Back at the office!

by Gastblogger

Pixabay

Gisteren moest ook ik er weer aan geloven. Half zeven was het – na veel te weinig slaap vanwege een verpest slaapritme  – tijd om op te staan en om half acht stond ik in de kou op de bus te wachten. Eenmaal aangekomen bij de halte, was het gelukkig niet nodig om iedereen wakker te schreeuwen met de vraag of ik ook uit de bus mocht.

Best fijn, maar voor wat hoort wat… Al een paar weken voor de vakantie kwam ik erachter dat het bushokje nogal vies was. Aangezien niemand van de andere mensen er wat van zei, dacht ik voor een minuut dat ik hallucineerde. Toen ik beter keek, zag ik dat het echt zo was en een paar dagen later besloot ik contact op te nemen met de busmaatschappij. ‘Daar is de gemeente verantwoordelijk voor, wij gaan daar niet over.’ hoorde ik. Daarom belde ik de gemeente die mij op hun beurt vertelde dat ik dan bij de busmaatschappij moest zijn. Een paar dagen later kreeg ik hetzelfde liedje te horen en zou er een telefoonnummer op het hokje staan dat ik kon bellen. Helaasch pindakaas, geen telefoonnummer. Net voor de vakantie en kerstdagen was het eindelijk schoon. Wat was ik blij dat ik een eigen stoel had, haha!

Gisteren was het bushokje gelukkig nog steeds schoon, maar niet meer helemaal heel: óf de ruiten waren gesprongen omdat ze zo schoon waren, óf er dachten weer mensen grappig te zijn. Glasscherven all over the place en precíés op het verlaagde stuk glom het ervan. Dusss… Wat nu? Eroverheen gaan, glasscherven trotseren en een lekke band riskeren of een tijdje wachten en hopen dat de scherven uit zichzelf de prullenbak zouden vinden. Uiteindelijk heb ik een kwartier met dit dilemma gezeten en gevraagd of een voorbijganger ze even weg wilde halen. Vandaag moest ik er voor de vierde keer doorheen en tot zover zijn er nog geen lekke banden.

Vanaf deze week mag ik sowieso twee keer in de week lesgeven aan groep 5 uit de combiklas waar ik stageloop, echt awesome! Als enige verbeterpunt van de leerlingen kreeg ik dat ik minder moest “piepen” – nee, zeuren doet deze juf niet – maar als ik niet boven ze uit kom of de leerlingen luisteren niet, gebruik ik de toeter van mijn rolstoel… En oh, reken maar dat ze na een paar seconden muisstil zijn en netjes op hun stoel zitten. Komt wel goed met dat verbeterpuntje, denk ik zo.

Drukke week, veel gepland binnenkort, zeker ook mooie dingen! Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs,

Am.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten