28 jaar samen

by Daisy

Lieve papa en mama,

Vandaag 22 Februari zijn jullie 28 jaar getrouwd. Al meer dan 30 jaar samen, maar uiteindelijk 4 dagen voor mijn geboorte in het echt verbonden. Omdat het tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend is om nog te trouwen en om überhaupt getrouwd te blíjven.. vandaag dus een ODE aan jullie. Gewoon, omdat ik mega trots op jullie ben!

Ik vertel altijd vol trots hoe toevallig het is dat jullie elkaar leerde kennen in óns café De Oude Deel. Láaaaang voordat ik geboren ben en lang voordat ik kon weten dat Ronald en ik samen zouden zijn en deze toko zouden gaan runnen. Jullie kwamen hier toen als gasten en als ik de verhalen mag geloven lagen jullie tussen de koeien in het weiland hiernaast en tilde jij papa mijn mams over de drempel van ons café.

Elk jaar als ik een herinnering op Facebook deel over jullie trouwdag en daarbij vermeldt dat IK over 4 dagen jarig ben dan duurt het even voordat bij iedereen het kwartje valt. 28 jaar getrouwd…en bijna 28 jaar oud. Nou dat is weer een typische vrouwenkwestie van wispelturigheid. Wel trouwen, niet trouwen.. en dan na 8 maanden zwangerschap bedenken dat je tóch wél wil trouwen. Graag nog wel voor de geboorte. Omdat jullie het niet eens konden worden over de bruiloft en het feest. Én omdat je niet eens een trouwjurk aan kon werd het een “maandagmorgen-voor-10-uur-ceremonie” met welgeteld 2 getuigen en een etentje na de tijd.

Dat past ook wel bij jullie denk ik, want wat ik me kan herinneren zijn wij als gezin vaak samen en hoeft het allemaal niet zo groot en uitgebreid. “Family first”. Nu kan ik uren schrijven over alle ellende en nare dingen die jullie in die 28 jaar hebben moeten doorstaan, maar veel liever kijk ik naar hóe jullie daar doorheen zijn gekomen. En dát jullie er nog steeds door heen komen..want ook dat is niet vanzelfsprekend.

Als je twee gezonde kindjes op de wereld zet en deze samen weet op te voeden volgens je eigen normen, waarden,opvoeding en idealen, maar er toch samen uit weet te komen is best knap. En nu weten we allemaal dat geen enkel huwelijk alleen maar peace en vree is, maar sommige hebben ook echt al het ongeluk van de wereld. Als je samen te maken krijgt met allerlei ongein aan hersenstamontstekingen, kanker en narigheid dan hoop je het daarmee wel gehad te hebben. Om dan nog steeds naast elkaar te kunnen staan en samen door te vechten om er iets van te maken samen.

Én dan word je kind ziek…Je aller dierbaarste bezit wilde ik zeggen..maar ‘mensen zijn geen bezit’ heb ik altijd geleerd..dus een kind als aller aller aller dierbaarste en geliefdste. Iets door jou en jullie samen die je het liefst wilt ontzien en alles zou willen overnemen. Het beste van de wereld gunt en vooral niet zo ziek wil zien. Ook hier kan ik uren over volschrijven, maar vooral ben ik blij en dankbaar dat jullie deze verschrikkelijke periode samen kunnen doorstaan. Ieder zijn/haar eigen verdriet, wanhoop en pijn.. maar een schouder om op terug te vallen en het allemaal te kunnen delen. Thuis kunnen komen en van je af te kunnen praten, schreeuwen,huilen. Elkaars hand vast te kunnen pakken als het nodig is. En soms ook even niet.

En ondanks dat jullie elkaar vaak genoeg kunnen schieten en de peace en vree ver te zoeken is staan jullie er altijd weer samen. Of we nou uren in een kamertje van 4 bij 4 op de spoedeisende hulp moeten wachten of dat jullie hulpeloos aan mijn (ziekenhuis)bed staan.. jullie hebben elkaar. En mij.. want gelukkig kan ik zeggen dat jullie boven alles mijn ouders, maar ook mijn beste maatjes zijn. Dat ik altijd alles kan en mag zeggen, vragen en op jullie af mag reageren en niemand meer vertrouw dan jullie.

Vandaag én morgen vieren we jullie 28 jarig jubileum samen. Iets wat sommige (waaronder jullie zelf!!!!!) Gewoon vergeten en voorbij willen laten gaan, maar wat ik in mijn positie als dochter..en dan ook nog als -best wel zieke dochter- een waardevol moment vind om te blijven vieren. De vanzelfsprekendheid de kop in te drukken en erbij stil te staan hoe bijzonder het is dat jullie na 28 jaar samenzijn en ondanks alle gebeurtenissen nog steeds voor elkaar kiezen.

Ik kan alleen maar hopen en dromen van een lang en gelukkig leven samen en misschien wel een huwelijk van bijna 30 jaar en gelukkig heb ik mogen leren dat het niet allemaal een sprookje is, maar kei hard werken en vechten voor elkaar. Want twee mensen die bij elkaar komen en er voor kiezen om samen te zijn en te blijven is niet zo vanzelfsprekend.. Het is een keuze die je zelf en samen maakt. En wat ben ik blij dat ik jullie samen naast mij heb staan!

Dus vandaag(en morgen,overmorgen en alle dagen daarna) vieren we jullie, de liefde en mijn bijna verjaardag die daaruit voortgekomen is! Gewoon..omdat we het leven moeten blijven vieren. ‘We zijn er nog steeds’!

Proost!

Liefs, Daisy

 

Print Friendly, PDF & Email

You may also like

Skip to content

Als je de blog van dailyspoonie wil blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer weten hierover lees onze Privacy Verklaring meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten