het is zondag 16 juli 2017. Ik opende mijn whatsapp om het zoveelste liefste berichtje en vraag te beantwoorden. “Ben je al zenuwachtig? Veel succes he, we duimen voor je. Niet doodgaan he!”. Heel lief allemaal echt hoor, dat zoveel mensen aan me denken doet me onzettend goed! Alleen van die vraag of ik al zenuwachtig ben? Nee, maar omdat het steeds gevraagd word, begin ik er wel zenuwachtig van te worden. (Haha) Maargoed. Ik moest me rond 20:00 uur melden op de afdeling.

Mijn lieve vriend Mark en vriendin Chrystal wilden mij wel even brengen en uitzwaaien. Dus hoppa gas erop naar het AMC. Uiteraard met de mooie selfies.

Zo heerlijk rustig heb ik het AMC nog nooit gezien. Maarja, wat verwacht je dan op een zondag avond. Ik moest me melden op G6noord. Daar werd ik weer doorgestuurd naar G6zuid. Want vanwege de vakantie waren er minder opnames dus deze afdeling zou worden gesloten en de patiënten werden dan onderverdeeld in G6zuid. Eenmaal aangemeld mochten we meelopen met Bas. Bas bracht me naar mijn bed. Ik lag op zaal met nog 3 vrouwen. Waarvan 1 een net geplaatste stoma had gekregen en de andere mevrouw vertelde niet echt waarom ze er lag. De andere mevrouw was net op de afdeling net als ik. Hierna moesten mijn vriend en vriendin gaan, ik liep mee tot aan de deur beneden en moest afscheid nemen. Dit viel mij zwaar. (Maar mijn vriend ook, zei hij de volgende dag. De lieverd! )

Eenmaal terug op zaal zochten mijn overbuurvrouw en ik nog naar een kop koffie. Na even zitten kwamen we er achter dat zij als eerste werd geopereerd en ik waarschijnlijk erna. Gek genoeg had zij dezelfde ziekte als ik en was ze blij een soortgenoot van zo dichtbij mee te maken. Mevrouw was zelf al over de 50 en had 1 mislukte hersenoperatie gehad. Na pathologisch onderzoek bleek dat verder opereren bij haar geen optie was en dat bij haar meteen bijnierverwijdering als oplossing kon worden gegeven om weer te “genezen” van de ziekte.

Toen ik vertelde van mijn “lange” reis naar deze operatie schrok ze wel een beetje. Ja, twee mislukte hersenoperaties, 25 bestralingen, 1,5 jaar zware medicatie. Zoals ze het zei ” dat is geen kattenpis”. Nee idd, dat is het niet. En dit bewijst dan ook weer dat geen enkele patiënt met de ziekte van Cushing hetzelfde is. Dat heb ik haar ook uitgelegd. Dat ik bijvoorbeeld nog twee patiënten ken, wonend bij mij in de omgeving die wel na 1 hersenoperatie waren genezen. Dus het bestaat wel. Wij hebben alleen pech gehad. Ik vond het wel fijn dat zij als eerste geopereerd zou worden, dan kan ik een beetje afzien hoe het erna kan worden zeg maar.. Ik ben daarna nog maar even wezen painten.

Ondertussen ben ik al veel verder met painten. Als het doorgaat op deze snelheid ben ik zo klaar met de painting en ik moet daar nog wel wat te doen hebben. Dus ook wat boeken mee genomen en wat afleveringen gedownload op Netflix en ik had de dikke vette mazzel dat er een gym in me kamer stond. Yaay! Ja ik Pokemon nog steeds!

Daarna een poging gedaan tot slapen. Let op een poging… Ik denk dat ik elk uur wel wakker ben geworden. Was het niet van die achterlijke meeuw naast mijn raam wat een nestje vogels steeds voerde, was het wel een van mijn kamergenoten wat moest plassen. Of een achterlijke infuus paal wat steeds afging. Daar kunnen zij natuurlijk niks aan doen maar het blijft zwaar ruk! En anders was het wel de zuster die met een zaklantaarn op me bakkes scheen om te kijken of ik wel sliep. (Seriously?) Rond 6 uur begonnen ze controles uit te voeren dus slapen lukte me niet meer.

Dus tegen 7 uur ben ik maar gaan douchen, ging ik maar mijn haar invlechten en trok ik mijn operatie schort maar aan en ging ik wachtend op Mark en mijn operatie maar weer in me bed liggen.

Rond 9 uur kwam Mark bij me. Volgens planning zou ik rond 9:45 uur opgehaald worden en zou de operatie om 10:45 uur plaatsvinden. Je kan het natuurlijk al raden. Rond half 12 lag ik met verschrikkelijke honger in me bed. Toen er eindelijk een zuster me kwam vertellen dat er een spoedgeval tussen is gekomen. (Wat al mijn vermoedens waren) En dat alle operaties geschrapt waren voor die dag, behalve die van mij. Die was verplaatst naar 16:00 uur. Big bummer! Vooral als je vette honger hebt. Dus moest ik maar proberen de honger te stillen met een kopje thee.

Tegen 1 uur zag ik een arts rond lopen op de gang. Een beetje zoekend, ze liep naar mijn bed en vroeg: mevrouw van der Leeden?

K#t, kl#te, bummer. Als de arts aan je bed komt, dat kan alleen maar betekenen dat de operatie niet door gaat.

“Helaas heb ik slecht nieuws”, begon ze. ” Er is een spoedgeval tussen gekomen en we zijn met te weinig zusters. Door uitval van ok-zusters kunnen we nu de geplande operaties niet opvangen door de spoed operatie. Er is daardoor nu ook nog maar 1ok vrij en die moet vrij blijven voor het geval een volgend spoedgeval binnen komt”.

Nou leef je hier even naartoe en ik was al gestopt met een deel van de medicijnen, wat ook ruk is want die gooien ook alles in de war in me lichaam. Dus uitte ik me zoals ik me alleen maar kon uiten. Janken. Een potje ongegeneerd janken. Mark was even naar beneden gegaan voor een broodje, dus die trof mij huilend aan. Want ik appte hem dat de boel niet doorging. Eenmaal weer tot rede vatbaar werd me medegedeeld dat de operatie verplaatst zou worden naar….. 31 juli.

Serieus twee weken later. Want er was niet eerder plek. Ja dan voel je je wel even flink genaaid. Maargoed het is niet anders. Dus nadat mijn arts vertrok, kreeg ik meteen een mozzarella sandwich! Gegeten voor me leven, want ja opereren duurt wel weer. Ondertussen omgekleed en spullen ingepakt kwam mijn endocrynoloog langs. Ook hij baalde ervan dat het niet door kon gaan. Plus mocht ik weer mijn gestopte medicijnen hervatten… Yaay..daar zat ik nou echt op te wachten…. Nouja nog twee weken die bende slikken en dan moet ik echt geopereerd worden. Dus tegen twee uur had ik me afgemeld en stapten we in de auto.

Ik moet maar stoppen met grapjes erover te maken want alles wat ik de hele week grapte kwam uit. Behalve het niet wakker worden, wie weet wat er was gebeurd als ik die dag wel geopereerd zou worden. Misschien had het zo moeten zijn. We gaan het meemaken.

Ook dat zal ik met jullie delen, het liefste vertel ik jullie dat ik een dik geld bedrag gestort heb gekregen van de bankgiro loterij. Maar dat grapje komt gek genoeg nooit uit.  Buiten dit alles heeft Mark de hele dag bij me gestaan en voor me gezorgd. Ik bof met zoveel liefde om mij heen. Dat maakt alles wel weer een beetje goed en dragelijk.

Liefs Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten