Moederdag achter een hek

Lief lief omaatje van mij,

Wat gebeurt er toch allemaal voor raars om ons heen. Jij en ik en vele anderen met ons zitten al weken binnen opgesloten door een of ander naar virus. Een virus dat jij niet meer begrijpt en dat je nog veel meer in de war maakt. Iets wat je niet kunt vatten en wij je niet meer uit kunnen leggen. Iets wat je niet kan zien en waar je zelf geen last van hebt, maar dat er wel voor zorgt dat je ons niet meer mag knuffelen en we niet meer samen een kop koffie kunnen drinken (Baileys in jou geval). Morgen is het wel gewoon moederdag, dus denk ik een beetje extra aan jou.

“Moederdag achter een hek” verder lezen

Huisarrest

De eerste en ook meteen enige keer dat ik ooit huisarrest gehad heb was op ongeveer 13-jarige leeftijd. In een mega puberale bui liep ik kwaad van huis weg. Stoer, maar vooral zenuwachtig rende ik naar het huis van vriendinnetje Annika. Om vervolgens nog geen halfuur later door mijn ouders met de auto opgehaald te worden en voor straf de hele verjaardag van en bij oma op de trap gezeten te hebben. Geen hapjes of taart, maar janken en chagrijnig. Ik heb mijn lesje wel geleerd. Huisarrest is niks voor mij.

“Huisarrest” verder lezen

Corona angst van een longpatiënt

Begin deze week was ik dringend op zoek naar een nieuwe (oor)thermometer. Ik lag al dagen ziek op bed en moest afgelopen woensdag aan het infuus in het AMC Amsterdam. Met alle Corona maatregelen mocht ik wel met mijn griepklachten komen, maar niet met koorts. En natúúrlijk stopt je thermometer er op dat moment gewoon mee. En natúúrlijk is er dan in het hele dorp én zelfs bij de apotheek geen thermometer meer te vinden.

“Corona angst van een longpatiënt” verder lezen

Break up

We zitten in een kleine kamer tegenover elkaar en na een lang gesprek komt dan ineens de: “Ik moet je wat vertellen..” gevolgd door een ongemakkelijke stilte die verdacht veel lijkt op een vroegere situatie waarin er weinig positieve gevolgen voor mij aan zaten. “Ik ga weg”. Meteen een raar gevoel in mijn buik en het huilen staat mij nader dan het lachen. ” ..En ik weet niet of je met me mee kan”. Nu begint het écht serieus te klinken en krijg ik binnen 2 seconden klotsende oksels en een stille paniekaanval.

“Break up” verder lezen

Waar blijft de tijd?

Vandaag is het 2 februari 2020 of nog mooier: 02-02-2020. Ik vraag me soms serieus af waar de tijd blijft. Januari, de maand die voelt alsof het geen einde heeft, is echt voorbij. Het is ’s avonds weer iets langer licht en de donkere dagen liggen achter ons. We kijken met z’n alle uit naar het voorjaar en de natuur denkt dat het al voorjaar is door de warme temperaturen. Een echte winter hebben we niet gehad en toch voelt het voor mij wel zo. Want de pijn is, na die ene vorstperiode in november, zo heftig alsof we een echt koude winter gehad hebben. En ik weet dat het nog geen voorjaar is en dat het in februari en maart nog winters kan worden, maar het voelt voor mij alsof de winter achter ons ligt.

“Waar blijft de tijd?” verder lezen

Met je neus op de feiten gedrukt

Afgelopen week had ik een assessmentgesprek ter afronding van het eerste semester van de studie die ik volg. Een samenvattend gesprek waarin ik kan vertellen wat ik de afgelopen maanden geleerd heb. Het vesprek staat in het teken van de ontwikkelingen die ik heb doorgemaakt en de punten waar ik tegen aan ben gelopen. Het is lastig zo’n gesprek voor  te bereiden omdat je niet goed weet wat de assessoren gaan vragen. Het gesprek heb ik gehaald en de feedback was positief, maar het gesprek liep niet zoals ik had gehoopt. Mijn doel was om de focus te leggen op mijn werk en studie, maar uiteindelijk verschoof de focus naar mijn gezondheid. Ik had veel dingen van het gesprek verwacht, maar deze wending had ik niet aan zien komen. Het werd onverwacht zeer confronterend.

“Met je neus op de feiten gedrukt” verder lezen

Goede voornemens

De eerste twee weken van het nieuwe jaar zitten er al weer bijna op. Je kan niet om social media of welke talkshow dan ook heen zonder berichten over goede voornemens voorbij te zien komen en dan hebben we nog dé #-new-year-new-me. Nu ben ik zelf een grote fan van de jaarwisseling en alle belangrijke momenten in het leven die je kan aangrijpen om iets aan jezelf of jouw situatie te veranderen. Toch geldt voor mij #-new-year.. same-me!

“Goede voornemens” verder lezen

Dat is de druppel…

die de emmer doet overlopen.

Het is een beetje stil van mijn kant en dat komt door mijn gezondheid. In november zijn er drie dagen flinke vorst geweest wat mijn CRPS heeft doen ontregelen. In de afgelopen weken is de pijn in een zorgwekkend snel tempo toegenomen. Helaas ben ik nog steeds niet aan de beurt voor de infuusbehandeling met ketamine en moeten we nu proberen te pijn te onderdrukken met nog meer tramadol. Aangezien de pijn in pieken komt op verschillende momenten loop ik momenteel rond met een flesje met druppels: tramadol druppels.

“Dat is de druppel…” verder lezen

Wie jij bent

Lieve Sam,

Jij bent de eerste man in mijn leven die ik niet gekozen maar gekregen heb. Geboren uit dezelfde buik en geboren met hetzelfde bloed. Ontstaan door twee prachtige mensen die van ons een broer en een zus maakte. Ook al was ik altijd 5 jaar ouder dan jij en vond ik je vaak vervelend en irritant. Wie jij bent en wat jij voor mij betekent is eigenlijk niet te beschrijven, maar ik ga het toch proberen.

“Wie jij bent” verder lezen