3 ziekenhuizen in 3 weken

by Daisy
Foto: Daisy in Ambulance

Afbeeldingen: eigen foto’s

Joepie! Vandaag ga ik verhuizen! Naar Amsterdam wel te verstaan. Vroeger wilde ik graag in die stad wonen. Het bruisende stadsleven leek mij te gek. Studeren, stappen en vooral wegvallen in alle drukte. Heel anders dan in ons dorpje Putten. Met het totaal aantal inwoners wat in Amsterdam zowat op een veerboot past of per dag de Bijenkorf bezoekt. 

Die droom heb ik al een tijd geleden laten varen. Het hoeft van mij niet meer zo groot, druk, rumoerig en altijd door te draaien. Ik kan nu uren genieten van een wandeling op de hei of in het bos en dan niemand tegenkomen. Toch trekt de stad mij nog wel eens. Nieuwe mensen leren kennen en eens flink anoniem feesten zonder dat je je buurman of oud leraar tegenkomt. Dat kan in Putten namelijk niet. Daar kent ons ons wel heel erg. Weet je meestal wat de overbuurman gaat eten en wie ze vandaag weer over de vloer hebben. In mijn geval wist iedereen in no time dat ik in het ziekenhuis lag en na het opzetten van de kaartenactie door mijn vriendinnetjes kreeg ik al snel van alle oud leraren en klasgenoten, oude buren, vroegere vrienden en verre familie. Dat vind ik nou leuk! Dat er nog zoveel mensen zijn die de moeite nemen om je een kaart te sturen en daarmee toch aan je denken. Ik ben gezegend met al die lieve mensen om me heen. Op dit moment 185 kaarten verder (die allemaal in mn huiskamer hangen!) En ‘even’ boodschappen doen duurt al snel minimaal een uur..soms nog best wel vermoeiend en slopend. Dus mocht ik een keer onverhoopt langs je heen rennen..don’t take it personal.. hihi.

Terug naar de verhuizing van het Isala naar het AMC. Om 9 uur s ochtends was het zo ver. Verhuizen per ambulance naar het AMC in Amsterdam. 2 vriendelijke ambulance broedsters/zusters/of-hoe-je-deze-dames-noemt kwamen mij inpakken op een brancard. Spullen mee, overdracht mee en gaan met die banaan!

 

Vanaf afslag Putten stonden pap,mam en Ronald te wachten om aan te haken. In colonne gingen we verder en omdar het rustig was op de weg had ik ze zo gevonden. Het was een leuke afleiding want zo kon ik hun wél zien en fotograferen en zij mij niet door de geblindeerde ramen. Hilarisch! Rustig ritje en na iets meer dan een uur stonden we in Amsterdam.

Omdat het weekend bijna begon, en een ziekenhuis eigenlijk ook maar een 9 tot 5 beleid heeft zou er het hele weekend verder niets gebeuren. Nog even snel bloed prikken en een paar opname gesprekjes met de zaalartsen en verpleegkundigen voeren. Gelukkig kwam Michelle, mijn medische psychologe die middag bij ons kijken. We konden allemaal ons verhaal kwijt en kregen goede tips en steun van haar. Ik zal haar de komende weken weer gaan bezoeken om dit alles een plekje te kunnen geven. Met name het stukje angst voor de toekomst, de onzekerheid en het weinige vertrouwen wat ik nog in mijn lijf heb. Als zelf de prednison niet meer werkt.. wat dan wel. Dit was toch HET middel wat mij tot nu toe altijd “redde”?! Wat is de volgende stap als het misgaat..tja. veel verder kan het niet dus ook dat maakt me soms zenuwachtig.

Toch zal ik dit alles ook vooral met de dierbare mensen om me heen moeten verwerken. Zij hebben alles “live” mee gemaakt en hebben tot op de dag van vandaag ook een grote angst dat het opnieuw mis kan gaan. Maaaar dit alles heeft ons ook weer en nóg dichter bij elkaar gebracht. Als familie, als partners en als vriendinnen. Ik wist al dat ik op ieder moment op ze kan terug vallen, maar dat ze al die dagen/weken zo druk met me geweest zijn vind ik nog steeds mega bijzonder!

Grappig wel om te zien dat een ieder van de meiden een eigen rol vervult in mijn kringetje. De een relativeert op momenten dat het echt even nodig is, terwijl de ander volledig meegaat met mijn (soms te) zwarte humor. Laat ik dit eens in mijn volgende weblog uitdiepen..want dat verdienen ze. Deze meiden, Ronald en familie zijn namelijk de reden dat ik me zo sterk kan en wil houden en door blijf vechten!

Nog een keer terug naar Amsterdam. Mijn opname daar was bedoeld om onderzoeken te ondergaan en mijn eigen team van (long)artsen te zien en een plannetje te maken voor de toekomst. (Lees: dat dit NOOIT maar dan ook NOOIT meer kan gebeuren)

Het weekend gebruikte ik om aan te sterken en bij te slapen. Dit ging helaas niet helemaal volgens (mijn) plan, omdat ik op de -maag, darm en lever EN long afdeling in één lag. 3 mannelijke zaalgenoten die niet met elkaar spraken. Echt geen woord. Mijn overbuurman was net aan zijn darmen geopereerd en zat elk kwartier naast zijn bed op een po-stoel. Super vervelend en ik had het echt met hem te doen, maar voor mij als longpatiënt een regelrechte ramp. 3 dagen in de (heftige) stank en een Syrische buurman die geen woord nederlands sprak of verstond heel leuk met een Axe Deo bus aan de gang ging s nachts. Ik ben niet vaak kwaad..maar toen… grrrrrr.

Even flink geklaagd en daarna maar gelaten voor wat het is. Mijn doel was om zo snel mogelijk naar huis te gaan. En dat lukte vrij makkelijk, want maandag kwam er een (nieuwe) zaalarts en vroeg doodleuk “goh je ziet er zo goed uit, wil je niet op heel korte termijn naar huis?” “Nou euh..  Ik heb nog geen arts gezien en nog geen onderzoek gehad.. Dat lijkt me Niet! Mijn familie durft me niet eens mee te nemen zo”

Later die dag mocht ik mee doen met de revalidatie groep. Even kijken hoe de spieren en het lijf ervoor staan. Een pittig uurtje voor mij en iets anders dan het actuele “#go hard or go home” “#insta-fit” “#opgeven is geen optie” .. gewoon #vanuit je rolstoel op de loopband en na 2 minuten weer zitten #als je hartslag boven de 100 komt doe je even lekker helemaal niks # na elk apparaat wordt je saturatie gemeten en als die te laag is doe je ook lekker niks. – gang is soms niet alles-

Aan het einde van de dag kwam mijn eigen longarts nog na zijn dienst langs. Bij toeval kwamen mijn ouders en Ronald net binnen en hebben wij een goed gesprek gehad. Er waren een aantal brandende vragen waar wij allemaal antwoord op wilde hebben.

‘Hoe heeft dit kunnen gebeuren?!’  –>Heel kort?! Pech.. pure dubbele.. oké 10 dubbele pech. Een virus en luchtweginfectie en daar een longvliesontsteking overheen en dan op de long afdeling(in Harderwijk) nóg een virus oplopen. 1+1+1+1 ×10 en je krijgt dit.. En de kans dat het opnieuw gebeurd is heel erg klein.

Oké, maar wat als ik opnieuw ziek word en er geen plek is in Amsterdam?! –> “Dan mag je een longarts in Zwolle kiezen en stuur ik alle brieven door en word het Isala je back-up ziekenhuis.” YES!

“Hoe nu verder?!” –> ” de bloeduitslagen zien er op dit moment keurig uit en de ontstekingen zijn weg. Het afbouwen van de prednison gaat door en het nieuwe middel (Mepolizumab) gaan we elke maand toedienen en met een beetje geluk en een beetje van Maggi is dit het goede recept om “beter/stabiel” te worden!

“Hoelang gaat dit geintje duren?!” –> reken maar op een paar maanden herstellen en ga vooral niet te snel. Je lijf moet langzaam opknappen en weer normaal gaan functioneren.

“Mag ik dan nu naar huis?!”

En een uur later zat ik s avonds nog even bij de Mc Donalds volgens traditie en verasste ik Annika die op Lola paste met mijn thuiskomst.

Thuis vanuit een bed in de woonkamer schrijf ik mijn volgende weblogs en kan ik gelukkig weer naar mn eigen wc,bed,bad en vooral de hele dag doen wat ik zelf wil. Daar ga ik toch het beste op.

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten