Anne Faber

by Daisy

Vandaag is het donderdag, ofwel Throwback Thursday zoals velen van jullie wel kennen. Een berichtje, leuke foto of een leuke herinnering aan een (donder)dag uit het verleden die op social media worden gepost. Maar vandaag niet.. Vandaag is het de zwarte dag dat Anne Faber dood gevonden is. Een 25 jarig meisje in de bloei van haar leven die een fietstochtje ging maken en nooit meer thuis mocht komen. Na 13 lange dagen in onzekerheid geleefd te hebben krijgen haar vriend, familie en vrienden het aller slechtste nieuws ever. Een donderdag om niet te vergeten.

Ik volg al 13 dagen lang het nieuws en social media voor ieder nieuwtje over de vermissingszaak van Anne Faber. Gewoon een meisje zoals ik. Ook half 20, ook iemands dochter, ook iemands zus(je), iemands nichtje, en iemands vriendin die van de een op andere dag niet meer thuis gekomen is. Een laatste selfie in de regen naar haar vriend gestuurd en toen compleet van de radar verdwenen. Op afstand kon ík de wanhoop en het verdriet voelen uit de berichten op social media en TV. Wat zullen haar naasten en bekenden wel niet gevoeld hebben en nog steeds voelen.. Wat zouden míjn ouders in zo’n situatie doen en denken schiet er meerdere malen door mijn hoofd. Maar het gaat nu niet om mij.. het gaat om Anne, die een stuk ging fietsen.

Terwijl de wereld vandaag bezig is met het Televisiering Gala of een nieuwe aflevering van Expeditie Robinson en alles en iedereen gewoon doorgaat met wat hij/zij moet doen is er ergens een hele familie, een hele vriendengroep en een vriendje waarvan de hele wereld stil staat. Deze zal nooit meer zijn zoals ie geweest is. Want hoe kun je nu nog vertrouwen in een wereld hebben als het allerdierbaarste je op deze afgrijselijke manier afgenomen wordt?!

Ik denk ook aan mijn eigen ouders die mij altijd tot in den treuren waarschuwde dat ik voorzichtig moest zijn en s’avonds niet alleen naar huis mocht fietsen toen ik een jaar of 16 was. ‘Jaaaahaaa mam er fietst iemand met me mee’ en als ik dan toch stiekem alleen uit de kroeg naar huis fietste en het toch wel rete spannend vond, maar natuurlijk niet tegen mijn ouders kon vertellen dan beloofde ik mezelf om dit niet meer te doen. Om te bedenken dat Anne ‘al’ 25 jaar oud was en prima voor zichzelf kon zorgen, maar dit haar niet gegund werd. 1 mafkees.. op 1 verkeerde plek en op 1 verkeerd tijdstip. In wat voor wereld leven we nu?! Gaan we er echt naar toe dat niemand meer veilig over straat kan en je elke dag over je schouder moet kijken? Krijgen schoolkinderen een soort van verplichte enkelband om, zodat zij op ieder moment te traceren zijn? Even op de fiets naar tennis of een late boodschap niet meer zonder angst? Waar gaat dit heen en waar houdt het op?! Of het nou een grote fout van het Nederlands rechtssysteem is of domme pech zal heus achterhaald gaan worden. De verantwoordelijke(n) zal (hopelijk) gestraft worden, maar daar krijgen we Anne niet mee terug. Belangrijker is dat dit NOOIT meer kan gebeuren. Voor Anne te laat, maar laat het een waarschuwing zijn voor alles en iedereen.

Ik heb geen kinderen en kan me alleen maar een klein beetje indenken hoe een ouder zich moet voelen als er zoiets vreselijks met je kind gebeurd. Of met je zus, je vriendin, je nichtje,je klasgenootje of je buurmeisje. En vele met mij, want het aantal virtuele kaarsjes en berichtjes de afgelopen weken zijn ontelbaar. En dan nog is dit veel te weinig, want dit gevoel is niet in te denken of mee te leven.. En geen woord is voldoende om dit te verzachten. Niets kan de pijn en het verdriet en vooral het ongeloof beschrijven. Dit had niet mogen gebeuren, wie of wat daar ook verantwoordelijk voor is. Het is belangrijk om te achterhalen wat er allemaal met Anne gebeurd is, maar nog meer om haar familie de rust en steun te bieden om dit immense verdriet te verwerken.

Afbeelding: Rumag

Dus deze week geen persoonlijk verhaal, mooie woorden of spannende update. Alleen maar respect, steun en liefde voor de familie van Anne en iedereen om haar heen. Laat ons hier allemaal nog maar eens goed bij stil staan en hopen op een betere wereld. Ook ik steek een kaarsje aan en denk nog eens na over deze verknipte wereld. Niet alleen vandaag, maar bij iedere ramp, ongeluk, vermissing. We mogen best eens wat meer aan een ander denken. We zijn tenslotte allemaal mensen. Mensen met een dochter, zusje, vriendin, buurmeisje of nichtje als Anne.

Rust zacht.

Liefs, Daisy

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten