Aanstellen of doodgaan?

by Dominique

Het is maandagochtend. Net na 11uur. Ik rij in mijn Trudy onderweg vanuit Wervershoof. Mijn bedoeling op bezoek gaan bij een vriendin in Heerhugowaard. Tijdens het rijden zie ik mijn mobiel oplichten. Mama belt. Mmm die belt altijd met crisis situaties… Ik zet de auto aan de kant en neem op. 

“Hoi mam, Watskebeurt? Gaat alles goed met pap?” Ik wacht….  zachtjes hoor ik aan de andere kant me moeder. ” Uhm nee, ik ga zo naar het ziekenhuis”.

“Okee, Wadan? Zo erg?”. Me moeder zucht.. ” ja het is voor mij, ik word zo opgehaald met de ambulance vanuit het diagnostisch centrum”….

“Whut…. jij? Hoezo, waarom ben je daar? Waar is pap?” Geloof me ik was flabber gasted, normaal heeft namelijk mijn vader een abonnement op de ambulance ritjes zeg maar niet mijn moeder.

“Ja, ik was bij de huisarts in opleiding geweest en die heeft me na overleg met onze vaste huisarts gestuurd naar het centrum voor een hartfilmpje. Nadat ik me niet liet wegsturen met pijnstillers. Want de pijn op me borst ging niet over. En het voelde niet als de pijn die ik altijd heb als ik last heb van mijn tytse (syndroom is een ontstoken borstbeen, wat kan ervaren als een hartaanval kwa pijn) maar omdat de diflocenac niet hielp wou ik dat ze verder gingen kijken. Nadat ik een hartfilmpje heb laten maken kwam er een cardioloog na overleg en nu mag ik niet meer lopen en moet ik wachten op de ambulance. Ik vind het een beetje overdreven… maar ik moet dus hier wachten en dan naar het ziekenhuis”.

“Oh, nou mam daar zullen ze dan wel een goede reden voor hebben, je stelt je niet aan ofso, maar dan rijd ik nu door naar het mca en dan zie ik je daar met pap? Rijd die met je mee of achter je aan?”

” Achter me aan” .

“Ok, nou mam dan zie ik je zo meteen in het ziekenhuis. Geen gekke dingen doen. Ik hou van je en ik zie je zo”.

11:45 uur aangekomen in het ziekenhuis wachtte ik mijn ouders op. Ik was er iets eerder, nadat iedereen aanwezig was en op de eerste hulp hart en long bij mijn moeder bloed geprikt was moesten we wachten op de uitslagen. Na een uur kwam er een cardioloog aan het bed en legde ons uit dat mijn moeder een “zogenoemde “mini” hart infarct heeft gehad. “Mini” zeggen ze omdat ze niet zeker weten hoe ernstig het is en hartinfarct kan soms als heel erg eng worden ervaren. Dus vandaar dat ze het zo noemden. Ze konden in het bloed zien dat de hartcellen waren beschadigd.

Mijn moeder werd overgeplaatst naar de hartbewaking. Hier werd ze op de monitor in de gaten gehouden. Via een echografie: onderzoek van het hart met gebruik van geluidsgolven werd de stand van zaken bekeken, daaruit bleek dat ze al snel door moest voor een hartkatheterisatie: dit is een onderzoek met een buigzaam slangetje dat via de lies of pols naar vernauwingen van de bloedvaten van het hart zoekt. Aan de hand daarvan word er meteen gedotterd als dit nodig is. Om 2 uur zou mijn moeder al aan de beurt zijn maar omdat der hartslag en bloeddruk te hoog was, moest deze eerst naar beneden gebracht worden met medicatie. Om 4 uur mocht ze dan eindelijk naar de ok. Niet dat je er heel blij mee moet zijn. Zou er ook niet echt om springen maar hoe langer je wacht hoe groter de schade.

Er werden twee verstoppingen gevonden in de hoofd kransslagader. Deze werden gedotterd met een stent.

op deze afbeelding kan je zien waar de stents zijn gezet bij mijn moeder.

Dotter- en stentbehandeling. Dit is een behandeling om het afgesloten bloedvat weer toegankelijk te maken. Hoe eerder het bloedvat weer open is, hoe kleiner de kans op blijvende schade aan het hart.

Met dotteren wordt de vernauwing in de kransslagader opgerekt met een soort ballonnetje. Meestal wordt er ook een stent geplaatst, een soort balpenveertje dat de vaatwand ondersteunt en voorkomt dat het bloedvat weer terugveert na de behandeling. zie afbeelding (Meer informatie op https://www.hartstichting.nl/behandelingen/dotter-en-stentbehandeling)

Nu bleek dus de situatie ernstiger dan we dachten. Gelukkig heeft mijn moeder heel veel geluk gehad en komt ze met de schrik en wat pijn vrij. Hoe het verder allemaal verloopt is afwachten. Ze zal der levenswijze moeten aanpassen en moeten revalideren.

Ik moet zeggen dat ik erg blij ben met het snelle handelen van het ziekenhuis. Dit had ik namelijk niet eerder zo meegemaakt. En wat vind mijn moeder het ergste van alles. Dat ze geen cadeautje heeft voor mijn vader want die was gisteren jarig. -_-‘ Uhm mam… je hebt hem al een cadeau gegeven. Je bent niet er tussen uit gepiept. ?

Dus wat hebben we hiervan geleerd?

Dat je je niet aanstelde en moet luisteren naar je eigen gevoel en lichaam. Als mijn moeder dat niet had gedaan, dan was het anders afgelopen…

Liefs Do

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten