Amber & participatie | Hee buschauffeur…

by Gastblogger
Foto Volvo busje in tropisch gebied
Beeld: Pixabay

Eerder deze week was er in de media aandacht voor de toegankelijkheid van bussen in het openbaar vervoer. Als rolstoeler maak ik vaak gebruik van het openbaar vervoer en heb ook ik met enige regelmaat te maken met de problemen. Reden genoeg om hier in dit blog wat extra aandacht aan te geven!

Vanaf 2012 is de richtlijn dat 98 procent van de bussen in het openbaar vervoer toegankelijk zijn voor mensen in een rolstoel. Dit betekent onder andere dat de dienstdoende buschauffeur de assistentie zou moeten verlenen aan degene die met de bus reist. Dit betekent dat hij of zij ervoor zorgt dat de plank waarmee een rolstoel naar binnen wordt geloodst, wordt uitgeklapt. Dat gebeurt handmatig of automatisch. In het laatste geval gaat het om het indrukken van een knopje. Ik ben wel wat gewend – zo ondervind ik regelmatig dat mijn definitie van rolstoeltoegankelijk héél anders is dan die van bedrijven en mensen die niet gebonden zijn aan een rolstoel -, maar ook ik schrok van de cijfers. Uit het onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens blijkt dat mensen in een rolstoel in maar liefst 8 procent van de gevallen niet mee kunnen. In vier jaar tijd is de doelstelling dus nog lang niet behaald. Ik kan niet heel goed rekenen, maar 98 procent is heel wat anders dan de gebleken 92 procent…

Er zijn verschillende oorzaken voor het probleem. Zo komt het bij een elektrische plank voor dat deze defect is, waardoor de bus dus niet toegankelijk is. De andere helft van de problemen is te wijten aan een (chagrijnige) buschauffeur die weigert medewerking te verlenen. Dat is mij niet onbekend: er worden mij regelmatig niet bestaande regels als “je moet een eigen begeleider meenemen voor de plank” aangesmeerd en soms ben ik “te zwaar”. Dit terwijl een buschauffeur uitsluitend zelf verantwoordelijk is voor het hanteren van de plank en dat je mij niet kunt wijsmaken dat ik 350 kilo weeg, zelfs niet inclusief rolstoel. Helaas zijn dit discussies die je als “gedupeerde” niet wint. Het enige wat je kunt doen is wachten en hopen dat de volgende bus wél over een werkende plank én een aardige buschauffeur beschikt. Verder verleent de buschauffeur in 14 procent van de gevallen niet op de juiste manier assistentie. Persoonlijk begrijp ik niet zo goed hoe je dat voor elkaar krijgt, aan het uitklappen van een plank en respect tonen naar de passagiers kan toch niet zoveel misgaan, lijkt mij. Zal wel aan mij liggen. Ik voel me niet vaak tekort gedaan en zeker niet zielig, maar als je in de regen mag blijven staan omdat meneer gewoonweg geen zin heeft om even op te staan, kan iedereen zich voorstellen dat dat voelt als een klap in mijn gezicht. Ik ben dan ook blij dat de landelijke media hier eindelijk aandacht aan besteedt en hoop echt dat er iets gaat veranderen. Het feit dat het maar de vraag is of je wel mee kunt met de bus is natuurlijk te gek voor woorden. Een buschauffeur die er alles aan doet om jou naar binnen te krijgen, zonder succes vind ik nog wat anders dan een beste man die mij met een lang gezicht aanstaart. Ik weet het niet hoor, maar lopen ga ik er helaas niet van. De plank even uitgooien is veel sneller, dan zijn mijn medepassagiers ook weer gelukkig en kunt u sneller van uw pauze genieten en klagen over die “achterlijke” rolstoeler waarmee u tijdens de dienst mee geconfronteerd werd. Iedereen blij. Hey buschauffeur, ik beloof dat ik uw busje niet zal slopen.

Gelukkig zijn er ook in de bus nog heel wat aardige mensen. Buschauffeurs die een praatje met mij maken en me complimenteren als het gaat om achteruit inparkeren, medepassagiers die de plank uitgooien – kan de beste man tóch lekker blijven zitten, lucky bastard – en lieve jongens die aanbieden mij inclusief rolstoel naar binnen te tillen zijn er veel. Dat laatste doe ik ze trouwens niet aan, maar lief is het wel. Helaas merk ik dat het meer uitzondering dan vanzelfsprekendheid is. Dat moet anders. Lieve buschauffeurs- en reizigers, laten we daar even voor zorgen!

Bron: Eerder deze week was er in de media aandacht voor de toegankelijkheid van bussen in het openbaar vervoer. Als rolstoeler maak ik vaak gebruik van het openbaar vervoer en heb ook ik met enige regelmaat te maken met de problemen. Reden genoeg om hier in dit blog wat extra aandacht aan te geven!

Vanaf 2012 is de richtlijn dat 98 procent van de bussen in het openbaar vervoer toegankelijk zijn voor mensen in een rolstoel. Dit betekent onder andere dat de dienstdoende buschauffeur de assistentie zou moeten verlenen aan degene die met de bus reist. Dit betekent dat hij of zij ervoor zorgt dat de plank waarmee een rolstoel naar binnen wordt geloodst, wordt uitgeklapt. Dat gebeurt handmatig of automatisch. In het laatste geval gaat het om het indrukken van een knopje. Ik ben wel wat gewend – zo ondervind ik regelmatig dat mijn definitie van rolstoeltoegankelijk héél anders is dan die van bedrijven en mensen die niet gebonden zijn aan een rolstoel -, maar ook ik schrok van de cijfers. Uit het onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens blijkt dat mensen in een rolstoel in maar liefst 8 procent van de gevallen niet mee kunnen. In vier jaar tijd is de doelstelling dus nog lang niet behaald. Ik kan niet heel goed rekenen, maar 98 procent is heel wat anders dan de gebleken 92 procent… Lees hier het artikel op NU.nl

Er zijn verschillende oorzaken voor het probleem. Zo komt het bij een elektrische plank voor dat deze defect is, waardoor de bus dus niet toegankelijk is. De andere helft van de problemen is te wijten aan een (chagrijnige) buschauffeur die weigert medewerking te verlenen. Dat is mij niet onbekend: er worden mij regelmatig niet bestaande regels als “je moet een eigen begeleider meenemen voor de plank” aangesmeerd en soms ben ik “te zwaar”. Dit terwijl een buschauffeur uitsluitend zelf verantwoordelijk is voor het hanteren van de plank en dat je mij niet kunt wijsmaken dat ik 350 kilo weeg, zelfs niet inclusief rolstoel. Helaas zijn dit discussies die je als “gedupeerde” niet wint. Het enige wat je kunt doen is wachten en hopen dat de volgende bus wél over een werkende plank én een aardige buschauffeur beschikt. Verder verleent de buschauffeur in 14 procent van de gevallen niet op de juiste manier assistentie. Persoonlijk begrijp ik niet zo goed hoe je dat voor elkaar krijgt, aan het uitklappen van een plank en respect tonen naar de passagiers kan toch niet zoveel misgaan, lijkt mij. Zal wel aan mij liggen. Ik voel me niet vaak tekort gedaan en zeker niet zielig, maar als je in de regen mag blijven staan omdat meneer gewoonweg geen zin heeft om even op te staan, kan iedereen zich voorstellen dat dat voelt als een klap in mijn gezicht. Ik ben dan ook blij dat de landelijke media hier eindelijk aandacht aan besteedt en hoop echt dat er iets gaat veranderen. Het feit dat het maar de vraag is of je wel mee kunt met de bus is natuurlijk te gek voor woorden. Een buschauffeur die er alles aan doet om jou naar binnen te krijgen, zonder succes vind ik nog wat anders dan een beste man die mij met een lang gezicht aanstaart. Ik weet het niet hoor, maar lopen ga ik er helaas niet van. De plank even uitgooien is veel sneller, dan zijn mijn medepassagiers ook weer gelukkig en kunt u sneller van uw pauze genieten en klagen over die “achterlijke” rolstoeler waarmee u tijdens de dienst mee geconfronteerd werd. Iedereen blij. Hey buschauffeur, ik beloof dat ik uw busje niet zal slopen.

Gelukkig zijn er ook in de bus nog heel wat aardige mensen. Buschauffeurs die een praatje met mij maken en me complimenteren als het gaat om achteruit inparkeren, medepassagiers die de plank uitgooien – kan de beste man tóch lekker blijven zitten, lucky bastard – en lieve jongens die aanbieden mij inclusief rolstoel naar binnen te tillen zijn er veel. Dat laatste doe ik ze trouwens niet aan, maar lief is het wel. Helaas merk ik dat het meer uitzondering dan vanzelfsprekendheid is. Dat moet anders. Lieve buschauffeurs- en reizigers, laten we daar even voor zorgen!

 

 

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten