Acceptatie van pijn

by Gastblogger

Op nu.nl staat een artikel over meer aandacht voor de psychologische kant van pijn.
Interessant. Ik besef me namelijk meer dan ooit dat mijn lichaam en geest één zijn. Ik ervaar dat ook echt zo.
In het revalidatiecentrum lag de focus op ontspannen. De gedachte was dat als ik meer zou ontspannen, mijn spieren minder zouden verkrampen en ik minder pijn zou hebben. Ik kreeg zwemtherapie, creatieve therapie, een gesprek met een psycholoog en bij de fysiotherapeut deed ik voornamelijk ontspanningsoefeningen. Dikke onzin vond ik het. Want ja, een adhd’er leren ontspannen is als tegen een kleuter zeggen dat ie zich volwassen moet gedragen. Het werkte dan ook niet, tijdens de oefeningen schoot ik in de lach. Met zwemtherapie was ik als eerste aan de overkant en bij de creatieve therapie begon ik aan een nieuw kunstwerk als de oude halverwege was.
In het gesprek met de psycholoog vroeg ik naar acceptatie van pijn. Je leest het weleens, dokters adviseren het je. Maar hoe werkt het nou en wat schiet je ermee op? Ze tekende een grafiek van een pijnpiek, en legde uit dat je de pijnpiek moet proberen te doorbreken in je hoofd. We kwamen op afleiding, afleiding zou me helpen met het minder focussen op mijn lichaam en meer ‘naar buiten treden’.
Maar ja, dat is leuk gezegd. Ik ben een gevoelsmens dus als één ding niet mijn sterkste kant is, is het wel ‘naar buiten treden’. Mijn gedachten gaan veel te snel weer terug naar mijn lichaam, naar de pijn.
Door mezelf af te leiden heb ik wel geleerd dat ik tijdens een pijnpiek niet machteloos sta. Ik kan daadwerkelijk iets doen waardoor ik me ietsje minder ellendig voel. Dat heeft me aan het denken gezet. Als ik mentaal een verandering aanbreng, verandert er fysiek ook iets met mij. Dus niet alleen door fysiek een extra pilletje of een oefening kunnen werken, ook door je gedachten aan te passen.
Dat is interessant, want voor een gevoelsmens liggen gedachten en gevoel ontzettend dicht bij elkaar. Ik wilde hier verder mee, kijken of ik mijn lichaam in pijn nog meer voor de gek kan houden. Kijken of ik mijn pijn kan accepteren.
Maar wat is accepteren? Is accepteren de pijn nemen als gegeven, als feit? Is het de pijn zien als een feit en daarbij neutrale emoties bij te voelen? Met andere woorden het prima vinden dat je pijn hebt?
De emoties die ik voelde, machteloosheid, angst, boosheid en verdriet, ben ik rationeel gaan benaderen om ze te kunnen veranderen.
Wanneer ik nu een pijnpiek ervaar, probeer ik als eerste het als een feit te benoemen ‘ik heb nu een pijnpiek’. Dat geeft rust, omdat je door gevoel onder woorden te brengen je meer grip kunt krijgen op je gevoel. Daarna ga ik de opties langs ‘oké, wat zijn de trucs die ik in petto heb om de pijn te verzachten?’ Oké, allemaal geprobeerd, nu verder. Wat werkt?’. Door die opties af te gaan en sommigen uit te voeren, neem ik de machteloosheid weg. Ik neem de controle terug om er iets mee te doen. De pijn die overblijft probeer ik rationeel te benaderen: ‘de helse pijn die ik voel is alleen een pijnpiek (weer benoemen). Dit blijft niet voor eeuwig, dit gaat voorbij.’. Hierdoor neem ik een groot stuk angst weg. En wanneer ik me zowel minder machteloos als minder bang voel, merk ik dat de pijn al ietsje daalt. Ik ben minder gestrest, minder verkrampt. Dat is meestal wel het moment dat ik verdrietig en soms boos word. Boos, omdat ik de dingen niet kan doen die ik graag wil, dat de planning in de soep loopt of dat ik anderen om hulp moet vragen. Dit probeer ik te bewerken door de boosheid om te draaien naar dankbaarheid. Dankbaar dat er mensen zijn die me willen helpen en dat ik sommige dingen die ik wil doen wél kan doen. De laatste emotie verdriet is een bijzondere. Ik vind dat verdriet er mag zijn, dat je mag huilen wanneer je daar behoefte aan hebt. Het is een heerlijke ontlading van alle emoties die je hebt gevoeld, van je lijf die hard aan het werken is tegen de pijn. Neutrale emoties voel ik niet bij pijn. Of ik daarvoor teveel een gevoelsmens ben of niet, ik denk dat acceptatie van pijn een proces is die iedereen anders beleeft.
Dus lieve dokters, lieve hulpverleners: wees voorzichtig met je adviezen, pijn accepteren klinkt makkelijk en mooi maar wat is het verdorie lastig. Want vergeet niet dat je met patiënten te maken hebt waarbij bepaalde angsten realiteit worden, waarbij het lichaam soms een dikke error veroorzaakt al doe je nog je best de pijn te accepteren. Soms gaat het nou eenmaal mis.

Liefs,
Annemarij

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten