Aan de bel trekken

by Kim
Zonsondergang vanaf een bruggetje

“Bij toename van klachten moet je aan de bel trekken”. Maar wanneer trek je dan echt aan de bel? Wanneer is de toename van pijn of een andere klacht erg genoeg om contact op te nemen met je behandelaar? Er zijn hier geen regels voor, geen afspraken. Eigenlijk doen we allemaal maar wat met het gevolg dat het helemaal misgaat. Tenminste bij mij gaat het altijd mis want ik trek altijd te laat aan de bel. 

Misschien komt het omdat ik zelf als doktersassistente op een polikliniek werk. Regelmatig worden we gebeld door mensen die 1 dag hoesten en direct beoordeeld willen worden op de SEH. Als je zegt dat dit niet op de spoedeisende hulp hoort maar bij de huisarts of op afspraak bij de longarts worden ze boos. Want ze hoesten nu en hebben nu de klachten. Begrijpelijk maar niet reëel. Daar tegenover staan de echt zieke patiënten die pas bellen als ze al weken klachten hebben en al meerdere keren bij de huisarts geweest zijn. Vaak moeten deze patiënten direct opgenomen worden om te kunnen herstellen. Er is maar een kleine groep die op het juiste moment aan de bel trekt, en wat wil ik graag bij die groep horen!

Ze zeggen dat mensen die in de gezondheidszorg slecht voor hun eigen gezondheid zorgen. Ze blijven vaak veels te lang lopen met klachten en geven zelf verklaringen voor de klachten. Ik ben precies zo en ga pas naar de huisarts als iets na een periode niet beter wordt. Maar vorig jaar heb ik op de harde manier geleerd dat dit met de CRPS niet verstandig is. En daarom heb ik aan de bel getrokken en 2 maanden eerder dan gepland contact gehad met mijn behandelend arts.

Helaas moet ik weer beginnen met het gebruiken van de pijnstilling. Mijn pijnscore is regelmatig 5 en dit is te hoog. Zelf baal ik hier wel een beetje van want ik was eindelijk nu een paar weken van de tramadol af. Mentaal voelde ik me echt beter zonder de medicatie en dan is het gewoon mega stom dat je weer moet beginnen. Daarnaast moet ik 4 maart op de poli komen om te praten over verdere behandeling. Ongeveer 6 maanden heb ik kunnen genieten van het effect van het ketamine infuus. Ik had oprecht gehoopt dat het de pijn langer beperkt zou houden. De vraag is nu of ik nogmaals dit infuus ga krijgen en dat zullen we dan gaan bespreken.

Om eerlijk te zeggen ben ik momenteel een beetje gefrustreerd en verdrietig. Het ging al wat minder dat merkte ik heel goed, maar de sneeuw en vrieskou heeft het laatste zetje gegeven om de boel te laten ontregelen. Het is te snel na de vorige keer en ik ben mentaal nog niet helemaal hersteld. Zeker met alle werkgerelateerde afspraken en ontwikkelingen is het gewoon veel. En dan moet ik nu weer op de rem trappen omdat het lichamelijk misgaat.

Ik heb zoveel respect voor alle andere mensen met een chronische aandoening. Iedereen gaat maar door en vindt een weg of manier om dit zo goed mogelijk te doen. Maar de reis die je doormaakt om op dat punt te komen is echt heel pittig en niemand die daar aandacht aan besteed. Dus bij deze voor iedereen die ook bezig is met die reis: Ik denk aan je! Geef niet op maar laat het verdriet ook toe om alles te verwerken. Vraag om hulp en zorg dat je mensen ziet of spreekt om wie je geeft. Zorg dat je blijft lachen en als je erover wilt praten doe dit dan ook. En heb je niemand om erover te praten dan mag je altijd ons benaderen via de contactpagina of Facebook!

Liefs Kim

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten